Παρασκευή, Νοέμβριος 20, 2009
Η κατάληψη στο Berkeley
Χθες (Παρασκευή), έγινε κατάληψη ενός κεντρικού κτιρίου (Wheeler hall) του Πανεπιστημίου του Berkeley. Οι καταληψίες διαμαρτύρονταν για την μεγάλη αύξηση των διδάκτρων και την απόλυση υπαλλήλων λόγω των οικονομικών περιορισμών.
Το χρονικό της κατάληψης, όπως το κατέγραφε στις διαρκείς ενημερώσεις του ο Πρύτανης του πανεπισημίου (που στέλνονταν με εμαιλ και σε όλα τα μέλη του πανεπιστημίου), το έχω αναρτήσει στο αγγλικό μπλογκ μου. (1, 2).
Παραθέτω εδώ την τελική ανακοίνωση του πρυτάνεως στις 5 το απόγευμα, μετά την λήξη της κατάληψης.
The Wheeler Hall protest ended peacefully this evening when 40 protestors who had
occupied the second floor of the building were cited for trespassing by UC Berkeley
Police and released.
Thanks to the efforts of ASUC student leaders and faculty who
worked with Vice-Chancellor Student Affairs Harry Le Grande, Executive
Vice-Chancellor & Provost George Breslauer, and me, our police were able to diffuse
the situation and end the protest.
Throughout the day, the large crowds that gathered around Wheeler Hall necessitated
significant police presence to maintain safety. It is truly regrettable, however,
that a few members of our campus community may have found themselves in conflict
with law enforcement officers. Overall, the officers who managed the day's events
did very well under difficult circumstances.
I understand that our students are justifiably angry over the fee increases and
reductions in staff necessitated by the egregious disinvestment by Sacramento in the
University of California. They are not alone in this. Clearly, we cannot allow
illegal occupations of our buildings and disruption of our academic programs. Today
3800 students were unable to attend class in Wheeler Hall.
We have a strong tradition of free speech on campus. Let us not forget that we are
all fighting for the same cause: to maintain the public character of our university
by sustaining Berkeley's excellence and accessibility. Taking over our classroom
buildings is not a productive way in which to advance our shared interests in
gaining support for public higher education. Let us work together, not in
opposition, to move forward our cause.
Το χρονικό της κατάληψης, όπως το κατέγραφε στις διαρκείς ενημερώσεις του ο Πρύτανης του πανεπισημίου (που στέλνονταν με εμαιλ και σε όλα τα μέλη του πανεπιστημίου), το έχω αναρτήσει στο αγγλικό μπλογκ μου. (1, 2).
Παραθέτω εδώ την τελική ανακοίνωση του πρυτάνεως στις 5 το απόγευμα, μετά την λήξη της κατάληψης.
The Wheeler Hall protest ended peacefully this evening when 40 protestors who had
occupied the second floor of the building were cited for trespassing by UC Berkeley
Police and released.
Thanks to the efforts of ASUC student leaders and faculty who
worked with Vice-Chancellor Student Affairs Harry Le Grande, Executive
Vice-Chancellor & Provost George Breslauer, and me, our police were able to diffuse
the situation and end the protest.
Throughout the day, the large crowds that gathered around Wheeler Hall necessitated
significant police presence to maintain safety. It is truly regrettable, however,
that a few members of our campus community may have found themselves in conflict
with law enforcement officers. Overall, the officers who managed the day's events
did very well under difficult circumstances.
I understand that our students are justifiably angry over the fee increases and
reductions in staff necessitated by the egregious disinvestment by Sacramento in the
University of California. They are not alone in this. Clearly, we cannot allow
illegal occupations of our buildings and disruption of our academic programs. Today
3800 students were unable to attend class in Wheeler Hall.
We have a strong tradition of free speech on campus. Let us not forget that we are
all fighting for the same cause: to maintain the public character of our university
by sustaining Berkeley's excellence and accessibility. Taking over our classroom
buildings is not a productive way in which to advance our shared interests in
gaining support for public higher education. Let us work together, not in
opposition, to move forward our cause.
Πέμπτη, Νοέμβριος 19, 2009
Η βάση του 10
Διατύπωσα σήμερα την άποψη ότι η καθιέρωση της βάσης του 10 έγινε για επικοινωνιακούς λόγους.
Για να το εξηγήσω: Ποιός δεν συμφωνεί στο ότι αυτοί που μπαίνουν στα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ πρέπει να έχουν ένα ελάχιστο επίπεδο ικανοτήτων; Οταν μάλιστα το εκπαιδευτικό σύστημα έχει τα μύρια όσα προβλήματα αυτή η "ρύθμιση" ικανοποίησε το περί αυστηρότητος αίσθημα των πολιτών. Η διαφορετική άποψη δεν είναι τόσο εύκολα εξηγήσιμη. Σίγουρα δεν μπορεί να εξηγηθεί σε συνεντεύξεις.
Με ποιό τρόπο όμως σύρθηκε η κόκκινη γραμμή στο 10; επειδή είναι το μισό του 20? Και είναι το 10 του 2008 το ίδιο με το 10 του 2007; Ποιά είναι η επιστημονική τεκμηρίωση που οδήγησε στην επιλογή του 10; Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις που πανεπιστήμια ή σχολεία έχουν σύρει μια γραμμή. (π.χ. σε πολλά πανεπιστήμια το άριστα είναι το 10, αλλά απορρίπτεται κανείς αν πάρει κάτω από 3. Αυτό όμως έγινε μετά από μελέτη για το συγκεκριμένο σύστημα με βάση την ανάλυση των δεδομένων).
Δυστυχώς, τα "εύκολα" θέματα παίρνουν πρώτη θέση στην δημοσιότητα. Και η βάση του 10 είναι ένα από αυτά.
Αναρωτιέμαι, από την εποχή που καθιερώθηκε η βάση του 10, ποιές ήταν οι ενέργειες που έγιναν ώστε να βελτιωθεί το επίπεδο των σπουδών στα Λύκεια;
Οι προθέσεις του Υπουργείου Παιδείας που ανακοινώθηκαν προ ημερών, στηρίζονται σε μια άλλη βάση. Να δοθεί έμφαση στις ανάγκες του μαθητή και στην ανάγκη για ποιότητα.
