Sunday, June 08, 2008

Προβλήματα του "επιχειρηματικού" πανεπιστημίου

Σε προηγούμενο σχόλιό μου είχα αναφερθεί στα προβλήματα που μπορεί να προκαλέσουν στην ακαδημαική δεοντολογία και ηθική ερευνητικά προγράμματα που χορηγούνται σε καθηγητές από φαρμακευτικές εταιρίες.

Οι NYT αναφέρονται σήμερα σε δύο περιπτώσεις καθηγητών από το Harvard (!), ο ένας από τους οποίους είναι διεθνώς αναγνωρισμένος, που εμπλέκονται σε μια τέτοια υπόθεση.

παραθέτω στην συνέχεια το πλήρες άρθρο για διευκόλυνση των αναγνωστών.

Published: June 8, 2008
A world-renowned Harvard child psychiatrist whose work has helped fuel an explosion in the use of powerful antipsychotic medicines in children earned at least $1.6 million in consulting fees from drug makers from 2000 to 2007 but for years did not report much of this income to university officials, according to information given Congressional investigators.
By failing to report income, the psychiatrist, Dr. Joseph Biederman, and a colleague in the psychiatry department at Harvard Medical School, Dr. Timothy E. Wilens, may have violated federal and university research rules designed to police potential conflicts of interest, according to Senator Charles E. Grassley, Republican of Iowa. Some of their research is financed by government grants.
Like Dr. Biederman, Dr. Wilens belatedly reported earning at least $1.6 million from 2000 to 2007, and another Harvard colleague, Dr. Thomas Spencer, reported earning at least $1 million after being pressed by Mr. Grassley’s investigators. But even these amended disclosures may understate the researchers’ outside income because some entries contradict payment information from drug makers, Mr. Grassley found. 
In one example, Dr. Biederman reported no income from Johnson & Johnson for 2001 in a disclosure report filed with the university. When asked to check again, he said he received $3,500. But Johnson & Johnson told Mr. Grassley that it paid him $58,169 in 2001, Mr. Grassley found. 
The Harvard group’s consulting arrangements with drug makers were already controversial because of the researchers’ advocacy of unapproved uses of psychiatric medicines in children. 
In an e-mailed statement, Dr. Biederman said, “My interests are solely in the advancement of medical treatment through rigorous and objective study,” and he said he took conflict-of-interest policies “very seriously.” Drs. Wilens and Spencer said in e-mailed statements that they thought they had complied with conflict-of-interest rules. 
John Burklow, a spokesman for the National Institutes of Health, said: “If there have been violations of N.I.H. policy — and if research integrity has been compromised — we will take all the appropriate action within our power to hold those responsible accountable. This would be completely unacceptable behavior, and N.I.H. will not tolerate it.” 
The federal grants received by Drs. Biederman and Wilens were administered byMassachusetts General Hospital, which in 2005 won $287 million in such grants. The health institutes could place restrictions on the hospital’s grants or even suspend them altogether. 
Alyssa Kneller, a Harvard spokeswoman, said in an e-mailed statement: “The information released by Senator Grassley suggests that, in certain instances, each doctor may have failed to disclose outside income from pharmaceutical companies and other entities that should have been disclosed.” 
Ms. Kneller said the doctors had been referred to a university conflict committee for review. 
Mr. Grassley sent letters on Wednesday to Harvard and the health institutes outlining his investigators’ findings, and he placed the letters along with his comments in The Congressional Record. 
Dr. Biederman is one of the most influential researchers in child psychiatry and is widely admired for focusing the field’s attention on its most troubled young patients. Although many of his studies are small and often financed by drug makers, his work helped to fuel a controversial 40-fold increase from 1994 to 2003 in the diagnosis of pediatric bipolar disorder, which is characterized by severe mood swings, and a rapid rise in the use of antipsychotic medicines in children. The Grassley investigation did not address research quality. 
Doctors have known for years that antipsychotic drugs, sometimes called major tranquilizers, can quickly subdue children. But youngsters appear to be especially susceptible to the weight gain and metabolic problems caused by the drugs, and it is far from clear that the medications improve children’s lives over time, experts say. 
In the last 25 years, drug and device makers have displaced the federal government as the primary source of research financing, and industry support is vital to many university research programs. But as corporate research executives recruit the brightest scientists, their brethren in marketing departments have discovered that some of these same scientists can be terrific pitchmen. 
To protect research integrity, the National Institutes of Health require researchers to report to universities earnings of $10,000 or more per year, for instance, in consulting money from makers of drugs also studied by the researchers in federally financed trials. Universities manage financial conflicts by requiring that the money be disclosed to research subjects, among other measures.The health institutes last year awarded more than $23 billion in grants to more than 325,000 researchers at over 3,000 universities, and auditing the potential conflicts of each grantee would be impossible, health institutes officials have long insisted. So the government relies on universities. 
Universities ask professors to report their conflicts but do almost nothing to verify the accuracy of these voluntary disclosures. 
“It’s really been an honor system thing,” said Dr. Robert Alpern, dean of Yale School of Medicine. “If somebody tells us that a pharmaceutical company pays them $80,000 a year, I don’t even know how to check on that.” 
Some states have laws requiring drug makers to disclose payments made to doctors, and Mr. Grassley and others have sponsored legislation to create a national registry. 
Lawmakers have been concerned in recent years about the use of unapproved medications in children and the influence of industry money. 
Mr. Grassley asked Harvard for the three researchers’ financial disclosure reports from 2000 through 2007 and asked some drug makers to list payments made to them. 
“Basically, these forms were a mess,” Mr. Grassley said in comments he entered into The Congressional Record on Wednesday. “Over the last seven years, it looked like they had taken a couple hundred thousand dollars.” 
Prompted by Mr. Grassley’s interest, Harvard asked the researchers to re-examine their disclosure reports. 
In the new disclosures, the trio’s outside consulting income jumped but was still contradicted by reports sent to Mr. Grassley from some of the companies. In some cases, the income seems to have put the researchers in violation of university and federal rules. 
In 2000, for instance, Dr. Biederman received a grant from the National Institutes of Health to study in children Strattera, an Eli Lilly drug for attention deficit disorder. Dr. Biederman reported to Harvard that he received less than $10,000 from Lilly that year, but the company told Mr. Grassley that it paid Dr. Biederman more than $14,000 in 2000, Mr. Grassley’s letter stated. 
At the time, Harvard forbade professors from conducting clinical trials if they received payments over $10,000 from the company whose product was being studied, and federal rules required such conflicts to be managed. 
Mr. Grassley said these discrepancies demonstrated profound flaws in the oversight of researchers’ financial conflicts and the need for a national registry. But the disclosures may also cloud the work of one of the most prominent group of child psychiatrists in the world. 
In the past decade, Dr. Biederman and his colleagues have promoted the aggressive diagnosis and drug treatment of childhood bipolar disorder, a mood problem once thought confined to adults. They have maintained that the disorder was underdiagnosed in children and could be treated with antipsychotic drugs, medications invented to treat schizophrenia. 
Other researchers have made similar assertions. As a result, pediatric bipolar diagnoses and antipsychotic drug use in children have soared. Some 500,000 children and teenagers were given at least one prescription for an antipsychotic in 2007, including 20,500 under 6 years of age, according to Medco Health Solutions, a pharmacy benefit manager. 
Few psychiatrists today doubt that bipolar disorder can strike in the early teenage years, or that many of the children being given the diagnosis are deeply distressed. 
“I consider Dr. Biederman a true visionary in recognizing this illness in children,” said Susan Resko, director of the Child and Adolescent Bipolar Foundation, “and he’s not only saved many lives but restored hope to thousands of families across the country.” 
Longtime critics of the group see its influence differently. “They have given the Harvard imprimatur to this commercial experimentation on children,” said Vera Sharav, president and founder of the Alliance for Human Research Protection, a patient advocacy group. 
Many researchers strongly disagree over what bipolar looks like in youngsters, and some now fear the definition has been expanded unnecessarily, due in part to the Harvard group. 
The group published the results of a string of drug trials from 2001 to 2006, but the studies were so small and loosely designed that they were largely inconclusive, experts say. In some studies testing antipsychotic drugs, the group defined improvement as a decline of 30 percent or more on a scale called the Young Mania Rating Scale — well below the 50 percent change that most researchers now use as the standard. 
Controlling for bias is especially important in such work, given that the scale is subjective, and raters often depend on reports from parents and children, several top psychiatrists said. 
More broadly, they said, revelations of undisclosed payments from drug makers to leading researchers are especially damaging for psychiatry. 
“The price we pay for these kinds of revelations is credibility, and we just can’t afford to lose any more of that in this field,” said Dr. E. Fuller Torrey, executive director of the Stanley Medical Research Institute, which finances psychiatric studies. “In the area of child psychiatry in particular, we know much less than we should, and we desperately need research that is not influenced by industry money.”

Friday, June 06, 2008

Το International Baccalaureate και το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα

Κυτάζοντας την αναφορά της "Καθημερινής" της περασμένης Κυριακής στο ΙΒ και την επιτυχία που έχει στο διεθνές εκπαιδευτικό σύστημα θυμήθηκα πώς ξεκίνησε στην Ελλάδα και ξανασκέφθηκα γιατί το εκπαιδευτικό μας σύστημα είναι προβληματικό.

Το ΙΒ "επετράπη" στην Ελλάδα το 1995.

Οταν έγινε η σχετική ρύθμιση για να επιτραπεί υπήρξε μεγάλη αντίδραση από τους υπερασπιστές του δημόσιου σχολείου και την ΟΛΜΕ. (Θυμάμαι τις συναντήσεις στο Υπουργείο Παιδείας με την ΟΛΜΕ όπου όλα τα άλλα αιτήματα είχα περάσει σε δεύτερη μοίρα και το κύριο αίτημα ήταν η κατάργηση της διάταξης. Ο Γ. Παπανδρέου δεν υποχώρησε). Ηταν ένα από τα βήματα που έγιναν τότε για το σπάσιμο της ισοπεδωτικής ομοιμορφίας του εκπαιδευτικού συστήματος. Δύο ιδιωτικά σχολεία ήταν τα πρώτα που προσέφεραν στος μαθητές τους την δυνατότητα αυτή. (Σύμφωνα πάλι με την Καθημερινή ο αριθμός τους έφτασε στα 13).

Μετά τις εκλογές του 96, όταν ανέλαβε Υπουργός Παιδείας ο Γ. Αρσένης, μια από τις πρώτες υποσχέσεις που έδωσε για να ικανοποιήσει την ΟΛΜΕ ήταν η κατάργηση του ΙΒ. Δεν ξέρω τι τον έκανε τελικά να μην κρατήσει την υπόσχεσή σου. (Από τις λίγες περιπτώσεις που δεν μηδενίστηκε κάποια ενέργεια της προηγούμενης ηγεσίας του ΥΠΕΠΘ).

Βλέπω τώρα με ικανοποίηση στην Καθημερινή ότι, σύμφωνα με τον πρώην επικεφαλής του Οργανισμού International Baccalaureate (IBO) Τζορτζ Γουόκερ "τα προγράμματα Ι.Β. εξαπλώνονται ταχύτατα - με ετήσιο ρυθμό πάνω από 15%. Οι μαθητές σε προγράμματα I.B. ξεπερνούν τις 500.000 σε 2.300 σχολεία σε 127 χώρες. Σχετικά προγράμματα λειτουργούν όχι μόνο σε Β. Αμερική και Ευρώπη αλλά σε χώρες όπως το Αζερμπαϊτζάν, η Κούβα, το Ιράν, η Ζάμπια, το Ουζμπεκιστάν." «Εξοικειώθηκα με έναν διαφορετικό, από τον ελληνικό, τρόπο διαβάσματος. Χρησιμοποιούσαμε διάφορες πηγές γνώσης, και όχι ένα μόνο βιβλίο. Μάθαμε ότι δεν υπάρχει κάτι σωστό ή λάθος, αλλά σωστά τεκμηριωμένο ή όχι», λέει στην «Κ» ο 23χρονος Αρης Μολφέτας, απόφοιτος I.B.

Thursday, June 05, 2008

Το Imperial College δημιουργεί δικές του εισαγωγικές εξετάσεις

Τώρα που τελείωσαν οι πανελλήνιες εξετάσεις είναι ο κατάλληλος χρόνος να αρχίσει η συζήτηση για την αλλαγή του τρόπου εισαγωγής στα πανεπιστήμια.

Μετά από 30 χρόνια προβληματισμού και με βάση τα σημερινά δεδομένα, έχω πεισθεί ότι πρέπει και σε αυτόν τον τομέα να ξεφύγουμε από την ομοιομορφία. Στην λογική της πλήρους ανεξαρτησίας των ιδρυμάτων που υποστηρίζω, θεωρώ ότι τα πανεπιστήμια πρέπει να επιλέγουν με τα δικά τους κριτήρια και μέθοδο τους φοιτητές που θεωρούν κατάλληλους.

Αφορμή για την ανάρτηση αυτή μου έδωσε η είδηση (βλέπε π.χ. τον Guardian, χθες), ότι το Imperial College, ένα από τα μεγαλύτερα και καλύτερα πανεπιστήμια της Αγγλίας, αποφάσισε να δημιουργήσει δικό του σύστημα επιλογής φοιτητών από το 2010 και να πάψει να χρησιμοποιεί τα Α- levels ( Αν δεν κάνω λάθος, όλα τα πανεπιστήμια της Αγγλίας -εκτός του Oxford και Cambridge- χρησιμοποιούν τα a-levels  για την επιλογή των φοιτητών τους.Βέβαια, σε αντίθεση με την Ελλάδα, το κάθε πανεπιστήμιο επιλέγει τα συγκεκριμένα A-levels- που θα λάβει υπόψη του).

Ο λόγος που επικαλέστηκε ο πρύτανης του Imperial Richard Sykes για την αλλαγή αυτή είναι ότι ο πληθωρισμός των βαθμών (ένα υπερβολικά υψηλό ποοστό των υποψηφίων έχουν φθάσει να παίρνουν άριστα), δεν επιτρέπει στο πανεπιστήμιο να ξεχωρίσει τους πραγματικά καλύτερους με αποτέλεσμα, σε πολλές περιπτώσεις να αδικούνται οι καλοί μαθητές. (Μήπως και εμείς στην Ελλάδα δεν έχουμε το ίδιο πρόβλημα; Εμείς όμως είμαστε απόλυτα ικανοποιημένοι όταν τα θέματα είναι "βατά"). Κατά την γνώμη του, ακόμα και η συνέντευξη δεν λύνει το πρόβλημα.