ΥΓ. Η άποψη που διατύπωσα, δεν διαφέρει σε τίποτα από την άποψη που έχει διατυπώσει η Αννα Διαμαντοπούλου. Αναρωτιέμαι γιατί γίνεται προσπάθεια να βρεθούν διαφορές εκεί που δεν υπάρχουν.
Για να το εξηγήσω: Ποιός δεν συμφωνεί στο ότι αυτοί που μπαίνουν στα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ πρέπει να έχουν ένα ελάχιστο επίπεδο ικανοτήτων; Οταν μάλιστα το εκπαιδευτικό σύστημα έχει τα μύρια όσα προβλήματα αυτή η "ρύθμιση" ικανοποίησε το περί αυστηρότητος αίσθημα των πολιτών. Η διαφορετική άποψη δεν είναι τόσο εύκολα εξηγήσιμη. Σίγουρα δεν μπορεί να εξηγηθεί σε συνεντεύξεις.
Με ποιό τρόπο όμως σύρθηκε η κόκκινη γραμμή στο 10; επειδή είναι το μισό του 20? Και είναι το 10 του 2008 το ίδιο με το 10 του 2007; Ποιά είναι η επιστημονική τεκμηρίωση που οδήγησε στην επιλογή του 10; Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις που πανεπιστήμια ή σχολεία έχουν σύρει μια γραμμή. (π.χ. σε πολλά πανεπιστήμια το άριστα είναι το 10, αλλά απορρίπτεται κανείς αν πάρει κάτω από 3. Αυτό όμως έγινε μετά από μελέτη για το συγκεκριμένο σύστημα με βάση την ανάλυση των δεδομένων).
Δυστυχώς, τα "εύκολα" θέματα παίρνουν πρώτη θέση στην δημοσιότητα. Και η βάση του 10 είναι ένα από αυτά.
Αναρωτιέμαι, από την εποχή που καθιερώθηκε η βάση του 10, ποιές ήταν οι ενέργειες που έγιναν ώστε να βελτιωθεί το επίπεδο των σπουδών στα Λύκεια;
Οι προθέσεις του Υπουργείου Παιδείας που ανακοινώθηκαν προ ημερών, στηρίζονται σε μια άλλη βάση. Να δοθεί έμφαση στις ανάγκες του μαθητή και στην ανάγκη για ποιότητα.
ΥΓ. Η άποψη που διατύπωσα, δεν διαφέρει σε τίποτα από την άποψη που έχει διατυπώσει η Αννα Διαμαντοπούλου. Αναρωτιέμαι γιατί γίνεται προσπάθεια να βρεθούν διαφορές εκεί που δεν υπάρχουν.
Τετάρτη, Νοέμβριος 18, 2009
Ο Γ. Παπανδρέου και οι ανοικτές διαδικασίες
Από το σημερινό Υπουργικό Συμβούλιο:
...Ο Γ. Παπανδρέου έδωσε προσωπική διάσταση στη διαδικασία στελέχωσης του κράτους μέσα από ανοιχτές διαδικασίες, τονίζοντας ότι πρόκειται για τη δική του μάχη για διαφάνεια και χτύπημα του πελατειακού και διεφθαρμένου συστήματος.
...Ο Γ. Παπανδρέου έδωσε προσωπική διάσταση στη διαδικασία στελέχωσης του κράτους μέσα από ανοιχτές διαδικασίες, τονίζοντας ότι πρόκειται για τη δική του μάχη για διαφάνεια και χτύπημα του πελατειακού και διεφθαρμένου συστήματος.
Τρίτη, Νοέμβριος 17, 2009
Η έκθεση για την διαφθορά και η ανοιχτή διακυβέρνηση
Δημοσιοποιήθηκε χθες η φετεινή έκθεση για την διαφθορά (The Global Corruption Report 2009) (Η πλήρης έκθεση είναι εδώ). Την ευθύνη της σύνταξής της έχει ένας διεθνής οργανισμός. (Transparency International is a global network including more than 90 locally established national chapters and chapters-in-formation.)
Η εικόνα της Ελλάδας είναι απογοητευτική, τόσο στο πλαίσιο της ΕΕ όσο και διεθνώς.
Θα αναρωτηθεί κανείς, γιατί κάνω την σύνδεση της έκθεσης αυτής με την ανοικτή διακυβέρνηση. Μέρος έχει να κάνει με την δημοσίευση βιογραφικών και, βέβαια, αποφάσεων. Έχει όμως να κάνει και με τις επιλογές στελεχών.
Δεν πρόκειται απλά για το γεγονός ότι -επιτέλους- οι επιλογές ανώτατων στελεχών γίνεται πιό αξιοκρατικά. Είναι ότι, με την δημοσιότητα που παίρνει η διαδικασία, στρέφονται οι προβολείς πάνω σε αυτούς που επιλέγονται. Θα είναι πλέον το ίδιο πιθανό τα στελέχη αυτά να εμπλακούν σε αδιαφανείς διαδικασίες; Προβλέπω πως όχι. Και αναμένω συνεπακόλουθα ότι και οι ίδιοι θα είναι περισσότερο αυστηροί στα θέματα αυτά με τους υφισταμένους τους.
Θα έχει άραγε επίδραση στην κατάταξή μας η ανοιχτή διακυβέρνηση; Προβλέπω πως ναι. Στην επόμενη έκθεση, θα δούμε αν η πρόβλεψη αυτή θα επαληθευθεί.
Η έκθεση ανά κεφάλαια είναι εδώ, ενώ οι συχνές ερωτήσεις είναι εδώ.
Η εικόνα της Ελλάδας είναι απογοητευτική, τόσο στο πλαίσιο της ΕΕ όσο και διεθνώς.
Θα αναρωτηθεί κανείς, γιατί κάνω την σύνδεση της έκθεσης αυτής με την ανοικτή διακυβέρνηση. Μέρος έχει να κάνει με την δημοσίευση βιογραφικών και, βέβαια, αποφάσεων. Έχει όμως να κάνει και με τις επιλογές στελεχών.