Το νέο σύστημα θα δίνει έμφαση στον διαχωρισμό μεταξύ των καλυτέρων με αξιολόγηση της ευφυίας και της δημιουργικότητας.

Ενδιαφέρον προκαλεί και η αποκάλυψή του ότι με την παρούσα κατάσταση το 40% των φοιτητών του  Imperial προέρχονται από ιδιωτικά σχολεία τα οποία διδάσκουν μόνο το 7% των μαθητών στο Ηνωμένο Βασίλειο, κάτι που ο ίδιος θεωρεί άδικο. (Στην Ελλάδα το ποσοστό των μαθητών στα ιδιωτικά σχολεία ήταν γύρω στο 4% (δεν ξέρω πόσο είναι σήμερα. Σύμφωνα με μελέτες που είχα κάνει πριν το 2000 (τα στοιχεία είναι διαθέσιμα στην ιστοσελίδα μου), και στην Ελλάδα το ποσοστό των μαθητών των ιδιωτικών σχολείων που μπαίνουν στα περιζήτητα τμήματα αυξάνεται συνεχώς.)

Και το "αδιάβλητο" του συστήματος; θα μου πει κάποιος. (Οι πανελλήνιες εξετάσεις θεωρείται η μόνη αδιάβλητη διαδικασία στο γενικό μπάχαλο της χώρας).  Νομίζω ότι η ζημιά που υφίσταται το εκπαίδευτικό σύστημα, τα νέα παιδιά αλλά και τα πανεπιστήμια είναι πολύ μεγαλύτερη από το όφελος που προσφέρει το σύστημα. Ενα σύστημα που έχει οδηγήσει στην παπαγαλία ώς την μόνη μέθοδο επιτυχίας και έχει ευνουχήσει τα καλύτερα μυαλά. Αλλωστε, και στην Οξφόρδη έχουν παρατηρηθεί περιπτώσεις φαβοριτισμού προς υποψηφίους με ισχυρούς ή πλούσιους γονείς. Αυτό όμως δεν έχει εμποδίσει το πανεπιστήμιο να είναι από τα καλύτερα στον κόσμο.

Αφήνω κατά μέρος το αστρονομικό κόστος των πανελληνίων που κανείς πλέον δεν είναι σε θέση να το προσδιορίσει με ακρίβεια.


Wednesday, June 04, 2008

Η χρηματοδότηση των πανεπιστημίων από επιχειρήσεις

(Σχόλιό μου σε σχετική ανάρτηση του GUR).


Το θέμα των χρηματοδοτήσεων των πανεπιστημίων από επιχειρήσεις ή ιδιώτες είναι μεγάλο και ουσιαστικό. Είναι από τα θέματα που πρέπει να απασχολήσει το ελληνικό πανεπιστήμιο, αφού προβληματίζει και τα μεγάλα πανεπιστήμια του εξωτερικού.


Το ερώτημα είναι τι ζητούν ως αντάλλαγμα οι επιχειρήσεις για την χρηματοδότητηση. Αν ζητούν εκπαίδευση προσωπικού ή ακόμα και την χρησιμοποίηση του ονόματος του ιδιοκτήτη ή της επιχείρησης σε κάποια έδρα ή ένα κτίριο, δεν νομίζω ότι υπάρχει θέμα. 


Γι' αυτό, η περίπτωση που θίγει ο Ριζοσπάστης -και μάλιστα με τις διευκρινίσεις που δόθηκαν παραπάνω- δεν έχει κατά την γνώμη μου κανένα πρόβλημα.

Πρόβλημα υπάρχει σε περιπτώσεις όπως με τις καπνοβιομηχανίες που αναφέρουν οι ΝΥΤ. Πρόβλημα επίσης υπάρχει όταν σε χρηματοδοτήσεις ερευνητικών προγραμμάτων, κυρίως στις ιατρικές επιστήμες, οι σχετικές συμβάσεις προβλέπουν την μη ανακοίνωση των αποτελεσμάτων αν δεν συμφωνεί ο χρηματοδότης (που σημαίνει αποτελέσματα που δεν ευνοούν την επιχείρηση αλλά θα εξυπηρετούσαν τον πολίτη να ξέρει).


Πριν 2 χρόνια  στο Στάνφορντ με ξεναγούσε ένας από τους αντιπροέδρους του πανεπιστημίου σε διάφορες εγκαταστάσεις του campus. Οταν φτάσαμε στο κτίριο Packard (το οποίο μου έδειξε με υπερηφάνεια), τον ρώτησα πώς το πανεπιστήμιο αποφεύγει τις διεσμεύσεις που προκύπτουν συνήθως από τέτοιες μεγάλες χρηματοδοτήσεις. Μου απάντησε ότι απλά το Στανφορντ δεν δέχεται καμμιά προυπόθεση. Πόσα όμως πανεπιστήμια έχουν το κύρος και την αίγλη του Στάνφορντ ώστε να μπορούν να έχουν τέτοια πολιτική;


Στο ελληνικό πανεπιστήμιο που δεν υπάρχει ουσιαστική σχετική εμπειρία, ένας τέτοιος διάλογος θα ήταν πολύ χρήσιμος.

Οι εσωκομματικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ

Διάβασα ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, σχολιάζοντας τις εσωκομματικές εκλογές του κόμματός του είπε "τέτοιες εκλογές γίνονται μόνο στα Σκόπια, στα πανεπιστήμια και στο ΠΑΣΟΚ". 

Δεν ξέρω αν πράγματι το είπε. Αν το είπε, παίρνει 10!

Hillary, Obama και τα ΜΜΕ


Ο τρόπος που τα ΜΜΕ και το κατεστημένο του Δημ. Κόμματος προσπαθούν να "επιβάλλουν" στον Ομπάμα της Χίλαρι για αντιπρόεδρο, είναι εντυπωσιακός. Δεν έφτανε η μέχρι προκλητικού σημείου προσπάθεια του ABC στο τελευταίο debate των δύο υποψηφίων να  φέρουν σε δύσκολη θέση τον Ομπάμα. Δεν σταματούν να μιλούν για to "χρυσό ψηφοδέλτιο" (golden ticket), και να εξηγούν ότι ο Ομπάμα χρειάζεται την Χίλαρι για να κερδίσει την υποστήριξη των ηλικιωμένων γυναικών.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Χίλαρι έχει ισχυρή υποστήριξη και δεν μπορεί να αγνοηθεί (Χωρίς βέβαια να ξεχνάμε ότι στις τελευταίες προκριματικές περίπου το 10% των ψήφων που παίρνει προέρχονται από ρεπουπλικανούς που προσπαθούν να μειώσουν την έκταση της νίκης του Ομπαμα). Μου κάνει όμως εντύπωση ότι στις αναλύσεις κανείς δεν αναφέρεται στους ψηφοφόρους που μπορεί να χάσει ο Ομπάμα με την Χίλαρι στο ψηφοδέλτιο (πχ κεντρώους ψηφοφόρους που είχαν πεισθεί να ψηφίσουν παλαιότερα τον Ρέγκαν). Αφήνω κατά μέρος την ζημιά που θα κάνει στην συνέπεια του Ομπάμα μια τέτοια επιλογή. (Δεν μπορείς να ισχυρίζεσαι ότι θέλεις να ανατρέψεις το κατεστημένο της Washington και να έχεις για υποψήφιο αντιπρόεδρο τον μεγαλύτερο εκφραστή του).

Μετά την εκλογή του Ομπάμα, φαντάζομαι ότι θα υπάρξει κάποια θέση στο ανώτατο δικαστήριο των ΗΠΑ. Και η Χίλαρι είναι πετυχημένη δικηγόρος.

Ανανέωση. Το CNN ανάρτησε πριν λίγο μια αναλυτική λίστα των πιθανών υποψηφίων αντιπροέδρων. Την αντιγράφω για διευκόλυνση.

  • Evan Bayh: What he lacks in charisma, the telegenic Bayh makes up for in national security credentials, having served on both armed services and intelligence committees in the Senate.
  • Joseph Biden: A six-term senator who helms the Senate Foreign Relations Committee, Biden, could offer the heavyweight foreign policy experience that Obama is often accused of lacking. But at 65 -- and seen as part of the U.S. political furniture -- he could undermine Obama's message of change.
  • Michael Bloomberg: Since ruling out his own independent bid for presidency, the current mayor of New York has been seen as a potential running mate for both Obama and McCain. For Obama, the media tycoon and former Republican would help mitigate the Democrat's problem with Jewish voters brought on by outlandish rumors that he is a Muslim, but do little to attract the white, working class vote.
  • Wesley Clark: This former NATO commander, who failed in his bid for the 2004 presidential nomination, was seen as a staunch Hillary Clinton supporter -- a fact that could help unite the party. But the 63-year-old's tough reputation as a no-nonsense soldier is unlikely to win much backing among party activists.
  • Hillary Clinton: While the "dream ticket" of a Obama-Clinton campaign could help harness Clinton's powerbase of women and white working-class Democrats, the prospect of uniting the two rivals has won mixed support. A non-scientific CNN.com poll said 60 percent of people were not in favor of the move.
  • Chris Dodd: A long-serving senator with solid foreign policy credentials who was previously considered as a running mate for John Kerry's failed presidential bid in 2004, Dodd presents the same problems as Biden.
  • Chuck Hagel: A close friend of fellow Republican John McCain -- Obama's general election rival -- Hagel's strong anti-war in Iraq stance has generated strong cross-party appeal and though an unlikely choice he could be seen as the man to attract wavering Republican voters.
  • Ed Rendell: As an outspoken Clinton supporter, a Rendell partnership could rally support for Obama and as governor of swing state Pennsylvania, he could help secure key votes, but his popularity is limited outside Philadelphia.
  • Bill Richardson: The New Mexico governor, who identifies himself as Hispanic, could help sway the burgeoning Latino vote in addition to lending heavyweight foreign policy credentials as a former United Nations ambassador.
  • Kathleen Sebelius: The two-term governor of mainly Republican Kansas, Sebelius has proven cross-party support but the rising Democratic star still lacks a national profile.
  • Jim Webb: Another rising star, straight-talking Webb has already dismissed his vice-presidential prospects, but his appeal as a Vietnam veteran and successful novelist are clear. Webb's bluntness, however, led one commentator to dub him an "unguided missile."
  • Other names mentioned in the running include: Former South Dakota senator Tom Daschle, North Carolina Senator John Edwards, Virginia Governor Tim Kaine, Missouri Senator Claire McCaskill, Arizona GovernorJanet Napolitano, former Armed Services Committee chairman Sam Nunn, Ohio Governor Ted Strickland


    Tuesday, June 03, 2008

    Ο νόμος για τα μεταπτυχιακά και η επικοινωνιακή πολιτική της κυβέρνησης

    Σύμφωνα με τα σημερινά δημοσιεύματα, η κυβέρνηση "προχωρά σε μέτρα ενίσχυσης και εκσυγχρονισμού των πανεπιστημίων, προκειμένου να αποδυναμώσει τις κατηγορίες ότι με την πολιτική της οδηγεί σε απαξίωση των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων". 

    Ποιά είναι αυτά τα μέτρα?

    Και πάλι σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, "η κυβερνητική επιτροπή συζητά σήμερα σχέδιο νόμου του υπουργού Παιδείας κ. Ευρ. Στυλιανίδη για την αναβάθμιση των μεταπτυχιακών σπουδών των κρατικών πανεπιστημίων, μέσα από συνέργειες και με ιδρύματα του εξωτερικού. Σύμφωνα με πληροφορίες, προβλέπονται μεταξύ άλλων:Εθελοντική εισαγωγή διδάκτρων. Κάθε πανεπιστήμιο θα αποφασίσει αν θα κάνει ή όχι χρήση της δυνατότητας που του παρέχεται από την πολιτεία - γεγονός που κατά την κυβέρνηση, ενισχύει την αυτονομία και αυτοδιοίκηση των ιδρυμάτων.Κωδικοποίηση και συστηματοποίηση της κείμενης νομοθεσίας, με ταυτόχρονη προσαρμογή στα κοινοτικά δεδομένα, προκειμένου να ενισχυθεί η δυνατότητα διατμηματικών και διεθνών συνεργασιών των ΑΕΙ και ΤΕΙ με πανεπιστήμια του εξωτερικού".

    Ο απλός πολίτης που δεν γνωρίζει λεπτομέρειες θα πει: Καλά ακούγονται αυτά. Και έτσι είναι. Η μόνη διαφορά είναι ότι όλα αυτά γίνονταν (ή μπορούσαν να γίνουν).
    Για παράδειγμα, στο Τμήμα μου (Στατιστικής του Οικ. Παν. Αθηνών), είχαμε από το 1996 κοινό πρόγραμμα Μάστερ με το πανεπιστήμιο του Lueven (οι φοιτητές μας περνούσαν ένα εξάμηνο εκεί). Από τότε επίσης είχαμε καθιερώσει τις εκπαιδευτικές μονάδες ώστε να αναγνωρίζεται κάθε δραστηριότητα φοιτητών μας στο εξωτερικό. Οσο για τα δίδακτρα στα μεταπτυχικά, το Οικ. πανεπιστήμιο τα έχει επιβάλλει σε όλα του τα μεταπτυχιακά προγράμματα από το 1996.

    Βελτίωση στην λειτουργία των πανεπιστημίων δεν βλέπω. Βελτίωση στα ποσοστά της κυβέρνησης στις δημοσκοπήσεις, ναι.