Δεν πρόκειται απλά για το γεγονός ότι -επιτέλους- οι επιλογές ανώτατων στελεχών γίνεται πιό αξιοκρατικά. Είναι ότι, με την δημοσιότητα που παίρνει η διαδικασία, στρέφονται οι προβολείς πάνω σε αυτούς που επιλέγονται. Θα είναι πλέον το ίδιο πιθανό τα στελέχη αυτά να εμπλακούν σε αδιαφανείς διαδικασίες; Προβλέπω πως όχι. Και αναμένω συνεπακόλουθα ότι και οι ίδιοι θα είναι περισσότερο αυστηροί στα θέματα αυτά με τους υφισταμένους τους.
Θα έχει άραγε επίδραση στην κατάταξή μας η ανοιχτή διακυβέρνηση; Προβλέπω πως ναι. Στην επόμενη έκθεση, θα δούμε αν η πρόβλεψη αυτή θα επαληθευθεί.
Δευτέρα, Νοέμβριος 16, 2009
Μια ιστορία για μαθητές
Εισαι μαθητής της Γ' τάξης Λυκείου. Ζεις σε ένα ακριτικό νησί και θέλεις να δώσεις πανελλήνιες εξετάσεις. Μέχρι τις 15 Νοεμβρίου δεν έχεις καθηγητή για ένα μάθημα, στο οποίο θα εξετασθείς πανελλαδικά.
Εχεις την ευκαιρία να συναντήσεις ένα "παράγοντα" του Υπουργείου Παιδείας και δεν του αναφέρεις μόνο το πρόβλημα, αλλά τον ρωτάς: "Αποτελεί αυτό παράδειγμα ίσων ευκαιριών"; Φυσικά, ο "παράγων" δεν έχει άλλη επιλογή από το να απαντήσει μονολεκτικά "όχι". Και από εκεί αρχίζει μια μεγάλη και ειλικρινής συζήτηση. Για πολλά και διάφορα.
ΥΓ. Και η συνέχεια: Την επόμενη μέρα βρίσκεται η "λύση" "κατόπιν ενεργειών μας". Το κενό θα καλύψει ένας καθηγητής που είχε διδακτικό φόρτο 10 ωρών σε ένα Λύκειο μισή ώρα μακριά και τις υπόλοιπες 11 δεν είχε διδακτικό έργο. Μέχρι χθες, υπήρχε το πρόβλημα της απόστασης των δύο Λυκείων.
Δεν έχει έννοια να αρχίσουμε την συζήτηση για το ποιος φταίει. Ολοι ξέρουμε ποιος δεν φταίει.
Εχεις την ευκαιρία να συναντήσεις ένα "παράγοντα" του Υπουργείου Παιδείας και δεν του αναφέρεις μόνο το πρόβλημα, αλλά τον ρωτάς: "Αποτελεί αυτό παράδειγμα ίσων ευκαιριών"; Φυσικά, ο "παράγων" δεν έχει άλλη επιλογή από το να απαντήσει μονολεκτικά "όχι". Και από εκεί αρχίζει μια μεγάλη και ειλικρινής συζήτηση. Για πολλά και διάφορα.
ΥΓ. Και η συνέχεια: Την επόμενη μέρα βρίσκεται η "λύση" "κατόπιν ενεργειών μας". Το κενό θα καλύψει ένας καθηγητής που είχε διδακτικό φόρτο 10 ωρών σε ένα Λύκειο μισή ώρα μακριά και τις υπόλοιπες 11 δεν είχε διδακτικό έργο. Μέχρι χθες, υπήρχε το πρόβλημα της απόστασης των δύο Λυκείων.
Δεν έχει έννοια να αρχίσουμε την συζήτηση για το ποιος φταίει. Ολοι ξέρουμε ποιος δεν φταίει.
Κυριακή, Νοέμβριος 15, 2009
Τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών
Το πλήρες κείμενο της δήλωσής μου σε απάντηση σχετικής ερώτησης της δημοσιογράφου του Ελεύθερου Τύπου Γ. Μανώλη (τύπος της κυριακής, 15/11/09)
Στην συγκεκριμένη περίπτωση, συνυπάρχουν δύο προβλήματα. Το ένα αφορά την ακαδημαϊκή δεοντολογία και πρακτική και το άλλο την νομιμότητα. Είναι κρίμα ότι το πρώτο υποκαθίσταται πλήρως από το δεύτερο. Γιατί η έλλειψη ακαδημαϊκής δεοντολογίας βρίσκεται στην ρίζα των προβλημάτων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Το Υπουργείο Παιδείας, όμως, μπορεί να παρέμβει μόνο στο τυπικά νομικό κομμάτι ενός τέτοιου προβλήματος. Και φυσικά, το νόμιμο δεν είναι και ηθικό. Εν προκειμένω, το νομότυπο δεν είναι απαραιτήτως και το δέον ακαδημαϊκά.
Αν τα πανεπιστήμια δεν ασχοληθούν με την ίδια την τήρηση της ακαδημαϊκής δεοντολογίας -και όχι μόνο την τήρηση της νομιμότητας- τότε δεν θα έχουμε κάνει ουσιαστικά βήματα προόδου. Δεν αρκεί απλώς να υπάρχει ένας υφυπουργός που έχει την πολιτική βούληση να παρέμβει για να διορθώσει τις παρατυπίες. Στην συγκεκριμένη περίπτωση φαίνεται ότι, πέρα από την δεοντολογία, ενδέχεται να προκύπτει και παράβαση του νόμου. Και εφ’ όσον αυτό συμβαίνει (έχω ζητήσει ενημέρωση), τότε τα πράγματα είναι απλά: θα κάνουμε ό,τι έχουμε υποχρέωση.
Μία τέτοια παρέμβασή μας, πάντως, θα έχει αντιμετωπίσει μόνο το νομότυπο σκέλος της υπόθεσης (δοθέντος ότι υπάρχει τώρα η πολιτική βούληση που δεν ήταν πάντα δεδομένη). Δεν θα έχει επανορθώσει το περί ακαδημαϊκής δεοντολογίας αίσθημα.
Τίθεται επομένως το ερώτημα: Ποιά είναι η ουσιαστική λύση;
Η άποψη μου είναι ότι αντί για περισσότερο εναγκαλισμό από το Υπουργείο ώστε να γίνεται ασφυκτικότερος έλεγχος, αυτό που χρειάζεται είναι περισσότερη αυτονομία. Ουσιαστική όμως αυτονομία. Η ουσιαστική αυτονομία συνεπάγεται και υπευθυνότητα μέσω της αξιολόγησης και της κοινωνικής λογοδοσίας.
Σε ένα πραγματικά αυτόνομο πανεπιστήμιο, ενδέχεται κάποιοι να παραβιάσουν την ακαδημαϊκή δεοντολογία. Τα αποτελέσματα όμως αυτής της εκτροπής δεν θα αργήσουν να φανούν. Εφ’ όσον η βάση της σχέσης κράτους-πανεπιστημίων θα είναι η αξιολόγηση και η κοινωνική λογοδοσία, οι καλές πρακτικές θα επιβραβεύονται ενώ οι κακές θα έχουν κόστος.
Αυτό θα αναγκάσει τα ίδια τα πανεπιστήμια να προσέξουν πολύ περισσότερο το κορυφαίο αυτό ζήτημα αυτό και να μην αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση, συνυπάρχουν δύο προβλήματα. Το ένα αφορά την ακαδημαϊκή δεοντολογία και πρακτική και το άλλο την νομιμότητα. Είναι κρίμα ότι το πρώτο υποκαθίσταται πλήρως από το δεύτερο. Γιατί η έλλειψη ακαδημαϊκής δεοντολογίας βρίσκεται στην ρίζα των προβλημάτων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Το Υπουργείο Παιδείας, όμως, μπορεί να παρέμβει μόνο στο τυπικά νομικό κομμάτι ενός τέτοιου προβλήματος. Και φυσικά, το νόμιμο δεν είναι και ηθικό. Εν προκειμένω, το νομότυπο δεν είναι απαραιτήτως και το δέον ακαδημαϊκά.
Αν τα πανεπιστήμια δεν ασχοληθούν με την ίδια την τήρηση της ακαδημαϊκής δεοντολογίας -και όχι μόνο την τήρηση της νομιμότητας- τότε δεν θα έχουμε κάνει ουσιαστικά βήματα προόδου. Δεν αρκεί απλώς να υπάρχει ένας υφυπουργός που έχει την πολιτική βούληση να παρέμβει για να διορθώσει τις παρατυπίες. Στην συγκεκριμένη περίπτωση φαίνεται ότι, πέρα από την δεοντολογία, ενδέχεται να προκύπτει και παράβαση του νόμου. Και εφ’ όσον αυτό συμβαίνει (έχω ζητήσει ενημέρωση), τότε τα πράγματα είναι απλά: θα κάνουμε ό,τι έχουμε υποχρέωση.
Μία τέτοια παρέμβασή μας, πάντως, θα έχει αντιμετωπίσει μόνο το νομότυπο σκέλος της υπόθεσης (δοθέντος ότι υπάρχει τώρα η πολιτική βούληση που δεν ήταν πάντα δεδομένη). Δεν θα έχει επανορθώσει το περί ακαδημαϊκής δεοντολογίας αίσθημα.
Τίθεται επομένως το ερώτημα: Ποιά είναι η ουσιαστική λύση;
Η άποψη μου είναι ότι αντί για περισσότερο εναγκαλισμό από το Υπουργείο ώστε να γίνεται ασφυκτικότερος έλεγχος, αυτό που χρειάζεται είναι περισσότερη αυτονομία. Ουσιαστική όμως αυτονομία. Η ουσιαστική αυτονομία συνεπάγεται και υπευθυνότητα μέσω της αξιολόγησης και της κοινωνικής λογοδοσίας.
Σε ένα πραγματικά αυτόνομο πανεπιστήμιο, ενδέχεται κάποιοι να παραβιάσουν την ακαδημαϊκή δεοντολογία. Τα αποτελέσματα όμως αυτής της εκτροπής δεν θα αργήσουν να φανούν. Εφ’ όσον η βάση της σχέσης κράτους-πανεπιστημίων θα είναι η αξιολόγηση και η κοινωνική λογοδοσία, οι καλές πρακτικές θα επιβραβεύονται ενώ οι κακές θα έχουν κόστος.
Αυτό θα αναγκάσει τα ίδια τα πανεπιστήμια να προσέξουν πολύ περισσότερο το κορυφαίο αυτό ζήτημα αυτό και να μην αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
Σάββατο, Νοέμβριος 14, 2009
Τα παραπολιτικά της πολιτικής και η πολιτική των παραπολιτικών
Τα παραπολιτικά των εφημερίδων είναι μια ενδιαφέρουσα πρωτοτυπία της Ελληνικής πολιτικής.
Ανώνυμα, και υπό μορφή κουτσομπολιού -τις περισσότερες φορές αστεϊσμού- γράφονται πράγματα που διάφοροι "παράγοντες" (μηχανισμοί, επιχειρηματικά συμφέροντα, πολιτικοί με πρόσβαση στα μμε, κλπ), προσπαθούν να "περάσουν".
Θεωρείται και ο καλύτερος τρόπος "καρφώματος" μεταξύ των εμπλεκομένων στην πολιτική, συνήθως του ιδίου κόμματος.
Τίποτα από αυτά δεν είναι παράξενο και νέο στην πολιτική.
Το πρόβλημα δημιουργείται όταν οι ασχολούμενοι με την πολιτική γίνουν μέρος της εξίσωσης. Και ξεκινούν την πολιτική τους δραστηριότητα με την ανάγνωση των παραπολιτικών στηλών. Στην συνέχεια, στην αγωνία τους "να μην γραφτεί κάτι κακό", προσπαθούν να επηρεάσουν τις παραπολιτικές στήλες δημιουργώντας φιλικές σχέσεις με αυτούς που τις τροφοδοτούν, γινόμενοι οι ίδιοι τροφοδότες "ειδήσεων". Και αυτό φυσικά δημιουργεί σχέσεις εξάρτησης. Γιατί, για να σου "περάσουν" το παραπολιτικό, πρέπει να υπάρξει αντάλλαγμα. Στην καλύτερη περίπτωση, αποκλειστικών ειδήσεων.