    Monday, June 02, 2008

    Οι "ιδιαίτερες" σχέσεις ποδοσφαίρου, επιχειρηματιών, πολιτικής και η παγκοσμιοποίηση

    Φυσικά, δεν αναφέρομαι σε κάτι νέο. Ολοι γνωρίζουν τους επιχειρηματίες που αξιοποίησαν το ποδόσφαιρο για άλλες δραστηριότητες αλλα και άτομα που αξιοποίησαν το ποδόσφαιρο για την εμπλοκή τους στην πολιτική. Ο Μπερλουσκόνι είναι το καλύτερο παράδειγμα. Συνήθως όμως αυτό γίνεται εντός των συνόρων μιας χώρας.
    Διαβάζοντας όμως την είδηση για το "διαζύγιο" Manchester City και Erikksson (απόλυση στην πραγματικότητα), εντυπωσιάστηκα από το γεγονός ότι ιδιοκτήτης της MC είναι ο πρώην πρωθυπουργός της Ταυλάνδης Thaksin. Ο Thaksin έχει περιουσιακά στοιχεία εκατοντάδων εκαομμυρίων δολαρίων που έχουν δεσμευθεί δεδομένουν ότι πρόκειται να δικαστεί σύντομα κατηγορούμενος για διαφθορά! (O Thaksin ανατράπηκε με πραξικόπημα στις αρχές του 2006. Μετά την ανατροπή του πήγε στην Αγγλία και τότε αγόρασε την MC. Την μεγάλη του περιουσία την απέκτησε πριν γίνει πρωθυπουργόςτο 2001, εκμεταλευόμενος την προνομιακή σχέση του με την κυβέρνηση που του παρεχώρησε το μονοπώλιο των επικοινωνιών της χώρας. Ξεκίνησε βέβαια την επαγγελματική του σταδιοδρομία ως αστυνομικός. Οι "επιχειρηματίες" αστυνομικοί υπήρχαν, προφανώς στην Ταυλάνδη πριν της Ελλάδα).
    Ο πρώην δικηγόρος του Thaskin, Noppadom Pattama, ισχυρίζεται ότι τα περιουσιακά στοιχεία του Thaskin θα ελευθερωθούν σύντομα. Το τελευταίο δεν θα ήταν είδηση αν ο πρώην δικηγόρος του Thaskin δεν ήταν σήμερα υπουργός των εξωτερικών της Ταυλάνδης! (Για τα δημοκρατικά φρονήματα του εν λόγω κυρίου χαρακτηριστική είναι η προ 2 μηνών δήλωσή του οτι "Thailand will not confront Burma regarding its human rights violations"!. (Αυτά, πριν η διεθνής κοινότητα ασχοληθεί με την Βούρμα με αφορμή την βιβλική καταστροφή που πέρασε αυτή η χώρα και που αποκάλυψε το στυγνό πρόσωπο της δικτατορίας που την κυβερνά).
    Πριν από ένα έτος παρακολουθούσα ένα διεθνές συνέδριο και αυτά που άκουσα για την πολιτική κατάσταση στην Ταυλάνδη μου προκάλεσαν θλίψη. Προφανώς όμως η κατάσταση αυτή δεν δημιουργεί καμμιά ανησυχία στην Αγγλία και την ελεύθερη οικονομία της. 
    Η είδηση αυτή μου μου έδωσε και μια (μερική) απάντηση στο γιατί η Αγγλία αντιδρά στην πρόταση του Μπλάτερ για την υιοθέτηση του κανόνα 5+6.

    ΥΓ. Αν δεν κάνω λάθος, η MC "αγόρασε" από ένα άλλο "διαπρεπή" επιχειρηματία-ιδιοκτήτη ποδοσφαιρικής ομάδος της Ουκρανίας ένα παίκτη που ήταν προηγουμένως στον Ολυμπιακό (ο οποίος είχε πουληθεί από τον επιχειρηματία-ιδιοκτήτη του Ολυμπιακού σε εξωφρενικά υψηλή τιμή (αν πιστέψουμε ότι τα ποσά που αναφέρθηκαν ήταν πραγματικά).


    Saturday, May 31, 2008

    Οι γάμοι ομοφυλοφίλων η ανεξάρτητη δικαιοσύνη και οι διασταλτικές ερμηνείες του Συντάγματος

    Ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, "ανεκάλυψε" παραβίαση του Συντάγματος στο παραπάνω θέμα. Ενήργησε ως πραγματικός θεματοφύλακας της κρατούσας λογικής και του συντηρητισμού. Μάλιστα, το έκανε προληπτικά με αφορμή "δημοσιεύματα του τύπου"!

    Το επιχείρημα είναι ότι μια τέτοια ενέργεια είναι σε αντίθεση με το άρθρο 21 του Συντάγματος που προστατεύει την οικογένεια και τον γάμο (φυσικά πρόκειται για δική του ερμηνεία και όχι για ευθεία διάταξη).

    Αναρωτιέμαι, γιατί δεν τον απασχολεί με την ίδια ταχύτητα (και μάλιστα προληπτικά), η πρόθεση της κυβέρνησης να αρχίσει τις διασταλτικές ερμηνείες άλλων άρθρων του Συντάγματος...

    Thursday, May 29, 2008

    Σύνταγμα-λάστιχο

    Η διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος απέδειξε με τον καλύτερο τρόπο την προχειρότητα με την οποία αντιμετωπίζονται στην χώρα μας τα σοβαρά θέματα.

    Η κυβέρνηση ξεκίνησε μια αναθεώρηση πρόχειρα, χωρίς ουσιαστικό στόχο και με πλήρη αδιαφορία για τις απόψεις των άλλων κομμάτων (Η σύμφωνη γνώμη του ΠΑΣΟΚ για το 16 απλώς την διευκόλυνε στα σχέδιά της να εκμεταλεύεται την εσωτερική αντίθεση της αξιωματικής αντιπολίτευσης). Κατέληξε τελικά με το μεγαλύτερο φιάσκο της συνταγματικής ιστορίας, με την αναθεώρηση ουσιαστικά ενός μόνο άρθρου! 

    Και ποιό είναι το άρθρο αυτό; Εκείνο που αναφέρεται στο επαγγελματικό ασυμβίβαστο των βουλευτών. Διάταξη που είχαν ψηφίσει ομόφωνα όλα τα κόμματα στην προηγούμενη αναθεώρηση πριν 4 χρόνια!  (Αλήθεια, πόσοι είναι οι βουλευτές που ήταν και στις δύο συνόδους;) Χρειάζεται μεγαλύτερη απόδειξη για την προχειρότητα με την οποία αντιμετωπίζεται το σύνταγμα; Τι άλλαξε αλήθεια στα 4 αυτά χρόνια;

    Αγνόησε τέλος η κυβέρνηση την πρόταση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ για μια συναινετική αναθεώρηση που θα αναφερόταν στα σοβαρά και ουσιαστικά θέματα που αφορούν το μέλλον της χώρας. Αδιαφορεί για την ευθύνη που επωμίζεται αποκλείοντας  την διαδικασία αναθεώρησης για 10 χρόνια με μια αστεία τροπολογία που δεν αφορά κανένα (εκτός βέβαια από τους βουλευτές), υπολογίζοντας μόνο τα βραχυπρόθεσμα μικροκομματικά ωφέλη.

    Αλλά και τα κόμματα της αριστεράς δεν έχουν μικρότερη ευθύνη. Ψήφισαν μια διάταξη για να "μπλοκάρουν" την αναθεώρηση του 16 για 10 χρόνια. Σε αυτή την δημοκρατία πιστεύουν; Θα καταλάβαινα να προσπαθούσαν να την εμποδίσουν με γνήσια δημοκρατικό τρόπο (όπως το κατάφεραν τώρα) και όχι με νομοθετικούς τακτικισμούς. Να θέλουν όμως να εμποδίσουν την αλλαγή γνώμης της πλειοψηφίας του λαού (και της Βουλής) με τέτοιο τρόπο είναι λυπηρό.

    Και τι κάνει τώρα η κυβέρνηση; Ετοιμάζεται να καταστρατηγήσει το Σύνταγμα με "διασταλτικές"  ερμηνείες του!!! Αν όμως πίστευε ότι υπάρχουν τέτοιες ερμηνείες, γιατί δεν τις υιοθετούσε επί 5 χρόνια που κυβερνά αλλά περίμενε να απορριφθούν οι σχετικές τροποποιήσεις του Συντάγματος;

    Και κυρίως όσο αφορά το 16. Με την "διασταλτική ερμηνεία", θα μπορούν να ιδρύονται μόνο ΝΠΔΔ. Αντίγραφα δηλαδή των σημερινών ΑΕΙ.  Τώρα, πώς θα μπορούν οι ιδιώτες να ιδρύουν ΝΠΔΔ είναι μια άλλη ιστορία που θα χρειαστούν και άλλες διαστολές του νόμου και άλματα λογικής για να γίνουν. Καμμιά ανησυχία και κανένας προβληματισμός για τα δημόσια πανεπιστήμια. Απλώς, αποφασιστικότητα στην εφαρμογή της "μεταρρύθμισης". Δηλαδή, διαιώνιση του μπάχαλου.

    Θεωρώ την διαδικασία αυτή απαράδεκτη. Ελπίζω να μην συναινέσει σε αυτό η αξιωματική αντιπολίτευση.

    Μετά συζητάμε για νόμους που δεν εφαρμόζονται. Οταν η ίδια η κυβέρνηση καταστρατηγεί το Σύνταγμα τόσο κυνικά, γιατί απορούμε όταν οργανωμένες ομάδες μπλοκάρουν το σύστημα; 

    ΥΓ. Θυμάμαι καλά ότι με αφορμή την ρύθμιση για πλήρη και αποκλειστική απασχόληση των βουλευτών, έγινε μια σημαντική αύξηση του βουλευτικού μισθού; Αν είναι έτσι, θα υπάρξει αντίστοιχη μείωση;

    Ανανέωση: 2 Ιουνίου. Είδα ότι ο Π. Μανδραβέλης στην Καθημερινή της Κυριακής δημοσίευσε ένα άρθρο με τον ίδιο τίτλο και με παρόμοια επιχειρήματα. Στον τίτλο, είχε ερωτηματικό. Είναι μάλλον περισσότερο αισιόδοξος!

    Ανανέωση: 4 Ιουνίου. Ο πρόεδρος της Βουλής ανακοίνωσε ότι η Βουλή θα πάψει να καταβάλει τις ασφαλιστικές εισφορές των βουλευτών. Ενα καλό πρώτα βήμα. Θα ακολουθήσουν και οι μισθοί;


    Ανδρέας Βγενόπουλος

    Ο ΑΒ έγινε γνωστός στην πολιτική, όταν προσπάθησε να αγοράσει τον ΟΤΕ. Ευρύτερα, βέβαια έγινε γνωστός με την εμπλοκή του στα διοικητικά του Παναθηναικού.

    Είναι φανερό ότι κανένα από τα πολιτικά κόμματα, δεν τρέφει ιδιαίτερη συμπάθεια στο πρόσωπό του.

    Η κυβέρνηση ενοχλήθηκε όταν ο ΑΒ, αξιοποιώντας το υφιστάμενο νομικό πλαίσιο, έφθασε ένα βήμα πριν τον πλήρη έλεγχο του ΟΤΕ. Και τι έκανε τότε η κυβέρνηση; Καταργώντας τους κανόνες της ελεύθερης αγοράς που ευαγγελίζεται, πέρασε κατεπειγόντως τροπολογία με την οποία ουσιαστικά του απαγόρευσε να αποκτήσει τον έλεγχο. Ταυτόχρονα, κατάλαβε ότι είχε χάσει το παιγνίδι, και οργάνωσε την πώληση του ΟΤΕ στην DT με επαχθείς όρους για το δημόσιο και τους μικροεπενδυτές. (Εκεί δεν είχε την ευχέρεια να αγνοήσει τους νόμους της αγοράς αφού είχε ήδη χάσει το παιγνίδι). Ταυτόχρνα, μάζεψε αρκετά μετρητά για να αποφύγει την αύξηση του ΦΠΑ.

    Τα κόμματα της αριστεράς έτσι κι' αλλιώς δεν "πάνε" κανένα επιχειρηματία.

    Και το ΠΑΣΟΚ; Προφανώς, υπό το άγχος της αριστεράς,  κατηγόρησε τον AΒ για συμπαιγνία με την κυβέρνηση για να αποκομίσει κέρδη. Και να υπήρχε όμως τέτοια συμπαιγνία, το πρόβλημα είναι με την κυβέρνηση όχι με τον AΒ.

    Και ήλθε η κλήση στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής για να βρεθούν και τα δύο μεγάλα κόμματα προ εκπλήξεως.

    Τι έχει κάνει μέχρι σήμερα ο AΒ; Σε αντίθεση με τους περισσότερους κρατικοδίαιτους έλληνες επιχειρηματίες που διαμορφώνουν σχέσεις διαπλοκής με την πολιτική, αξιοποίησε τις δυνατότητες που προσφέρει το χρηματιστήριο (Κάτι αντίστοιχο με αυτό που κάνει ο Σόρος σε διεθνές επίπεδο). Μου αρέσει; Οχι, άλλα ετσι λειτουργεί η οικονομία. Είπε δε στο τέλος αυτό που όλοι καταλάβαιναν. Οτι είναι ο μόνος κερδισμένος από την συμφωνία κυβέρνησης-DT! Σε αντίθεση και πάλι με τους προαναφερθέντες επιχειρηματίες, δεν έχει (έτσι φαίνεται τουλάχιστον), ούτε βουλευτές στην "επιρροή" του ούτε ΜΜΕ για να επιβάλει ατζέντες και να καθορίζει την επικαιρότητα, ούτε "φιλικές" εταιρίες δημοσκοπήσεων.

    Τι άλλο έχει πετύχει ο ΑΒ? Επέβαλε στον Βαρδινογιάννη την άποψή του για το πώς θα πρέπει να λειτουργεί ο Παναθηναικός, κινητοποιώντας 25 χιλ ανθρώπους.

    (είναι απλώς σύμπτωση το ότι η εμπλοκή στον λαοφιλή Παναθηναϊκό ήρθε την ίδια στιγμή με την μάλλον μη δημοφιλή εμπλοκή του στον ΟΤΕ?)

    Ισως υπάρχουν πράγματα που δεν γνωρίζω. Αν όμως δεν υπάρχουν, ο ΑΒ έχει καταφέρει κάτι εντυπωσιακό. Να είναι απόλυτα πετυχημένος, να μην έχει την συμπάθεια (στήριξη;) κανενός πολιτικού κόμματος και να αντιμετωπίζεται με δυσπιστία από τους άλλους επιχειρηματίες. 

    Τον ΑΒ δεν τον γνωρίζω προσωπικά.