Δεν με ενδιαφέρει το σπορ. Με ό,τι κίνδυνο αυτό συνεπάγεται.
Aφορμή για την ανάρτηση αυτή έδωσε σημερινό σχόλιο του μικροπολιτικού στα ΝΕΑ. Δεν θα ασχοληθώ με τις μικροκακίες που με αφορούν προσωπικά.
Γνωρίζω ότι ενόχλησε η διαβούλευση του Αμαρουσίου. ΄Οχι για την θέση του δήμαρχου (ο δήμος ήταν χαμένος από χέρι), αλλά για για τον αρχηγό της δημοτικής αντιπολίτευσης. Διότι για πολλούς ενδιαφερόμενους υπήρχε έτοιμη η διάδοχη κατάσταση της προηγούμενης διοίκησης, και είχαν γίνει οι απαραίτητες "διαπραγματεύσεις". Εξ άλλου, η οποιαδήποτε καινοτομία Παπανδρέου (να θυμηθούμε την εκλογή του αρχηγού από την βάση;), πάντα προκαλεί ειρωνικά σχόλια των διαχρονικά "επαϊόντων". Και συνήθως για να περάσουν τα σχόλια αυτά αναφέρονται στους συνεργάτες του. Ειδικά τώρα που "δεν μας παίρνει" να πιάσουμε τον ίδιο.
Το ίδιο ισχύει για την επιλογή της Θ. Δραγώνα για την ειδική γραμματεία του ΥΠΕΠΘ. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι ήταν δική μου επιλογή. Κάποιοι άλλοι ότι ήμουν αντίθετος. Και οι μεν και οι δε αγνοούν ότι την ΘΔ την γνωρίζουν πολύ καλά τόσο ο ΠΘ όσο και η Υπουργός. Η δική μου γνώμη (που ούτε μου ζητήθηκε ούτε την έδωσα), περίττευε. Κλείνω, με τις "διαφορές" μου με τον Θ. Καρούνο. Γιατί πρόκειται για textbook case της μικροπολιτικής. Οταν δεν συμπαθείς δύο ανθρώπους τους εμφανίζεις να έχουν κόντρα. Ετσι κάνεις character assassination και για τους δύο. Και όχι μόνο αυτό. Κάνεις και αναφορά στο ανοικτό λογισμικό (στο οποίο πιστεύουμε φανατικά και οι δύο). Γιατί το ανοικτό λογισμικό, "σπάει" ένα ακόμα κρίκο παραδοσιακών σχέσεων. Και κάνει ένα ακόμα βήμα στην κατεύθυνση της πραγματικής δημοκρατίας, όχι μόνο στην Ελλάδα.
ΥΓ1. Ευτυχώς που υπάρχουν και τα new media. Σε άλλες εποχές, θα έπρεπε να "υποχρεωθώ" για να απαντήσω. Με την απάντηση να δημοσιεύεται σε χρόνο επιλογής του μέσου (συνήθως με μεγάλη καθυστέρηση για να φαίνεται και άσχετο). Σήμερα, μπορώ και το κάνω ελεύθερα και στην έκταση που θέλω. Και στον χρόνο που επιλέγω.
ΥΓ2. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το σχόλιο περί αλαζονείας μου. Το αν είμαι ή όχι δεν το ξέρω και δεν μπορώ να το κρίνω εγώ. Συχνά όμως, όσοι δεν παίζουν το πολιτικό παιχνίδι στο παραδοσιακό γήπεδο χαρακτηρίζονται έτσι από τους παράγοντες που έχουν μάθει να διαμορφώνουν τους κανόνες του γηπέδου. Η "αλαζονεία" του να νομίζεις ότι δεν τους έχεις ανάγκη είναι ασυγχώρητη. Αφήνω τελευταία την Στατιστική. Το αντικείμενο στο οποίο ίσως μου αναγνωρισθεί ότι έχω "αυτάρκεια" (και όχι αλαζονεία). Την Στατιστική που δείχνει πρός τα πού πηγαίνουμε (σε όλο τον κόσμο) όσον αφορά τους τρόπους και τα μέσα ενημέρωσης του πολίτη. Τα στοιχεία αυτά για άλλους είναι ενθαρρυντικά και για άλλους όχι.
Ανώνυμα, και υπό μορφή κουτσομπολιού -τις περισσότερες φορές αστεϊσμού- γράφονται πράγματα που διάφοροι "παράγοντες" (μηχανισμοί, επιχειρηματικά συμφέροντα, πολιτικοί με πρόσβαση στα μμε, κλπ), προσπαθούν να "περάσουν".
Θεωρείται και ο καλύτερος τρόπος "καρφώματος" μεταξύ των εμπλεκομένων στην πολιτική, συνήθως του ιδίου κόμματος.
Τίποτα από αυτά δεν είναι παράξενο και νέο στην πολιτική.
Το πρόβλημα δημιουργείται όταν οι ασχολούμενοι με την πολιτική γίνουν μέρος της εξίσωσης. Και ξεκινούν την πολιτική τους δραστηριότητα με την ανάγνωση των παραπολιτικών στηλών. Στην συνέχεια, στην αγωνία τους "να μην γραφτεί κάτι κακό", προσπαθούν να επηρεάσουν τις παραπολιτικές στήλες δημιουργώντας φιλικές σχέσεις με αυτούς που τις τροφοδοτούν, γινόμενοι οι ίδιοι τροφοδότες "ειδήσεων". Και αυτό φυσικά δημιουργεί σχέσεις εξάρτησης. Γιατί, για να σου "περάσουν" το παραπολιτικό, πρέπει να υπάρξει αντάλλαγμα. Στην καλύτερη περίπτωση, αποκλειστικών ειδήσεων.