    Wednesday, May 28, 2008

    Η αυτοτέλεια του πανεπιστημίου και τα συγγράμματα

    Το νέο ΠΔ για τα πανεπιστημιακά συγγράμματα αποτελεί μια ακόμα επιβεβαίωση της λάθος λογικής που διέπει την ακολουθούμενη εκπαιδευτική πολιτική.
    Πρόκειται και πάλι για μια γραφειοκρατική διαδικασία που απαιτεί σπατάλη χρόνου και ενέργειας. (Στην τελευταία ΓΣ του τμήματός μου που θα ενέκρινε την λίστα συγγραμμάτων για κάθε μάθημα, ένας νέος συνάδελφος που καθόταν δίπλα μου ρώτησε με αγωνία: "Μα στο μάθημα που διδάσκω (ΣΣ: επιλογής με μικρό ακροατήριο), δεν υπάρχει σύγγραμμα στα ελληνικά".  Γιατί δεν προτείνεις κάποιο στα Αγγλικά; τον ρώτησα. "Εχω ρωτήσει παντού αλλά κανείς δεν μπορεί να μου απαντήσει αν μπορώ". Τότε, κάνε το, τον συμβούλευσα. Κανείς δεν θα ασχοληθεί. Και αυτό τον ησύχασε).
    Οι καλοπροαίρετοι φίλοι θα πουν: Μα δεν βελτιώνει την προηγούμενη κατάσταση; Η άποψή μου είναι ναι, αλλά και πάλι αποπροσανατολίζει από το ουσιαστικό πρόβλημα. Οτι δηλαδή έχουμε δημιουργήσει μια στρεβλή "αγορά" (μονοπώλιο ουσιαστικά), διαιωνίζοντας μια χουντική ρύθμιση, πρωτοφανή στα παγκόσμια χρονικά. Το μονοπώλιο αυτό προσπαθεί να "βελτιώσει" το ΠΔ όσο αφορά το ένα σκέλος του μονοπωλίου (τους καθηγητές). Δεν αναφέρεται καθόλου στο άλλο σκέλος (τους εκδότες). Αλήθεια, γνωρίζει κανείς πόσοι κλητήρες πανεπιστημίων έχουν γίνει μεγάλοι εκδότες, αξιοποιώντας τις ευκαιρίες που δίνει το σύστημα;

    Η λύση σήμερα; Ολα τα βοηθήματα που συγγράφουν οι διδάσκοντες στα Ελληνικά πανεπιστήμια να μπαίνουν στο διαδίκτυο με καταβολή αποζημίωσης στους συγγραφείς.  (Στο ΜΙΤ, οι συγγραφείς έχουν παραιτηθεί από το δικαίωμα αυτό).

    Και μερικές σχετικές προσωπικές αναμνήσεις για την ιστορία. 

    1. Το 1989, όταν ξέσπασε το σκάδαλο Κοσκωτά και έγινε κατάσχεση των περιουσιακών του στοιχείων, είχα εισηγηθεί να πάρει το ΥΠΕΠΘ τα υπερσύγχρονα εκδοτήρια της "Γραμμής" (κόστιζαν αν θυμάμαι καλά γύρω στα 8 δις δρχ) και να εκδίδει όλα τα σχολικά και πανεπιστημιακά βιβλία. Ο τότε διοικητής της Εθνικής (η οποία τα κατάσχεσε λόγω χρεών του Κοσκωτά) Χαλκιάς, δέχτηκε με ενθουσιασμό την πρόταση (δεν είχε άλλωστε άλλο ενδιαφερόμενο). Η λύση δεν ευοδώθηκε γιατί διεφώνησαν οι εκδότες και η κυβέρνηση έκανε πίσω). Η κατάληξη των πιεστηρίων ήταν τραγική αφού στην ουσία έγινε πλιάτσικο και ο καθένας πήρε ότι μπόρεσε. Κέρδος για το κράτος? Μηδέν!

    2. Το 1995 ο τότε Υπουργός Παιδείας Γ. Παπανδρέου αποφάσισε να καταργήσει το καθεστώς διανομής συγγραμμάτων και να το αντικαταστήσει με την πρακτική του κουπονιού (κάθε φοιτητής θα έπαιρνε κουπόνια αξίας αντίστοιχης του κόστους των συγγραμμάτων και θα μπορούσε να επιλέξει όποια συγγράμματα επιθυμούσε). Οταν ανακοινώθηκε το μέτρο, ο τότε πρωθυπουργός Α. Παπανδρέου τηλεφώνησε στο Υπουργείο για να μας συγχαρεί για την πρωτοβουλία. Η κατάληξη; Δεν έγινε τίποτα. Το όνομά μου έγινε σεντόνι στα πανεπιστήμια (θεωρήθηκα υπεύθυνος της πρότασης), και έκανα εχθρούς αρκετούς συναδέλφους μου (Μερικοί μάλιστα από τους οποίους έμπαιναν στα αμφιθέτρα και έλεγαν στους φοιτητές ότι είμαι υπεύθυνος που καταργείται το δικαίωμά τους για δωρεάν συγγράμματα. Και αυτοί δεν ήταν ούτε ΚΚΕ ούτε ΠΑΣΟΚ).

    Τα επεισόδια στα πανεπιστήμια

    Εχω επανειλημένα διατυπώσει την άποψη ότι ο νέος νόμος για τα πανεπιστήμια όχι μόνο δεν λύνει τα δομικά προβλήματα του πανεπιστημίου, αλλά αντίθετα αποπρασανατολίζει από αυτά, δημιουργώντας εντάσεις.

    Σε καμμιά περίπτωση όμως αυτό δεν μπορεί να δικαιολογήσει φαινόμενα βίας και αυθαιρεσίας στο εσωτερικό των πανεπιστημίων από όσους διαφωνούν με τον νόμο είτε συνολικά είτε με επί μέρους διατάξεις του.


    Sunday, May 25, 2008

    Ελλάδα και Ελβετία και προπαρασκευαστικό έτος στα πανεπιστήμια

    Είδα χθες στο BBC την εκπομπή  from our own correspondent που αναφερόταν στην εμμονή των Ελβετών με την προσήλωση στην τήρηση της ώρας. Με αφορμή την διαφορά νοοτροπίας που έχουμε στο θέμα αυτό εμείς (και όχι μόνο σε αυτό βέβαια), αναλογίστηκα τις γενικότερες διαφορές που υφίστανται ανάμεσα σε δυό μικρές χώρες όπως η Ελλάδα και  Ελβετία.

    Η δική μας κοινωνία είναι άκρως εγωκεντρική ενώ η Ελβετική στηρίζεται στην λογική της κοινότητας. (Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι ότι οι πολυκατοικίες έχουν ένα κοινό πλυντήριο και οι οικογένειες καθορίζουν ημέρες και ώρες που η κάθε μια το χρησιμοποιεί). Αδυνατώ να φανταστώ πώς αυτό θα λειτουργούσε στην Ελλάδα).

    Η πιστή και ομοιόμορφη τήρηση του χρόνου όμως, δεν έχει οδηγήσει τους Ελβετούς στην υιοθέτηση της ισοπεδωτικής λογικής της ομοιομορφίας στο εκπαιδευτικό σύστημα.  Για παράδειγμα όλα τα σχολεία δεν έχουν τις ίδιες ώρες λειτουργίας. Ο δημοσιογράφος της εκπομπής αναφέρει ώς παράδειγμα τα δυό του παιδιά. Την Δευτέρα, το ένα αρχίζει σχολείο στις 7.30 και γυρίζει σπίτι για μεσημεριανό στις 11 και το άλλο αρχίζει στις 8.20 και γυρίζει στις 12.00. Το ένα επιστρέφει στο σχολείο στις 2.00 το άλλο έχει το απόγεμα ελεύθερο (Αναλογίζομαι την αντίδραση της ΔΟΕ ή ΟΛΜΕ σε κάτι τέτοιο). Αυτό βέβαια, μόνο για την Δευτέρα. Κάθε μέρα τη βδομάδας είναι διαφορετική αλλά με ορθολογικό πρόγραμμα.

    Για τα πανεπιστήμια, την ευθύνη λειτουργίας (και  χρηματοδότησης), έχουν τα καντόνια στα οποία βρίσκονται. Εκτός από τα δύο ομοσπονδιακά πολυτεχνεία, του γερμανόφωνου στην Ζυρίχη (ETHΖ) και του γαλλόφωνου στην Λωζάννη (EPFL). Αυτά χρηματοδοτούνται (πλουσιοπάροχα) από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση και έχουν κοινό  συμβούλιο διοίκησης. Παρ' όλα αυτά, το καθένα έχει δικό του τρόπο εσωτερικής λειτουργίας. Αυτό ισχύει και για τον τρόπο εξέλιξης των καθηγητών (που διαφέρει ακόμα και από τμήμα σε τμήμα σε κάθε Ιδρυμα).

    Και έρχομαι στο θέμα της εισαγωγής στα πανεπιστήμια και στην πρόταση του Ελληνα υπουργού παιδείας για την καθιέρωση προπαρασκευαστικού έτους στην Ελλάδα.

    Οι δύο χώρες που γνωρίζω να έχουν κάτι αντίστοιχο είναι το Βέλγιο και η Ελβετία. (Στο Βέλγιο εδώ και μερικά χρόνια σκέπτονται να το καταργήσουν). Στην Ελβετία, με τον μεθοδικό τρόπο οργάνωσης, μόνο το 20% των νέων της σχετικής ηλικιακής ομάδας διεκδικούν θέση στα πανεπιστήμια. (οι υπόλοιποι έχουν επιλέξει προηγουμένως) τεχνικές σχολές. Ετσι, δεν υπάρχει πληθωρισμός υποψηφίων για τα πανεπιστήμια. Μια ακόμα επιβεβαίωση για το ότι, ενώ πρέπει να εξετάζουμε και να μελετάμε ξένα πρότυπα, δεν πρέπει να τα υιοθετούμε χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη τις συνθήκες κάτω από τις οποίες λειτουργούν. 

    Βέβαια, εμείς έχουμε κερδίσει το Εuro ενώ οι Ελβετοί όχι. (Ομως, με προπονητή Ελβετικής νοοτροπίας).

    Tuesday, May 20, 2008

    Πρυτανικές εκλογές

    Από την αρχή έχω διατυπώσει την διαφωνία μου για τον νέο τρόπο εκλογής των αρχών διοίκησης του πανεπιστημίου. Την ίδια διαφωνία είχα εκφράσει και πριν από χρόνια, επί οικουμενικής κυβέρνησης και υπουργίας Σημίτη, όταν γινόταν και πάλι επεξεργασία μια ανάλογης ρύθμισης. Οχι βέβαια γιατί  θεωρώ ότι ο τρόπος αυτός δεν είναι περισσότερο δημοκρατικός.
    Η αντίρρησή μου είναι στο ότι δεν θα πετύχει τους στόχους που επιδιώκει ενώ αντίθετα θα δημιουργήσει νέες (λάθος) εστίες έντασης χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα. Ακόμα και αν εφαρμοστεί  (όπως πιστεύω ότι τελικά θα γίνει αλλά με κόστος), θεωρώ ότι οι ίδιες οργανωμένες ομάδες θα έχουν αποφασιστικό λόγο στην διοίκηση των πανεπιστημίων και θα καθορίζουν το μέλλον του. Γι' αυτό και διαφωνώ με όσους από την αντιπολίτευση πιστεύουν ότι πρόκειται για βήμα προς την σωστή κατεύθυνση. Είναι, κατά την γνώμη μου, βήμα προς την λάθος κατεύθυνση γιατί εντάσσεται στην υφισταμένη λογική λειτουργίας των πανεπιστημίων. Και αυτή είναι ριζικά λάθος. 
    Οπως παγκόσμια πρωτοτυπία αποτελούσε η μέχρι σήμερα διαδικασία εκλογής των οργάνων διοίκησης, έτσι συμβαίνει και με την νέα διαδικασία. Ισως υφίσταται σε κάποιο πανεπιστήμιο της Ινδίας, δεν θυμάμαι όμως τις λεπτομέρειες. Υπάρχει κάτι αντίστοιχο και σε κάποιο πανεπιστήμιο της Σκωτίας (νομίζω το  St. Andrews), όμως μόνο για για την εκλογή ενός αντιπρύτανη με ευθύνη για φοιτητικά θέματα και χωρίς ουσιαστικές αρμοδιότητες.
    Επομένως, οι συγκρούσεις για την βελτίωση της υφισταμένης κατάστασης είναι άνευ σημασίας.  Μια τέτοια σύγκρουση θα ωφελήσει μόνο την επικοινωνιακή στρατηγική της κυβέρνησης που θα ισχυρισθεί και πάλι στην κοινωνία ότι "συγκρούεται με οργανωμένες μειοψηφικές ομάδες" (που πράγματι έτσι είναι). 
     Πιστεύω ότι μόνο ριζική αλλαγή του τρόπου λειτουργίας και διοίκησης των πανεπιστημίων μπορεί να φέρει κάποια αλλαγή. Και εκεί αξίζει να γίνει η σύγκρουση.
    Η ζωή θα δείξει αν έχω δίκιο. Φαντάζομαι ότι αργά ή γρήγορα θα γίνουν εκλογές με τον νέο νόμο.  Τα αποτελέσματα βέβαια, θα φανούν σε βάθος 4-5 χρόνων. Μακάρι να έχει έννοια μέχρι τότε να σχολιάζουμε την κατάσταση.
    Προς το παρόν έχουμε μόνο μια πρώτη ένδειξη. Στο ΤΕΙ Ηπείρου (που έγιναν εκλογές με τον νέο νόμο), συμμετείχε το 30% περίπου των φοιτητών, κατά δήλωση της διοίκησης του ΤΕΙ. Εξελέγη ο ίδιος πρόεδρος. Ηταν τόσο πετυχημένος στην προηγούμενη θητεία του;  Μακάρι.

    Monday, May 19, 2008

    Εκπαίδευση στην Ελλάδα και την Γαλλία

    Δύο από τα τελευταία γραφειοκρατικά συγκεντρωτικά και ομοιόμορφα εκπαιδευτικά συστήματα στην Ευρώπη βρίσκονται σε κρίση. Οι συντηρητικές κυβερνήσεις τους φαίνεται όμως να επιλέγουν διαφορετικά προβλήματα να αντιμετωπίσουν.
    Στην Γαλλία ο Σαρκοζύ αποφάσισε να μην αναπληρώνει όσους διδάσκοντες στα λύκεια και τα πανεπιστήμια συνταξιοδοτούνται επειδή μειώνεται ο αριθμός των μαθητών και φοιτητών.
    Αυτό είχε ως αποτέλεσμα μεγάλη πορεία διαμαρτυρίας στο Παρίσι.
    Ο θυμός των εκπαιδευτικών έγινε μεγαλύτερος μετά την απεργία της περασμένης Πέμπτης, όταν ο Σαρκοζύ ανακοίνωσε ότι τα σχολεία θα μένουν ανοικτά στις απεργίες για να μην έχουν πρόβλημα οι εργαζόμενοι γονείς. Οι συνδικαλιστές εκπαιδευτικοί θεωρούν αυτή την ενέργεια ως περιορισμό του δικαιώματος στην απεργία.
    Βέβαια, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν υποστήριξη στις ενέργειες αυτές.



    Στυλιανίδης, πρυτανικές εκλογές, 16 και εισαγωγή στα πανεπιστήμια

    Συνάντηση με τον πρωθυπουργό είχε σήμερα ο υπουργός παιδείας. 

    Οι δηλώσεις που έκανε μετά την συνάντηση, δείχνουν την πλήρη σύγχυση στην οποία βρίσκεται ο ίδιος και η κυβέρνηση όσον αφορά τα προβλήματα που υφίστανται σήμερα.

    1. Σύμφωνα με την δήλωσή του ο υπουργός επανέλαβε " την εμπιστοσύνη της κυβέρνησης στο δημόσιο πανεπιστήμιο".  (Ολοι θυμούνται τις διαμετρικά αντίθετες απόψεις που εξέφρασε μερικές μέρες πριν). 
    2. Είπε ότι "βασική προϋπόθεση για οποιαδήποτε αλλαγή για να ιδρυθούν ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι η αναθεώρηση του άρθρου 16". Ακριβώς τα αντίθετα ισχυριζόταν μέχρι σήμερα το πρωί! (επικαλούμενος μάλιστα "γνωμοδότηση του Ε. Βενιζέλου).
    3. Δεν έκανε καμμιά αναφορά στην ανάγκη αλλαγής του 16 ώστε τα δημόσια πανεπιστήμια να λειτουργήσουν σωστά. 
    3. Αναφέρθηκε στο προπαρασκευαστικό έτος για την είσοδο στα πανεπιστήμια (που "αποφάσισε" με συνέντευξή του σε εφημερίδα!). Αλήθεια που είναι η αυτοτέλεια των πανεπιστημίων, που είπε ότι σέβεται;.
    4. Για το πρόβλημα με τις πρυτανικές εκλογές αναφέρθηκε στην αυτονομία των πανεπιστημίων! Μα η κυβέρνηση έκανε την νομοθετική ρύθμιση. Οχι τα πανεπιστήμια!
    5. Ευχήθηκε καλή επιτυχία στους υποψήφιους των πανελληνίων εξετάσεων. Εδώ συμφωνούμε.


    Saturday, May 17, 2008

    H "Ελευθεροτυπία" για το Πανεπιστήμιο της Ολυμπίας

    Ο τότε γ.γ. του υπουργείου Παιδείας, Γ. Πανάρετος, εξηγεί ότι το συγκεκριμένο ίδρυμα «δεν απευθυνόταν σε απόφοιτους ελληνικών λυκείων αλλά αποσκοπούσε στο να δοθεί η δυνατότητα σε παιδιά απόδημων Ελλήνων να παρακολουθήσουν θεματικές για την ελληνική γλώσσα, τον πολιτισμό και την ιστορία».
    (Αναφέρεται σε απάντησή μου σε σχετικό ερώτημα της εφημερίδας πριν από 5-6 χρόνια. Αυτά για την "αποκάλυψη" του Υπουργού Παιδείας).
    Το πλήρες κείμενο

    Thursday, May 15, 2008

    Το Διεθνές Πανεπιστήμιο Ελληνικών Σπουδών της Ολυμπίας

    Το πανεπιστήμιο αυτό ιδρύθηκε το 1996 με τον Ν2413, με στόχο να αποτελέσει ένα κέντρο προσέλκυσης ομογενών και αλλοδαπών φοιτητών για σπουδές στην ελληνική γλώσσα, τον ελληνικό πολιτισμό την ιστορία και την ορθόδοξη χριστιανική παράδοση. Πόροι του πανεπιστημίου θα ήταν η κρατική επιχορήγηση, οι δωρεές ομογενών και αλλογενών και τα δίδακτρα που θα κατέβαλαν οι ομογενείς και αλλοδαποί φοιτητές. Τι άραγε από αυτά βρίσκει μεμπτό η ΝΔ?

    Δημιουργήθηκε με διεθνείς προδιαγραφές ως ΝΠΙΔ για να έχει την ευελιξία να ανταγωνισθεί στο διεθνές περιβάλλον. Το πανεπιστήμιο αυτό θα ήταν ένα δημόσιο πανεπιστήμιο. Θα ήταν ένα πανεπιστήμιο κατάλληλο για να εκπληρώσει τον ρόλο του. Σε αντίθεση αυτού που ίδρυσε η κυβέρνηση της ΝΔ στην Θεσσαλονίκη και ονόμασε διεθνές πανεπιστήμιο, χωρίς ουσιαστικά να του επιτρέπει να λειτουργεί ως διεθνές.

    Αποτελεί διεθνή πρωτοτυπία υπουργός της κυβέρνησης να χαρακτηρίζει ως δήθεν αποκάλυψη ένα νόμο που ψηφίστηκε στην Βουλή, δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα της κυβερνήσεως και έχει σχολιασθεί επανειλημένα στον τύπο.

    Οσο αφορά το θέμα της συνέπειας, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, δεν λέει σήμερα τίποτα διαφορετικό από ότι υποστήριξε στην Βουλή το 1996. Αντίθετα, θα ήταν χρήσιμο για την κυβέρνηση να ανατρέξει στα πρακτικά της συζήτησης στην Βουλή του συγκεκριμένου νόμου και να μελετήσει τις τοποθετήσεις των βουλευτών της ΝΔ. Εκεί θα έβλεπε τι έλεγε τότε η ΝΔ και τι λέει σήμερα.

    Υπάρχουν όμως κάποια άλλα σχετικά ερωτήματα που θα μπορούσε να θέσει κανείς προς το ΠΑΣΟΚ. Γιατί, π.χ ποτέ δεν λειτούργησε το πανεπιστήμιο αυτό; (Το ΠΑΣΟΚ έμεινε στην κυβέρνηση άλλα 8 χρόνια μετά την ίδρυση του πανεπιστημίου αυτού). Γιατί τα στελέχη του σήμερα αποφεύγουν να τοποθετηθούν επί της ουσίας του θέματος;

    Wednesday, May 14, 2008

    Και ο Edwards υποστηρίζει Οbama

    Μήπως βρέθηκε και ο υποψήφιος αντιπρόεδρος των Δημοκρατικών;

    Χάραξη στρατηγικής για την πορεία του Πανεπιστημίου

    Με αφορμή τις δηλώσεις του Υπουργού Παιδείας για το διεθνές πανεπιστήμιο της Ολυμπίας και ψάχνοντας τα ηλεκτρονικά μου αρχεία (ήμουν ΓΓ του ΥΠΕΠΘ όταν ιδρύθηκε), βρήκα το παρακάτω κείμενο (υπάρχει στην ιστοσελίδα μου), που είχα στείλει πριν 9 χρόνια στον πρύτανη του πανεπιστημίου. Δυστυχώς, ελάχιστες από τις προτάσεις εκείνες είχαν υιοθετηθεί. Δεν είναι τυχαίο ότι το πανεπιστήμιό μου (αλλά και τα άλλα "ομοιμόρφως" λειτουργούντα ελληνικά πανεπιστήμια) βρίσκονται σήμερα εδώ που βρίσκονται.

    Το κείμενο αυτό αποτελεί και μια πρώτη απάντηση σε όσους καλούς συναδέλφους με ρωτούν γιατί σήμερα δεν συμμετέχω στα δοικητικά του πανεπιστημίου ούτε και στην εσωτερική ανταλλαγή απόψεων για τα υφιστάμενα προβλήματα. (Υπάρχουν βέβαια και άλλοι ουσιαστικοί λόγοι που αναφέρονται σε θέματα ακαδημαικής λειτουργίας, στα οποία ελπίζω να επανέλθω).
    Για την ευκολία των αναγνωστών, παραθέτω και εδώ ολόκληρο το κείμενο του 1999.