Δεν με ενδιαφέρει το σπορ. Με ό,τι κίνδυνο αυτό συνεπάγεται.
Aφορμή για την ανάρτηση αυτή έδωσε σημερινό σχόλιο του μικροπολιτικού στα ΝΕΑ. Δεν θα ασχοληθώ με τις μικροκακίες που με αφορούν προσωπικά.
Γνωρίζω ότι ενόχλησε η διαβούλευση του Αμαρουσίου. ΄Οχι για την θέση του δήμαρχου (ο δήμος ήταν χαμένος από χέρι), αλλά για για τον αρχηγό της δημοτικής αντιπολίτευσης. Διότι για πολλούς ενδιαφερόμενους υπήρχε έτοιμη η διάδοχη κατάσταση της προηγούμενης διοίκησης, και είχαν γίνει οι απαραίτητες "διαπραγματεύσεις". Εξ άλλου, η οποιαδήποτε καινοτομία Παπανδρέου (να θυμηθούμε την εκλογή του αρχηγού από την βάση;), πάντα προκαλεί ειρωνικά σχόλια των διαχρονικά "επαϊόντων". Και συνήθως για να περάσουν τα σχόλια αυτά αναφέρονται στους συνεργάτες του. Ειδικά τώρα που "δεν μας παίρνει" να πιάσουμε τον ίδιο.
Το ίδιο ισχύει για την επιλογή της Θ. Δραγώνα για την ειδική γραμματεία του ΥΠΕΠΘ. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι ήταν δική μου επιλογή. Κάποιοι άλλοι ότι ήμουν αντίθετος. Και οι μεν και οι δε αγνοούν ότι την ΘΔ την γνωρίζουν πολύ καλά τόσο ο ΠΘ όσο και η Υπουργός. Η δική μου γνώμη (που ούτε μου ζητήθηκε ούτε την έδωσα), περίττευε. Κλείνω, με τις "διαφορές" μου με τον Θ. Καρούνο. Γιατί πρόκειται για textbook case της μικροπολιτικής. Οταν δεν συμπαθείς δύο ανθρώπους τους εμφανίζεις να έχουν κόντρα. Ετσι κάνεις character assassination και για τους δύο. Και όχι μόνο αυτό. Κάνεις και αναφορά στο ανοικτό λογισμικό (στο οποίο πιστεύουμε φανατικά και οι δύο). Γιατί το ανοικτό λογισμικό, "σπάει" ένα ακόμα κρίκο παραδοσιακών σχέσεων. Και κάνει ένα ακόμα βήμα στην κατεύθυνση της πραγματικής δημοκρατίας, όχι μόνο στην Ελλάδα.
ΥΓ1. Ευτυχώς που υπάρχουν και τα new media. Σε άλλες εποχές, θα έπρεπε να "υποχρεωθώ" για να απαντήσω. Με την απάντηση να δημοσιεύεται σε χρόνο επιλογής του μέσου (συνήθως με μεγάλη καθυστέρηση για να φαίνεται και άσχετο). Σήμερα, μπορώ και το κάνω ελεύθερα και στην έκταση που θέλω. Και στον χρόνο που επιλέγω.
ΥΓ2. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το σχόλιο περί αλαζονείας μου. Το αν είμαι ή όχι δεν το ξέρω και δεν μπορώ να το κρίνω εγώ. Συχνά όμως, όσοι δεν παίζουν το πολιτικό παιχνίδι στο παραδοσιακό γήπεδο χαρακτηρίζονται έτσι από τους παράγοντες που έχουν μάθει να διαμορφώνουν τους κανόνες του γηπέδου. Η "αλαζονεία" του να νομίζεις ότι δεν τους έχεις ανάγκη είναι ασυγχώρητη. Αφήνω τελευταία την Στατιστική. Το αντικείμενο στο οποίο ίσως μου αναγνωρισθεί ότι έχω "αυτάρκεια" (και όχι αλαζονεία). Την Στατιστική που δείχνει πρός τα πού πηγαίνουμε (σε όλο τον κόσμο) όσον αφορά τους τρόπους και τα μέσα ενημέρωσης του πολίτη. Τα στοιχεία αυτά για άλλους είναι ενθαρρυντικά και για άλλους όχι.
Παρασκευή, Νοέμβριος 13, 2009
Οι αποσπάσεις των εκπαιδευτικών και η απόσπαση από τη ρουσφετολογία
Σημερινό σχόλιο του Φ. Καρζή που βρίσκω εξαιρετικά εύστοχο.
Έχουμε αρχίσει να το εμπεδώνουμε. Λεφτά δεν υπάρχουν. Και ένα πλήθος από ωραίες πρωτοβουλίες, που θα μπορούσε να σκεφθεί μια νέα κυβέρνηση, είναι απλώς αδύνατες χωρίς σύνδεση με τα δημόσια ταμεία, χωρίς επένδυση από το κράτος. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως η πολιτική τελείωσε. Μεγάλης σημασίας πολιτικές αποφάσεις μπορούν να μην έχουν κόστος. Ακόμη περισσότερο: μεγάλης σημασίας πολιτικές αποφάσεις, που να βοηθούν την εξυγίανση και τη μεταρρύθμιση του κράτους, μπορούν να εξοικονομούν επιπλέον χρήματα.
Δεν είναι θεωρία. Οι ανακοινώσεις του υπουργείου Παιδείας για τους εκπαιδευτικούς είναι για την κυβέρνηση κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια απόφαση ή μια θετική κίνηση σε έναν τομέα, έστω υψηλής προτεραιότητας. Είναι ένα πρότυπο. Ένα μοντέλο πολιτικής. Στις σημερινές δημοσιονομικές συνθήκες μπορεί να είναι και το μοναδικό ρεαλιστικό, εφικτό και εφαρμόσιμο μοντέλο πολιτικής.
Η λογική είναι απλή. Κάνει κανείς ό,τι μπορεί να κάνει. Και πράγματι υπάρχουν πολλά που είναι δυνατόν να προχωρήσουν, αμέσως και χωρίς λεφτά. Αρκεί να υπάρχει μια ειλημμένη πολιτική απόφαση.