    22 Ιουνίου 1999
    Κύριε Πρύτανη,
    Θεωρώ ότι η προσπάθεια για τον καθορισμό στρατηγικής και στόχων για το Πανεπιστήμιο είναι ιδιαίτερα σημαντική. Οπως και σεις γνωρίζετε, λόγω της μορφής των Πανεπιστημίων στη χώρα μας, τα τελευταία έχουν έλλειψη φυσιογνωμίας, στόχων και στρατηγικής. Η ομοιομορφία που τα διέπει, αλλά και η έλλειψη κινήτρων, οδηγεί τις διοικήσεις τους στην διαχείριση της καθημερινότητας με αποτέλεσμα οι τελευταίες να περιορίσουν τις επιδιώξεις τους και να θεωρούν ως στοιχείο επιτυχίας τους την απόσπαση πόρων από το δημόσιο, είτε ευθέως, είτε εμμέσως (δημιουργία νέων τμημάτων, χορήγηση νέων θέσεων ΔΕΠ).
    Οι εξελίξεις όμως στο χώρο της εκπαίδευσης επιβάλλουν μια νέα προσέγγιση. Τα Πανεπιστήμια, αλλά και τα τμήματα των Πανεπιστημίων, θα πρέπει να αναπτύξουν την φυσιογνωμία τους, την στρατηγική τους, και να καθορίσουν με σαφήνεια τους στόχους τους. Στόχους οι οποίοι θα είναι μετρήσιμοι και θα επιτρέπουν στην κοινωνία η οποία επωμίζεται και το μεγαλύτερο βάρος της χρηματοδότησής τους, να γνωρίζει τι ακριβώς συμβαίνει σε αυτά και να αποφεύγονται γενικευμένα αρνητικά σχόλια όπως αυτά που εμφανίσθηκαν τις τελευταίες ημέρες στον τύπο.
    Λόγω ακριβώς της σημασίας του θέματος θεωρώ ότι ο προβληματισμός για το πλαίσιο στρατηγικής πορείας του Πανεπιστημίου δεν πρέπει να γίνει ευκαιριακά και συνοπτικά. Οπως σας είχα πει και στην συνάντηση των μελών ΔΕΠ που έγινε στις 19/5/1999, είναι νομίζω απαραίτητο να γίνει ένας ουσιαστικός διάλογος με συναντήσεις παρόμοιες με εκείνες της 19/5/1999 όπου θα ανταλλαγούν απόψεις και θα επιτευχθούν συγκλίσεις των απόψεων αυτών. Η κατάθεση απόψεων μεμονομένων μελών ΔΕΠ δεν μπορεί να ανταποκριθεί στα χαρακτηριστικά αυτά. Οι όποιες αποφάσεις ληφθούν με τον τρόπο αυτό δεν μπορεί να είναι αποτελεσματικές αφού, πιθανότατα, θα αποτελέσουν απλώς μια καταγραφή διακηρύξεων αν δεν έχει υπάρξει ουσιαστική συμμετοχή των μελών του Πανεπιστημίου στην διαμόρφωσή τους. Παρά τις επιφυλάξεις αυτές στη συνέχεια καταγράφω ορισμένες σκέψεις που ελπίζω ότι θα συμβάλουν στον προβληματισμό.
    Το κείμενο που μας έχει διανεμηθεί - χρήσιμο όπως προνανέφερα - αποτελεί κατά την γνώμη μου σύνθεση ευγενών φιλοδοξιών με πολλές γενικότητες και έλλειψη τεκμηριωμένων και σαφών στόχων. Είναι χαρακτηριστικό ότι το καθοριστικό σήμερα στοιχείο για όλα τα Πανεπιστήμια του κόσμου, δηλαδή ο καθορισμός standards, αναφέρεται για πρώτη φορά στη σελίδα 19 με γενικό μάλιστα τρόπο ("διατήρηση υψηλών ακαδημαϊκών standards που θα διαμορφώνονται σύμφωνα με τα όσα ισχύουν κάθε φορά στα πολύ καλά Πανεπιστήμια του κόσμου"). Ολα τα Πανεπιστήμια σήμερα αλλά και οι μονάδες των Πανεπιστημίων, καθορίζουν με σαφήνεια μετρήσιμα standards τα οποία ελέγχονται σε τακτά χρονικά διαστήματα. Αυτό άλλωστε αναγνωρίζεται και στον πρόλογο του κειμένου, που σεις υπογράφετε ("υπάρχει σύγχιση ως προς την αποστολή του, έλλειψη ευδιάκριτων και ρητά διατυπωμένων στόχων (ποσοτικών και ποιοτικών) ασάφεια ως προς την ταυτότητά του και έλλειψη εκφρασμένης στρατηγικής σε σχέση με την πορεία του").
    - Συμφωνώ με τις διαπιστώσεις για τις εξελίξεις και τάσεις στο ευρύτερο περιβάλλον που γίνεται στην δεύτερη ενότητα του κειμένου.
    Σε σχέση με τα θέματα που θίγονται στη συνέχεια του κειμένου θα ήθελα να κάνω τις εξής παρατηρήσεις:
    · Οσο αφορά τα προγράμματα σε επίπεδο Master, θα πρέπει να εξετασθεί η λειτουργία και η σκοπιμότητα των προγραμμάτων που λειτουργούν σε συνεργασία με άλλα ΑΕΙ της χώρας, ιδιαίτερα όταν αυτά είναι ανταγωνιστικά με προγράμματα με τον ίδιο ακριβώς στόχο και τίτλο που γίνονται αποκλειστικά από το Πανεπιστήμιο μας.
    · Στοιχείο γενικότητας αποτελεί η αναφορά "στις ικανοποιητικές επιδόσεις που εμφανίζει το ίδρυμα στον τομέα της επιστημονικής έρευνας". Πιστεύω ότι αυτό χρειάζεται τεκμηρίωση. Μετά από πολύχρονη μελέτη ερευνητικής δραστηριότητας και σύγκρισης της ερευνητικής δραστηριότητας του Πανεπιστημίου μας σε σχέση με άλλα Πανεπιστήμια της Ελλάδας και του εξωτερικού, έχω οδηγηθεί στο συμπέρασμα ότι υπάρχουν τομείς στους οποίους η δραστηριότητα αυτή είναι ικανοποητική και άλλοι στους οποίους υπάρχουν σημαντικά περιθώρια βελτίωσης. Προσοχή επίσης χρειάζεται και στον τρόπο αξιολόγησης των στοιχείων αυτών. Το γεγονός, για παράδειγμα, ότι το Πανεπιστήμιο κατέχει υψηλή θέση ερευνητικά στο τομέα της Οικονομετρίας δεν μπορεί να αποτελεί επιχείρημα για σημαντική δραστηριότητα στο τομέα αυτό, όταν το συντριπτικό ποσοστό του παραχθέντος ερευνητικού έργου που μετρήθηκε και οδήγησε στη θέση αυτή οφείλεται σε ένα επιστήμονα.
    · Το ίδιο επίσης ισχύει και για τις επιδόσεις στην προσέλκυση χρηματοδοτούμενων ερευνητικών προγραμμάτων. Πρέπει να καταγραφεί το ποσοστό της χρηματοδότησης που προέρχεται από ανταγωνιστικά προγράμματα (που αποτελεί πράγματι στοιχείο επίδοσης) σε σχέση με το ποσοστό άλλων προγραμμάτων που χρηματοδοτούνται είτε από το ΕΠΕΑΕΚ είτε από φορείς που κάνουν απευθείας ανάθεση χωρίς προηγούμενη συγκριτική αξιολόγηση ανταγωνιστικών προτάσεων.
    · Το ίδιο ισχύει και για την αναφορά που γίνεται στην "έρευνα" του περιοδικού Der Spiegel. Οσοι μελέτησαν την "έρευνα" αυτή γνωρίζουν ότι δεν πρόκειται για ουσιαστική έρευνα με συγκρίσιμα στοιχεία για την ποιότητα των Πανεπιστημίων, αλλά για σφυγμομέτρηση των μελών των ευρωπαϊκών Πανεπιστημίων (φοιτητών και καθηγητών) σχετικά με τον βαθμό ικανοποίησής της από τις προσφερόμενες από το Πανεπιστήμιο τους υπηρεσίες. Είναι φανερή η αδυναμία συγκριτικής αξιολόγησης Παν/μιων με βάση τέτοια στοιχεία. Βέβαια, τα συμπεράσματα του Spiegel είναι χρήσιμα και ενδιαφέροντα. Δεν μπορεί, όμως, να συγχέονται με την ποιοτική αξιολόγηση των Πανεπιστημίων που γίνεται με επιστημονικά οργανωμένο τρόπο σε ολόκληρη την Ευρώπη πλην της Ελλάδος. (Η αξιολόγηση ορισμένων τμημάτων και του Πανεπιστημίου που βρίσκεται σε εξέλιξη αποτελεί κάτι το ουσιαστικό).
    Οσο αφορά τα ασθενή σημεία και τους περιοριστικούς παράγοντες για το Πανεπιστήμιο που αναφέρονται στο κείμενό σας θα ήθελα να κάνω τις εξής παρατηρήσεις.
    · Πράγματι, η έλλειψη διοικητικής και οικονομικής αυτοτέλειας (και όχι αυτονομίας) και οι σοβαρές ελλείψεις σε διοικητικό προσωπικό αποτελούν ανασταλτικούς παράγοντες προόδου. Διαφωνώ με την έμφαση στην έλλειψη βοηθητικού επιστημονικού προσωπικού γιατί στα σύγχρονα Πανεπιστήμια η έλλειψη αυτή αντιμετωπίζεται με την αξιοποίηση των μεταπτυχιακών φοιτητών.
    · Η αναφορά που γίνεται "στη μη εφαρμογή σύγχρονων διοικητικών συστημάτων στη λειτουργία και η μη ικανοποιητική εφαρμογή της σύγχρονης τεχνολογίας στη διεξαγωγή του εκπαιδευτικού έργου" είναι μια σωστή διαπίστωση η οποία όμως, σε μεγάλο βαθμό, οφείλεται σε μας τους ίδιους. Είναι χαρακτηριστικό ότι το Πανεπιστήμιο ταλαιπωρείται την τελευταία δεκαετία με συνεχή αλλαγή προγραμμάτων (software) για τις Γραμματείες, χωρίς να έχει ακόμα αντιμετωπίσει το πρόβλημα με αποτελεσματικό τρόπο. Οχι μόνο αυτό, αλλά ακόμα και τα τμήματα (όπως π.χ. το τμήμα Στατιστικής), που έχουν από την αρχή χρησιμοποιήσει ηλεκτρονικό τρόπο τεκμηρίωσης των λειτουργιών τους, δεν έχουν την ευχέρεια, με τα νέα προγράμματα που αντικαθιστούν παλαιότερα, να αξιοποιήσουν τα υπάρχοντα στοιχεία αφού δεν έχει υπάρξει τέτοια πρόβλεψη στις συμφωνίες με αυτούς στους οποίους ανατίθενται οι εργασίες αυτές. *
    · Η έλλειψη ουσιαστικών κινήτρων για το διοικητικό προσωπικό είναι πρόβλημα που μπορεί να αντιμετωπισθεί, σε πρώτη φάση, εσωτερικά από το Πανεπιστήμιο. Αρχή μπορεί να γίνει με την αξιοποίηση των χρημάτων που χορηγούνται ως υπερωρίες με ουσιαστικό και όχι ισοπεδωτικό τρόπο.
    - Οσο αφορά την ανταγωνιστική θέση του ιδρύματος, δεν συμφωνώ με την διαπίστωση ότι "μεταξύ των Πανεπιστημίων υπάρχει ανταγωνισμός σε σχέση με την ποιοτική στάθμη των φοιτητών καθώς και με τις προοπτικές απασχόλησης των πτυχιούχων". Αυτό συμβαίνει στις άλλες χώρες της Ευρώπης και της Αμερικής άλλα όχι στην Ελλάδα. Δυστυχώς, τα ελληνικά Πανεπιστήμια είναι υποχρεωμένα να δέχονται τους φοιτητές που εισάγονται με το σύστημα των εξετάσεων, ενώ οι προοπτικές απασχόλησης δεν έχουν μέχρι σήμερα απασχολήσει ουσιαστικά τα Πανεπιστήμιά μας. Θα ήθελα να σημειώσω ότι στα Πανεπιστήμια του εξωτερικού ένας από τους σημαντικότερους δείκτες ποιότητάς τους είναι ο αριθμός των πτυχιούχων τους που εξασφαλίζει εργασία μέσα στο πρώτο εξάμηνο από την απόκτηση του πτυχίου τους. Αντίστοιχοι δείκτες ποιότητας αναφέρονται στο μέσο χρόνο που απαιτείται για την απόκτηση του πτυχίου και στην ουσιαστική ποιότητα του πτυχίου που αποκτάται. Τέτοια στοιχεία δεν επιδιώκεται να καταγραφούν από τα ελληνικά Πανεπιστήμια, κάτι που πιστεύω ότι λειτουργεί εις βάρος του δικού μας Ιδρύματος.
    Τα σχόλια που ανέφερα στην εισαγωγή του σημείωματος ισχύουν και για την ενότητα 4 του κειμένου (διαμόρφωση πλαισίου ανάπτυξης για το μέλλον). Εκτός από την γενική αναφορά σε υψηλούς γενικούς στόχους (το πρώτο πανεπιστημιακό ίδρυμα της χώρας, πανεπιστήμιο ευρωπαϊκής εμβέλειας και παγκόσμιας ακτινοβολίας κ.λ.π.) πρέπει να καθορισθούν μετρήσιμοι στόχοι και standards για κάθε μια από τις δραστηριότητες τις οποίες το Πανεπιστήμιο έχει αναπτύξει (προπτυχιακές, μεταπτυχιακές σπουδές, δια βίου εκπαίδευση, έρευνα, κατάρτιση, επίπεδο σπουδών κ.λ.π.).
    - Στο κείμενο γίνεται αναφορά και στην ανάγκη της μεγαλύτερης δυνατής διοικητικής και οικονομικής αυτοδυναμίας (φαντάζομαι ότι εννοεί αυτοτέλεια). Αναφέρεται επίσης ότι "προκειμένου να επιτύχει τον στόχο αυτό το Πανεπιστήμιο θα αγωνισθεί μαζί με τα άλλα ΑΕΙ της χώρας για τον εκσυγχρονισμό του θεσμικού πλαισίου ...". Νομίζω ότι το Πανεπιστήμιο μπορεί να ζητήσει την εφαρμογή κανόνων τέτοιας μορφής για το ίδιο ως μια πιλοτική προσπάθεια εφαρμογής νέων κανόνων λειτουργίας των Πανεπιστημίων. Και το μέγεθός του αλλά και η μέχρι τώρα πορεία του αποτελούν εχέγγυα ότι μια τέτοια πρωτοβουλία της πολιτείας δεν θα οδηγήσει σε αρνητικά αποτελέσματα αλλά θα αποτελέσει την καλύτερη δυνατή περίπτωση πιλοτικής εφαρμογής μιας τέτοιας πρακτικής.
    - Είναι νομίζω σωστή η έμφαση στους τομείς εκπαίδευσης, έρευνας, επαγγελματικών υπηρεσιών και ανάπτυξης διεθνών συνεργασιών και εθνικής συμβολής. Δεν είμαι βέβαιος όμως ότι είναι εφικτή η επιδίωξη επίτευξης όλων αυτών των στόχων στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο.
    - Συμφωνώ με την ενότητα για την στρατηγική αντιμετώπιση του ανταγωνισμού παρότι θεωρώ την εξειδίκευση που γίνεται στην ενότητα αυτή ως γενική. Σημαντική επίσης είναι και η στρατηγική των συνεργασιών η οποία αναφέρεται.
    - Δεν συμφωνώ με το να αποτελεί μέρος της στρατηγικής η ίδρυση νέων τμημάτων για λόγους τους οποίους έχω επανειλημμένα εξηγήσει. Πιστεύω ότι στόχος πρέπει να είναι η δημιουργία νέων και ευέλικτων προγραμμάτων σπουδών.
    - Σημαντική, και σωστή κατά την γνώμη μου, είναι η προσπάθεια καθιέρωσης αναλογίας μεταξύ μεταπτυχιακών και προπτυχιακών φοιτητών του ιδρύματος.
    - Οσον αφορά τις κατηγορίες των προγραμμάτων μεταπτυχιακών σπουδών, θεωρώ ότι η πρακτική που έχει εφαρμοσθεί μέχρι σήμερα διαχωρισμού των προγραμμάτων σε κλασσικές μεταπτυχιακές σπουδές και σε μεταπτυχιακές σπουδές για στελέχη επιχειρήσεων και οργανισμών, σωστή κατά την γνώμη μου, θα πρέπει να διαμορφωθεί με βάση τα διεθνώς κρατούντα και με διαχωρισμό των προγραμμάτων σε κλασσικά ακαδημαϊκά (academic degrees) και επαγγελματικά (professional degrees). Ισως για την δεύτερη αυτή κατηγορία χρειάζεται να διαφοροποιηθεί κάπως ο απονεμόμενος τίτλος και στην αγγλική απόδοση να χρησιμοποιείται ο όρος Diploma και όχι Master.
    Δυστυχώς, ο διαθέσιμος χρόνος, δεν μου επιτρέπει να επεκταθώ και σε άλλα ουσιαστικά σημεία, πέραν αυτών που περιλαμβάνονται στο κείμενό σας, και αφορούν τη διαμόρφωση στρατηγικής του Πανεπιστημίου. Θα ήθελα όμως να παρατηρήσω ότι δεν είναι υποχρεωτικό - και ίσως δεν είναι εφικτό - οι στόχοι και τα standards που θα καθιερωθούν να είναι ομοιόμορφα για όλα τα τμήματα και για όλα τα προγράμματα του Πανεπιστημίου. Θα πρέπει νομίζω να επιτραπεί και στα τμήματα και στα προγράμματα να διαμορφώσουν δικούς τους στόχους και standards, τα οποία βέβαια θα ικανοποιούν κάποια ελάχιστα standards. Ετσι, κάποια από τα τμήματα μπορούν να δώσουν έμφαση στην έρευνα και άλλα να δώσουν έμφαση στην διδασκαλία. Τμήματα ή προγράμματα μπορούν να δώσουν έμφαση σε μεταπτυχιακές σπουδές με έντονο το ερευνητικό στοιχείο, ενώ άλλα να δώσουν έμφαση στη συνεχιζόμενη εκπαίδευση και κατάρτιση. Αυτό που έχει σημασία και αυτό που θα αξιολογείται διεθνώς στο μέλλον, δεν είναι αν κάποια μονάδα η πρόγραμμα είναι άριστο σε όλες τις δυνατές ακαδημαϊκές δραστηριότητες (κάτι που ενδεχομένως είναι και ανέφικτο), αλλά κατά πόσον ανταποκρίνεται ικανοποιητικά σε καλά ορισμένους και μετρήσιμους στόχους και standards.
    Στον διάλογο - που ελπίζω να γίνει - πιστεύω ότι, πέραν αυτών που περιλαμβάνει το κείμενο, θα πρέπει να δοθεί έμφαση στην βελτίωση του ακαδημαϊκού περιβάλλοντος, στην επικοινωνία μεταξύ των διδασκόντων, αλλά και στις σχέσεις καθηγητών και φοιτητών.

    Ι. Πανάρετος

    Friday, May 09, 2008

    Η Αυτοτέλεια του Δημοσίου Πανεπιστημίου

    Δεν είχε "στεγνώσει το μελάνι" της προηγουμένης ανάρτησης μου όταν πληροφορήθηκα από το λογιστήριο του πανεπιστημίου ότι το ελεγκτικό συνέδριο δεν ενέκρινε την δαπάνη για δύο εισιτήρια συμμετοχής μου σε διεθνή συνέδρια που έγιναν τον Ιούλιο 2007 και τον Ιούνιο του 2006! Η συμμετοχή και η κάλυψη των εξόδων αυτών είχαν εγκριθεί από την ΓΣ του Τμήματος. Ομως το ΕΣ αποφάσισε ότι αρμόδια αρχή έγκρισης των ταξιδίων είναι το Πρυτανικό Συμβούλιο και όχι τη ΓΣ. (Αυτό έγινε από την νέα σύνθεση του ΕΣ και είναι αντίθετο με την προηγούμενη πρακτική). Επομένως, δεν αρκεί να έχει εγκριθεί η αίτηση από την ΓΣ πριν την πραγματοποίηση του ταξιδιού, αλλά θα πρέπει να υπάρχει και αντίστοιχη έγκριση από το ΠΣ πριν το συνέδριο. Σύμφωνα με την υπηρεσία του πανεπιστημίου για να επιτευχθεί αυτό, η αίτηση θα πρέπει πλέον να κατατίθεται στην γραμματεία 2-3 μήνες (!) πριν το προγραμματισμένο ταξίδι, ώστε να μπορεί να τηρείται η παραπάνω απαίτηση.

    Τι να σχολιάσω; Την "αναδρομική" αλλαγή πρακτικής του ΕΣ λόγω αλλαγής προσώπων? Την γραφειοκρατία που ξεπερνά κάθε όριο;

    Είμαι καθηγητής Α' βαθμίδας πάνω από 20 χρόνια και έχω ασκήσει διοίκηση στην εκπαίδευση από μια σειρά διαφορετικές θέσεις. Είναι η πρώτη φορά που συναντώ μια τέτοια απόφαση.

    Το σχόλιο αυτό αφιερώνεται σε όσους πιστεύουν ότι έχει ενισχυθεί η αυτοτέλεια του πανεπιστημίου. Αφιερώνεται και σε όσους πιστεύουν ότι, με αυτά τα δεδομένα και με την παρούσα νομική μορφή, το δημόσιο πανεπιστήμιο μπορεί να είναι ανταγωνιστικό. Οσο για το ποσόν που δικαιούμαι αλλά δεν θα λάβω, ελπίζω να χρησιμοποιηθεί για την επιμόρφωση των δικαστικών.


    Ο Ε. Στυλιανίδης και τα Ιδιωτικά Πανεπιστήμια

    Η δήλωση του Υπουργού Παιδείας ότι «το πανεπιστήμιο χρειάζεται ένα σοκ για να σπάσει το κρατικό μονοπώλιο", αλλά και η θέση ότι ομάδες καθηγητών «πρέπει να μπουν στο περιθώριο διότι, αν και μειοψηφούν, κρατούν καθηλωμένη την ελληνική εκπαίδευση», προκάλεσε πολλές αντιδράσεις.

    Η άποψη ότι η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων επιβάλλεται για να διορθωθούν τα δημόσια (μέσω του αναπόφευκτου ανταγωνισμού), δεν είναι νέα. (Πρώτος, νομίζω, την διετύπωσε ο Γ. Κουμάντος με άρθρο του στην Καθημερινή στο τέλος της δεκαετίας του 80). Είναι μια άποψη με πολλούς υποστηρικτές που βρίσκει απήχηση στην κοινή γνώμη. (Εκτιμώ ότι την δήλωση του Υπουργού, θα ακολουθήσει δημοσιοποίηση έρευνας της κοινής γνώμης που θα την επιβεβαιώνει).

    Δεν συμφωνώ με την άποψη αυτή γιατί θεωρώ ότι με το υπάρχον καθεστώς, δεν υπάρχουν οι προυποθέσεις υγιούς ανταγωνισμού μεταξύ των πανεπιστημίων. Θα έλεγα μάλιστα, ότι στην ισοπεδωτική λογική της ομοιομορφίας στο εκπαιδευτικό σύστημα, δεν υπάρχουν οι προυποθέσεις υγιούς ανταγωνισμού ούτε μεταξύ των υφιστασμένων κρατικών πανεπιστημίων. Χωρίς αλλαγή του άρθρου 16 που να επιτρέπει την πλήρη αυτοτέλεια των πανεπιστημίων και την αλλαγή του νομικής τους φυσιογνωμίας, η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων όχι μόνο δεν θα δημιουργήσει υγιή ανταγωνισμό αλλά αντίθετα θα οδηγήσει σε οριστική απαξίωση το δημόσιο πανεπιστήμιο.

    Οσοι καλοπροαίρετα υποστηρίζουν την άποψη περί ανταγωνισμού, έχουν πιθανώς στο μυαλό τους τα θετικά αποτελέσματα του ανταγωνισμού δημοσίων και ιδιωτικών πανεπιστημίων στην Αμερική. Αλλωστε και εγώ έχω κάνει συχνά αναφορές στην περίπτωση των πανεπιστημίων Berkeley και Stanford. Αναρωτιέμαι όμως πόσοι από αυτούς γνωρίζουν το καθεστώς λειτουργίας του "δημοσίου" Berkeley, που καμμιά σχέση δεν έχει με το καθεστώς λειτουργίας των ελληνικών δημοσίων ΑΕΙ.

    Νικητής ο Ομπάμα!

    Ακόμα και το περιοδικό ΤΙΜΕ στο νέο του φύλλο (19/5), είναι πια σίγουρο ότι υποψήφιος πρόεδρος των ΗΠΑ για το δημοκρατικό κόμμα θα είναι ο Ομπάμα.

    Thursday, April 24, 2008

    “Βόρεια Μακεδονία” ή “Νέα Μακεδονία”;

    Είναι πολλοί εκείνοι που πιστεύουν ότι η κυβέρνηση έχει συμφωνήσει με την γειτονική χώρα στο όνομα “Νέα Μακεδονία”. Το ΠΑΣΟΚ και τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης (νομίζω), διαφωνούν στην εξέλιξη αυτή γιατί το “Νέα Μακεδονία” δεν αποτελεί γεωγραφικό προσδιορισμό, όπως είχε συμφωνηθεί.

    Ας ξεκινήσουμε από τις βασικές αρχές: Τί είναι ένας προσδιορισμός? Ένας προσδιορισμός έρχεται να εξειδικεύσει μία έννοια, και να την διαχωρίσει από μία άλλη ώστε να μην δημιουργηθεί σύγχυση. Eπομένως, κάθε προσδιορισμός ενέχει το στοιχείο της διαφοροποίησης. Εξειδικεύει μία έννοια και ταυτοχρόνως την αντιπαραθέτει με το συμπλήρωμά/αντίθετό της (ή και συχνά με την γενική έννοια που θα εξελάμβανε κάποιος ελλείψει του προσδιορισμού αυτού).
    Ένα όνομα σαν το "Βόρεια Μακεδονία", που περιέχει γεωγραφικό προσδιορισμό, τι αντιπαραθέτει? Αντιπαραθέτει την Βόρεια Μακεδονία με τί? Μα με την υπόλοιπη Μακεδονία, την Νότια (την δική μας) και την Ανατολική (της Βουλγαρίας).

    Το όνομα "Νέα Μακεδονία" είναι ιστορικός προσδιορισμός. Τι αντιπαραθέτει αυτός ο προσδιορισμός αυτός? Την "Νέα" με την "Παλαιά" Μακεδονία. Την σημερινή με την ιστορική Μακεδονία. Την Makedonija του Γκρούεφσκι και τών Σλαβομακεδόνων με την Μακεδονία του Αλεξάνδρου και των Ελλήνων.

    Ισως, η δεύτερη αντιπαράθεση είναι πιό συμφέρουσα για την Ελλάδα και πιό δίκαιη γενικά. Διότι αναδεικνύει ακριβώς τις σημαντικές εκείνες αντιθέσεις που διαφοροποιούν τις δυο Μακεδονίες τόσο πολύ. Οι δύο αυτές Μακεδονίες δεν διαφέρουν απλώς ώς πρός την γεωγραφία. Ίσα ίσα, αν επρόκειτο απλώς για την γεωγραφία, αυτό θα έδινε επιχειρήματα στις αλυτρωτικές βλέψεις των Σκοπιανών. Οι δυο Μακεδονίες αυτές διαφέρουν σχεδόν σε όλα τους.

    Αλήθεια σε τι διαφέρει Βόρειος Ιρλανδία από την Νότιο? Η Βόρειος Κορέα από την Νότιο? Τι σηματοδοτούν οι προσδιορισμοί εν προκειμένω? Ο συνειρμός που διαμορφώνεται είναι ότι πρόκειται για περιοχές που ενώ δικαιωματικά και ιστορικά θα έπρεπε να είναι ενωμένες κάποια ατυχή γεγονότα τις έχουν χωρίσει - όμως το πεπρωμένο τους είναι κάποτε να ενωθούν.

    Η συνάφεια της δικής μας Μακεδονίας με την δική τους είναι όπως στα ανωτέρω παραδείγματα, ή μήπως περισσότερο όπως στην διαφορά μεταξύ της Νέας Ζηλανδίας και της Ζηλανδίας (του μεγαλύτερου νησιού της Δανίας)?

    Ποιός προσδιορισμός ενισχύει τις αλυτρωτικές τάσεις περισσότερο?

    Τέλος, ας κοιτάξουμε και την άλλη πλευρά της διαφοροποίησης που δημιουργούν οι δύο προσδιορισμοί.

    Το "Βόρεια Μακεδονία" αυτομάτως προσδιορίζει την δική μας Μακεδονία ως "Νότια Μακεδονία" Όμως το "Νέα Μακεδονία" αφήνει την δική μας να λέγεται "Μακεδονία". Δηλαδή ο νεωτερισμός έρχεται σε αντίθεση με το αυθεντικό.

    Saturday, April 19, 2008

    Ο Πρόεδρος του Yale Richard Levin στην Ελλάδα

    Από την σημερινή ειδησεογραφία.

    Ο Ρίτσαρντ Λέβιν, πρόεδρος του Πανεπιστημίου του Γέιλ, επισκέπτεται για πρώτη φορά την Ελλάδα, προκειμένου να μιλήσει σε δύο ανοικτές για το κοινό εκδηλώσεις, καθώς και σε φοιτητές στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη στις 6 και 7 Μαΐου, στο πλαίσιο του προγράμματος «Great Ideas».

    Την Τρίτη 6 Μαΐου, στις 19.00, ο Ρ. Λέβιν θα μιλήσει στο Ζάππειο Μέγαρο. Τίτλος της διάλεξής του είναι: «Η Διεθνοποίηση του Πανεπιστημίου».
    Τα πανεπιστήμια θεωρούνται όργανα εθνικού συναγωνισμού και δυνάμεις που μπορούν να συντελέσουν στην παγκόσμια σταθερότητα. Το σύγχρονο πανεπιστήμιο αποτελεί, σύμφωνα με τον Δρ. Λέβιν, το ισχυρότερο εθνικό πλεονέκτημα σε μια οικονομία βασισμένη στη γνώση. Ταυτόχρονα όμως οι δυνάμεις της οικονομικής ενοποίησης και αλληλεξάρτησης ωθούν τα πανεπιστήμια να δημιουργήσουν ερευνητικές συνεργασίες ανά την υφήλιο και να λάβουν πιο σοβαρά υπόψη την ευθύνη τους να διαπαιδαγωγήσουν τους φοιτητές και να τους καταστήσουν πολίτες του κόσμου. Αυτά θα είναι τα βασικά θέματα με τα οποία θα ασχοληθεί στην ομιλία του ο Ρ.Λέβιν.
    Για το ίδιο θέμα θα μιλήσει και την Τετάρτη 7 Μαΐου, στις 18.30, στη Θεσσαλονίκη. Η εκδήλωση συνδιοργανώνεται με το Κολλέγιο Ανατόλια και θα πραγματοποιηθεί στην Αίθουσα Rafael Hall του Κολλεγίου.

    Wednesday, April 16, 2008

    Το ελληνικό πανεπιστήμιο σήμερα και αύριο

    Αρθρο που μου ζητήθηκε από την "Ελευθεροτυπία" στο πλαίσιο έρευνας για τα Πανεπιστήμια και δημοσιεύθηκε στις 14 Απριλίου 2008.

    Στην «Ε» είδα συνέντευξη μιας πρωτοετούς φοιτήτριας, η οποία στην ερώτηση: «Αυτό που βρήκες στο πανεπιστήμιο είναι αυτό που περίμενες;» απάντησε: «Για τον κόπο που έκανα, το διάβασμα και το ξενύχτι που έριξα, περίμενα κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον».


    Η απάντηση αυτή με έκανε να σκεφτώ μια σειρά από ερωτήματα: Είναι ευχαριστημένοι οι φοιτητές από την εκπαίδευση που παίρνουν; Αισθάνονται οι καθηγητές ότι οι προσπάθειες που κάνουν έχουν τα αποτελέσματα που επιθυμούν; Θεωρούν, όσοι ασκούν διοίκηση στο πανεπιστήμιο με τα σημερινά δεδομένα, ότι μπορούν να είναι αποτελεσματικοί; Είναι η κοινωνία ικανοποιημένη από τα πανεπιστήμια;

    Θα συνεχίσω με ένα άλλο ερώτημα: Εχουν πετύχει οι προσπάθειες που έχουν γίνει διαχρονικά να διορθωθούν τα προβλήματα του πανεπιστημίου με νομοθετικές ρυθμίσεις και ελέγχους;

    Εκτιμώ ότι οι απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα είναι, κατά τεκμήριο, αρνητικές.

    Η εμπειρία μου με έχει οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι μια βασική αιτία της αδυναμίας του πανεπιστημίου να αντιμετωπίσει τις σύγχρονες προκλήσεις είναι ότι προσπαθούμε με διοικητικές ρυθμίσεις (που μάλιστα επιβάλλονται εκ των άνω) να λύσουμε υπαρκτά προβλήματα, τα οποία αυτή ακριβώς η πρακτική δημιούργησε. Είναι τυχαίο ότι τέτοια προβλήματα (συγγράμματα, άσυλο, εκλογές πρυτάνεων, δημιουργία νέων τμημάτων, εκλεκτορικά σώματα, άρθρο 16 κ.λπ.) δεν απαντώνται σε καμιά άλλη χώρα;

    Η πρακτική αυτή έχει δύο αρνητικές συνέπειες. Τη θεοποίηση της ομοιομορφίας στο εκπαιδευτικό σύστημα και την επιβολή ρυθμίσεων και κανόνων που αφορούν τις συνιστώσες του συστήματος και τη διαδικασία και όχι την αξιολόγηση του αποτελέσματος. Ρυθμίζουμε και ελέγχουμε κεντρικά και ομοιόμορφα τον αριθμό και την αξιολόγηση των εισακτέων, τις εκλογές καθηγητών, την προκήρυξη των θέσεων προσωπικού, την ίδρυση τμημάτων, τον τρόπο διανομής των συγγραμμάτων κ.λπ. και δεν αξιολογούμε τα αποτελέσματα της διαδικασίας (π.χ. την απορροφητικότητα των πτυχιούχων στην αγορά εργασίας, το χρόνο που κάνουν να πάρουν το πτυχίο κ.λπ.). Αντιμετωπίζουμε δηλαδή το πανεπιστήμιο ως μία κρατική υπηρεσία (έτσι λειτουργεί σήμερα) ή ως μία κρατικοποιημένη ΔΕΚΟ. Το πανεπιστήμιο όμως δεν είναι μια κρατική υπηρεσία υπό επιτήρηση. Δεν είναι ούτε μια «προστατευόμενη» από το κράτος αθλητική ομοσπονδία που με «ειδικά» σκευάσματα προσπαθεί να γίνει ανταγωνιστική σε διεθνές επίπεδο. Είναι ένας δυναμικός οργανισμός στον οποίο δραστηριοποιούνται άτομα με φιλοδοξίες, αντιθέσεις, επιδιώξεις και σχετικά υψηλές δυνατότητες, οι οποίες αναδεικνύονται και αξιοποιούνται μόνον όταν υφίστανται κάποιες βασικές προϋποθέσεις.