Οι εκπαιδευτικοί δεν είναι ένα εύκολο σώμα, δεν είναι απλός ο χειρισμός μιας ομάδας ανθρώπων που έχει άμεση, καθημερινή επαφή και επιρροή με τους μαθητές και τις οικογένειές τους, δηλαδή τους πάντες. Η έκταση της επαφής είναι και το μέτρο της πολιτικής επιρροής τους.
Οι αποφάσεις τους, η στάση τους έχει άμεσο και μαζικό κοινωνικό αντίκτυπο, έχει επίσης άμεσο αντίκτυπο στη ζωή όλων των ελληνικών νοικοκυριών, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο εμπλέκονται, επηρέαζονται και πάντως έχουν επαφή (και, φυσικά, γνώμη) για το χώρο της Παιδείας – από τους παιδικούς σταθμούς μέχρι τα πανεπιστήμια.
Το βασικό μέτρο είναι ξεκάθαρο. Όχι άλλο στη λογική των αποσπάσεων. Το μέτρο είχε εκφυλιστεί στην ακραία εκδοχή του φαβοριτισμού και του διοικητικού παραλογισμού. Σε μια συναλλγή απεχθή για τη διάρκεια, την εμβέλεια και τη γενική συνενοχή για τη διαιώνισή της, χιλιάδες δάσκαλοι και καθηγητές μετακινούνταν σε γραφεία από τα σχολεία. Από την επαρχία προς τα κέντρα.
Και, ταυτόχρονα, διατηρούσαν τη μοριοδότηση σαν να βρίσκονταν στα σύνορα. Θεωρητικώς στην Τήλο, πρακτικώς στο JK. Και τα μόρια, μόρια. Σε τρία χρόνια, ο “αποσπασμένος για τις ανάγκες της υπηρεσίας” είχε προβάδισμα έναντι εκείνου που υπηρετούσε, ας πούμε, στην Κω ή την Έδεσσα, ή ένα χωριό στα Γιάννενα – όχι πίνοντας φρέντο απέναντι από το παλιό κτίριο της Μητροπόλεως αλλά στην παραγματική εκπαιδευτική υπηρεσία.
Σιγά το θέμα, θα πείτε. Έχει τέτοια χιλιάδες η ελληνική διοίκηση. Δεν είναι έτσι. Για τρεις λόγους. Πρώτον, γιατί σε τέτοια έκταση, δεν είναι πολλά και γιατί από κάπου έπρεπε να γίνει η αρχή, και να' τη που γίνεται. Δεύτερον, γιατί η δικαιοσύνη φτιάχνει τη δυναμική της κι όταν κάτι κάπου, και μάλιστα σε μεγάλη κλίμακα, αποκαθίσταται είναι δύσκολο να αντέξει η ίδια παθογένεια σε άλλους χώρους, που στερούνται τη νομιμοποιητική λογική του “βρε αδερφέ, παντού τα ίδια γίνονται”.
Το τρίτο και τελευταίο είναι και το πιο σημαντικό. Δεν πρόκειται απλώς για μια διοικητική μεταβολή προς μια πιο εύρυθμη λειτουργία του συστήματος. Δεν πρόκειται καν για μια κατάργηση προνομίων μιας υπαλληλικής ελίτ. Το προνόμιο δεν ανήκε μόνον στους προνομιούχους. Ανήκε κατεξοχήν στους διανομείς του. Δηλαδή, στην πολιτική ελίτ.
Η εκάστοτε ηγεσία του υπουργείου Παιδείας, το εκάστοτε κυβερνών κόμμα είχε το σύστημα των αποσπάσεων για να διανέμει ένα μπόνους εξουσίας (χαμηλού επιπέδου αλλά μεγάλης έκτασης) στα κομματικά ή προσωπικά του δίκτυα. Όλοι ήθελαν ένα τέτοιο ρουσφετάκι, ήταν μικρό, ήταν εύκολο και ήταν πολύτιμο για τους προσωπικούς και κομματικούς μηχανισμούς.
Κανείς δεν θα έλεγε τίποτα αν η κατάσταση συνεχιζόταν. Δεν υπήρχε κάποιο πρακτικό αδιέξοδο, όπως ας πούμε στην οικονομία. Το σάπιο σύστημα μπορούσε ακόμη να επιβιώσει. Και μια πολιτική ηγεσία απεμπολεί οικειοθελώς ένα κεκτημένο ισχύος, ένα μπόνους εξουσίας.
Γι' αυτό, το θέμα δεν είναι οι εκπαιδευτικοί ή οι αποσπάσεις. Το θέμα είναι το πρότυπο που προβάλλει. Προς την κοινωνία, αλλά (εξίσου καίριο) προς την ίδια την κυβέρνηση
Έχουμε αρχίσει να το εμπεδώνουμε. Λεφτά δεν υπάρχουν. Και ένα πλήθος από ωραίες πρωτοβουλίες, που θα μπορούσε να σκεφθεί μια νέα κυβέρνηση, είναι απλώς αδύνατες χωρίς σύνδεση με τα δημόσια ταμεία, χωρίς επένδυση από το κράτος. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως η πολιτική τελείωσε. Μεγάλης σημασίας πολιτικές αποφάσεις μπορούν να μην έχουν κόστος. Ακόμη περισσότερο: μεγάλης σημασίας πολιτικές αποφάσεις, που να βοηθούν την εξυγίανση και τη μεταρρύθμιση του κράτους, μπορούν να εξοικονομούν επιπλέον χρήματα.
Δεν είναι θεωρία. Οι ανακοινώσεις του υπουργείου Παιδείας για τους εκπαιδευτικούς είναι για την κυβέρνηση κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια απόφαση ή μια θετική κίνηση σε έναν τομέα, έστω υψηλής προτεραιότητας. Είναι ένα πρότυπο. Ένα μοντέλο πολιτικής. Στις σημερινές δημοσιονομικές συνθήκες μπορεί να είναι και το μοναδικό ρεαλιστικό, εφικτό και εφαρμόσιμο μοντέλο πολιτικής.