    Είναι, νομίζω, καιρός να διδαχτούμε από τη διεθνή εμπειρία. Να αφήσουμε το πανεπιστήμιο να βρει μόνο του το δρόμο του. Η πολιτεία να περιοριστεί στο ρόλο που μπορεί και πρέπει να έχει, της ευθύνης δηλαδή να διασφαλίζει στους πολίτες ότι τα χρήματα των φορολογουμένων αξιοποιούνται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Και αυτό μπορεί να γίνει μόνον αξιολογώντας αν έχουν επιτευχθεί συγκεκριμένοι μετρήσιμοι στόχοι, που έχουν συμφωνηθεί εκ των προτέρων. Τότε το πανεπιστήμιο θα λειτουργήσει στο φυσικό του πλαίσιο και θα δούμε τι πραγματικά μπορεί να προσφέρει. Οταν διασφαλιστούν οι προϋποθέσεις αυτές, θα λυθούν πολλά από τα υπάρχοντα προβλήματα και θα πάψουν να υφίστανται διλήμματα, όπως ιδιωτικό ή δημόσιο. Αλήθεια, έχουν αναρωτηθεί, όσοι θεωρούν το θέμα αυτό μείζον, τι είναι εκείνο που έχει κάνει δύο πανεπιστήμια, ένα ιδιωτικό και ένα δημόσιο (Μπέρκλεϊ και Στάνφορντ), που απέχουν 60 χλμ. το ένα από το άλλο, να είναι μεταξύ των 5 καλυτέρων στον κόσμο, να ανταγωνίζονται αλλά και να συνεργάζονται;

    Thursday, April 10, 2008

    Το doping στο ποδόσφαιρο

    "Αιφνιδιαστικοί" ήταν οι έλεγχοι στις ποδοσφαιρικές ομάδες αυτή την βδομάδα. Τόσο αιφνιδιαστικοί που ο Ολυμπιακός "πρόλαβε" να αλλάξει την ώρα της προπόνησης.
    Αν οι υπεύθυνοι θέλουν να πείσουν για την ειλικρίνειά τους, ας κάνουν την Κυριακή ελέγχους σε όλους τους ποδοσφαιριστές (και όχι δειγματοληπτικά).

    Η αναθεώρηση του Συντάγματος

    Οι ψηφοφορίες στην αρμόδια επιτροπή φαίνεται ότι βάζουν οριστική ταφόπλακα (κατά την Ελευθεροτυπία) στην συνταγματική αναθεώρηση που πρότεινε η κυβερνώσα παράταξη.
    Ενα από τα άρθρα που πήραν παραπάνω από τις κυβερνητικές ψήφους είναι αυτό που αφορά την προστασία των ζώων (το ψήφισε και ο ΣΥΡΙΖΑ). Ησσονος σημασίας ήταν και κάποιες άλλες διατάξεις που κέρδισαν μερικές ψήφους παραπάνω από τις κυβερνητικές.
    Ποτέ στο παρελθόν μια αναθεώρηση δεν είχε τόσο άδοξο τέλος.

    Wednesday, April 09, 2008

    Δολοφόνοι στα Πανεπιστήμια

    Μέχρι τώρα γνωρίζαμε για φοιτητές ή μαθητές, κυρίως στις ΗΠΑ, που εισβάλουν σε αίθουσες διδασκαλίας η κοιτώνες και δολοφονούν φοιτητές και καθηγητές, χωρίς κάποιο ουσιαστικό λόγο.
    Σήμερα διάβασα για μια πιό οργανωμένη ενέργεια σε πανεπιστήμιο του Περού, για την οποία μάλιστα είναι κατηγορούμενος και ο πρώην πρόεδρος της χώρας Φουτζιμόρι.

    Τέσσερα μέλη ομάδας αυτοκτονίας του στρατού καταδικάστηκαν σε 35 χρόνια φυλάκισης ο ένας, (με τον βαθμό του στρατηγού!) και 15 οι άλλοι τρεις, γιατί το 1992 απήγαγαν από το πανεπιστήμιο La Cantuta και στην συνέχεια εκτέλεσαν, ένα καθηγητή και μερικούς φοιτητές που πίστευαν ότι είναι μαοιστές.

    Monday, April 07, 2008

    Auspure Life Science Co., Ld

    Οι εμπλεκόμενοι στην υπόθεση του doping των αθλητών της άρσης βαρών υποστηρίζουν ότι η κινεζική εταιρία που προμηθεύονταν τα σκευάσματα (Auspure Life Science Co., Ld) είναι μια από τις μεγαλύτερες στον κόσμο.
    Το σλόγκαν που έχουν (όπως προκύπτει από την ιστοσελίδα τους) είναι: One Small Company to Realise Your Big Dream.
    Το άκρον άωτον του κυνισμού...

    Ανανέωση 08/04/08. Από νωρίς σήμερα, η αγγλική έκδοση της ιστοσελίδας της Auspure δεν λειτουργεί. η σελίδα τους στα κινεζικά δεν είναι ιδιαίτερα διαφωτιστική.

    Οσο για το "λάθος", διαβάζουμε στο προφίλ της εταιρίας (μέχρι να απομακρυνθεί και αυτό). (Τα έντονα δικά μου).
    Basically, we don' t provide commodity product, but as service goes, we also trade some related product as our package service, even this part should pass our strict QC system before entering into market. (QC=quality control).

    Από το προφίλ πάλι βλέπουμε τα προιόντα που παράγει (τα αντιγράφω πριν σβηστούν).
    Manufacturer & Exporter of Cosmetic Division- Flunisolide, Caffeic Acid, Carnosol Bayogenin, Azelaic Acid, Azone, Arbutin, Allantoin, Asiatic Acid, Apigenin, Chelidonic Acid, Collagen, Ellagic Acid, Ferulic Acid, Genipinx, Honokiol, Kojic Acid, Maltol, Mevalonic Acid, Mycophenolic Acid, Myricetin Sialic Acid, Stigmasterol, Tetrahydroxystilbene, Trigonelline, Ursolic Acid, Usnic acid, Benzophenone-3, Benzophenone-4, Ferulic Acid, Glycyrrhizic Acid, Silk Peptide, Lamb Placenta Peptide, Magnolol, Kojic Acid Dipalmitate, Hyaluronic acid, Lupeol, Sapindoside, Rosmarinic Acid, Kinetin, Zeatin, Retinoic acid, Hydroquinone, Alpha-hydroxy acids, Beta-hydroxy acids, Personal Care Ingredients in Research and Development, Personal Care Ingredients, Personal Care Function in Development, GLUTAMYLAMIDOETHYL INDOLE, Neurocosmetic dipeptide, NGF-like neurotrophic effect, anti-neurodegenerescence, ACETYL CITRULLYL ARGININE, Alga dipeptide from cold seas, energizing and nourishing active ingredient, HYDROXYCINNAMIC ACID, Natural anti-microbial, aloe derivative, HYDROLYSED WHEAT PROTEIN (and) METHICONE, Hair conditioner, vegetable protein functionalized by a silicic derivative, GLUTAMYLAMIDOETHYL IMIDAZOLE, aqueous solution - Combats immuno-deficiency due to UV, DECARBOXY CARNOSINE HCL hydroglycolic solution Dynamic and kinetic methods for tissue repair, additional sun protection effect to sun filter, METHYLSILANOL ACETYLTYROSINE, Skin freshness, PROLINAMIDOETHYL IMIDAZOLE(and)BUTYLENE GLYCOL (and) WATER, Anti-pollution, Alpinetin, Azaleatin, Eupatin, Galangin, Morin, Centaureidin, Farrerol, Sakuranetin, Pinobanksin, Alpinone, Sulphuretin, Leptosidin, Maritimetin, Pelargonin, Gleditsin, Fragsin, Hireatin, Gesnerin, Robinetinidol, Epiafzelechin, Arachidochin, Callistephin, Schiff base reduction, Sulphoxidation, Thiocarbonylation, Thiophosgenation, Baeyer-Villiger, Oxidation Rosenmund reduction, Sandmeyer reaction, Schotten-Baumann reaction.

    Η διαπλοκή στις δημοσκοπήσεις

    Η παραίτηση του επικεφαλής της εκλογικής καμπάνιας της Κλίντον Μαρκ Πειν, φέρνει στην επικαιρότητα το ερώτημα για το είδος των δραστηριοτήτων που μπορούν να ασκούν όσοι ασχολούνται με τις πολιτικές δημοσκοπήσεις ώστε να μην δημιουργείται σύγκρουση συμφερόντων. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για την Ελλάδα.

    Ο Σγουρός, ο Ιακώβου και το ΠΑΣΟΚ

    Ο Γιάννης Σγουρός είναι στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και ο ισχυρός παράγων του συστήματος άρσης βαρών. Θα υπάρξει ουσιαστική τοποθέτηση από το ΠΑΣΟΚ για την στάση του (ή μάλλον την σιωπή του); . Σχετικό και εύστοχο είναι και το άρθρο του Φ. Συρίγου στην Ελευθεροτυπία.

    Είδα στην Ελευθεροτυπία και το παρακάτω:
    ...Αλλωστε η πρώτη δήλωση του νομάρχη Αθήνας, γ.γ. της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Αρσης Βαρών και νυν μέλους του δ.σ. της ΕΟΑΒ, Γιάννη Σγουρού, τα λέει όλα: «Αν με την ολοκλήρωση του ελέγχου επιβεβαιωθούν τα αρχικά αποτελέσματα, θα πρόκειται για μια μαύρη σελίδα στη λαμπρή ιστορία της άρσης βαρών, όμως επ' ουδενί δεν μπορεί να αμαυρώσει τις χρυσές σελίδες που δόξασαν την Ελλάδα και την άρση βαρών τα προηγούμενα χρόνια».

    Εγώ ομολογώ δεν κατάλαβα τι λέει.

    Ενδιαφέρον έχει και τα παρακάτω (από το ίδιο σχόλιο της Ελευθεροτυπίας).
    Να σημειωθεί ότι κάτι ανάλογο έχει συμβεί στο παρελθόν και με άλλες χώρες, όπως με την Τουρκία, όπου τιμωρήθηκαν εννέα αθλητές, άλλοι με θετικό δείγμα και άλλοι επειδή αρνήθηκαν να υποβληθούν σε έλεγχο, με το Ιράν, όπου βρέθηκαν ντοπέ 12 αθλητές, την Αίγυπτο (επτά αθλητές), το Μαρόκο (οκτώ αθλητές) και τη Βουλγαρία, όπου δύο ημέρες πριν από την έναρξη της Ολυμπιάδας του Σίδνεϊ βρέθηκε ντοπαρισμένη όλη η ομάδα της αποκλείστηκε.

    Βλέποντας τις χώρες που έχουν τιμωρηθεί δεν μπορώ να αποφύγω τον πειρασμό να σκεφτώ ότι η άρση βαρών είναι ένα αρκετά βολικό άθλημα για να ασχοληθεί η όποια επιτροπή για το doping.

    Saturday, April 05, 2008

    Οι εταιρίες πετρελαίων και η μεταχείρισή τους

    Την περασμένη Τρίτη οι επικεφαλής των 5 μεγαλύτερων εταιρών πετρελαίου -Exxon Mobil, Royal Dutch Shell, BP, ConocoPhilips and Chevron- κλήθηκαν στην επιτροπή ακροάσεων του Κογκρέσσου των ΗΠΑ. Στην ακρόαση αυτή τους ζητήθηκε να εξηγήσουν τα υπέρογκα κέρδη που πραγματοποίησαν χωρίς να κάνουν την παραμικρή επένδυση σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Τους ζητήθηκε επίσης να εξηγήσουν πώς το προηγούμενο έτος κατάφεραν να εξασφαλίσουν φορολογικές ελαφρύνσεις ύψους 18 δισ. δολλαρίων (!) όταν τα κέρδη τους την ίδια περίοδο έφτασαν τα 123 δισ. δολάρια με τις τιμές του πετρελαίου στα ύψη.

    Wednesday, April 02, 2008

    FYROM και διόδια

    Οταν έγραφα προχθές το άρθρο για τα διόδια, δεν είχα υπόψη μου ότι τα διόδια των εθνικών οδών είχαν περάσει σε ιδιώτη. Κατάλαβα έτσι ότι η ανάληψη της ευθύνης από τον ιδιώτη συνοδεύτηκε με "προίκα" που γεναιόδωρα παραχώρησε το κράτος.

    Με το σημερινό μπάχαλο και τις ατέλειωτες ουρές στα διόδια (γιατί δεν είχαν φροντίσει να έχουν ρέστα!) Το μπάχαλο αυτό δείχνει ότι δεν είναι μόνο το δημόσιο σε διάλυση. Φαίνεται ότι και οι ιδιώτες επιχειρηματίες (ή μήπως πρόκειται για νέους "κρατικούς" επιχειρηματίες;), είναι εξίσου πρόχειροι και ανίκανοι να μοιράσουν δυό γαιδάρων άχυρα.

    Συνδύασα τις παραπάνω σκέψεις με την κατάσταση με το θέμα των Σκοπίων. Τις τελευταίες μέρες αναρωτιόμουν τι φταίει και βρισκόμαστε στην θέση που βρισκόμαστε και έχουμε πάλι όλο τον κόσμο απένταντί μας. Η λογική, επιδέχεται δύο πιθανές απαντήσεις. Είτε έχουμε άδικο, είτε είμαστε ανίκανοι να πείσουμε για την ορθότητα των επιχειρημάτων μας. Ελπίζω να είναι το δεύτερο.

    Σε κάθε περίπτωση, τα δύο αυτά επιφανειακά ασύνδετα γεγονότα οδηγούν σε ένα συμπέρασμα. Το κυρίαρχο χαρακτηριστικό των Ελλήνων είναι η προχειρότητα και η τσαπατσουλιά. Ολα τα άλλα, θετικά και αρνητικά, μάλλον έρχονται σε δεύτερη μοίρα.

    Tuesday, April 01, 2008

    Τα τουρκικά πανεπιστήμια

    Διάβασα ότι σε συνέδριο για την ανώτατη εκπαίδευση που έγινε πριν μερικές μέρες στην Αθήνα, μίλησε ως προσκεκλημένος ομιλητής ο πρόεδρος του Συμβουλίου Ανώτατης Παιδείας της Τουρκίας Κεμάλ Κουρούζ. Ελπίζω όχι ως πρότυπο προς μίμηση. (Αναρωτιέμαι αν στην αναδρομή που έκανε στην ομιλία του, θυμήθηκε ότι ο πρόεδρος του Συμβουλίου (αλλά και οι πρυτάνεις των πανεπιστημίων), διορίζονταν από τον πρόεδρο της τουρκικής δημοκρατίας.
    Ισως τώρα που ο ΠτΔ δεν είναι αρεστός στην άρχουσα τάξη, να έχει αλλάξει η σχετική διάταξη.