Η λογική είναι απλή. Κάνει κανείς ό,τι μπορεί να κάνει. Και πράγματι υπάρχουν πολλά που είναι δυνατόν να προχωρήσουν, αμέσως και χωρίς λεφτά. Αρκεί να υπάρχει μια ειλημμένη πολιτική απόφαση.
Οι εκπαιδευτικοί δεν είναι ένα εύκολο σώμα, δεν είναι απλός ο χειρισμός μιας ομάδας ανθρώπων που έχει άμεση, καθημερινή επαφή και επιρροή με τους μαθητές και τις οικογένειές τους, δηλαδή τους πάντες. Η έκταση της επαφής είναι και το μέτρο της πολιτικής επιρροής τους.
Οι αποφάσεις τους, η στάση τους έχει άμεσο και μαζικό κοινωνικό αντίκτυπο, έχει επίσης άμεσο αντίκτυπο στη ζωή όλων των ελληνικών νοικοκυριών, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο εμπλέκονται, επηρέαζονται και πάντως έχουν επαφή (και, φυσικά, γνώμη) για το χώρο της Παιδείας – από τους παιδικούς σταθμούς μέχρι τα πανεπιστήμια.
Το βασικό μέτρο είναι ξεκάθαρο. Όχι άλλο στη λογική των αποσπάσεων. Το μέτρο είχε εκφυλιστεί στην ακραία εκδοχή του φαβοριτισμού και του διοικητικού παραλογισμού. Σε μια συναλλγή απεχθή για τη διάρκεια, την εμβέλεια και τη γενική συνενοχή για τη διαιώνισή της, χιλιάδες δάσκαλοι και καθηγητές μετακινούνταν σε γραφεία από τα σχολεία. Από την επαρχία προς τα κέντρα.
Και, ταυτόχρονα, διατηρούσαν τη μοριοδότηση σαν να βρίσκονταν στα σύνορα. Θεωρητικώς στην Τήλο, πρακτικώς στο JK. Και τα μόρια, μόρια. Σε τρία χρόνια, ο “αποσπασμένος για τις ανάγκες της υπηρεσίας” είχε προβάδισμα έναντι εκείνου που υπηρετούσε, ας πούμε, στην Κω ή την Έδεσσα, ή ένα χωριό στα Γιάννενα – όχι πίνοντας φρέντο απέναντι από το παλιό κτίριο της Μητροπόλεως αλλά στην παραγματική εκπαιδευτική υπηρεσία.
Σιγά το θέμα, θα πείτε. Έχει τέτοια χιλιάδες η ελληνική διοίκηση. Δεν είναι έτσι. Για τρεις λόγους. Πρώτον, γιατί σε τέτοια έκταση, δεν είναι πολλά και γιατί από κάπου έπρεπε να γίνει η αρχή, και να' τη που γίνεται. Δεύτερον, γιατί η δικαιοσύνη φτιάχνει τη δυναμική της κι όταν κάτι κάπου, και μάλιστα σε μεγάλη κλίμακα, αποκαθίσταται είναι δύσκολο να αντέξει η ίδια παθογένεια σε άλλους χώρους, που στερούνται τη νομιμοποιητική λογική του “βρε αδερφέ, παντού τα ίδια γίνονται”.
Το τρίτο και τελευταίο είναι και το πιο σημαντικό. Δεν πρόκειται απλώς για μια διοικητική μεταβολή προς μια πιο εύρυθμη λειτουργία του συστήματος. Δεν πρόκειται καν για μια κατάργηση προνομίων μιας υπαλληλικής ελίτ. Το προνόμιο δεν ανήκε μόνον στους προνομιούχους. Ανήκε κατεξοχήν στους διανομείς του. Δηλαδή, στην πολιτική ελίτ.
Η εκάστοτε ηγεσία του υπουργείου Παιδείας, το εκάστοτε κυβερνών κόμμα είχε το σύστημα των αποσπάσεων για να διανέμει ένα μπόνους εξουσίας (χαμηλού επιπέδου αλλά μεγάλης έκτασης) στα κομματικά ή προσωπικά του δίκτυα. Όλοι ήθελαν ένα τέτοιο ρουσφετάκι, ήταν μικρό, ήταν εύκολο και ήταν πολύτιμο για τους προσωπικούς και κομματικούς μηχανισμούς.
Κανείς δεν θα έλεγε τίποτα αν η κατάσταση συνεχιζόταν. Δεν υπήρχε κάποιο πρακτικό αδιέξοδο, όπως ας πούμε στην οικονομία. Το σάπιο σύστημα μπορούσε ακόμη να επιβιώσει. Και μια πολιτική ηγεσία απεμπολεί οικειοθελώς ένα κεκτημένο ισχύος, ένα μπόνους εξουσίας.
Γι' αυτό, το θέμα δεν είναι οι εκπαιδευτικοί ή οι αποσπάσεις. Το θέμα είναι το πρότυπο που προβάλλει. Προς την κοινωνία, αλλά (εξίσου καίριο) προς την ίδια την κυβέρνηση
Πέμπτη, Νοέμβριος 12, 2009
To κράτος και οι εκπαιδευτικοί: Πρώτα ο μαθητής
Από τις χθεσινές ανακοινώσεις του Υπουργείου Παιδείας.
Το ζήτημα των εκπαιδευτικών έχει πολλά κεφάλαια. Και όλα χρήζουν υπεύθυνης και αποτελεσματικής αντιμετώπισης. Είναι το κεφάλαιο της ίδιας της εκπαίδευσής τους και επιμόρφωσης , είναι το κεφάλαιο των αμοιβών τους, είναι το κεφάλαιο της ορθής και δίκαιης αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου τους. Είναι και το κεφάλαιο που αφορά ένα πλήθος ρυθμίσεων για τον εργασιακό τους βίο και την εξέλιξή τους.
Ξεκινάμε από αυτό και όχι τυχαία. Έχουμε διεθνείς έρευνες, με πιο χαρακτηριστική αυτή του ΟΟΣΑ που δημοσιοποιήθηκε τον Σεπτέμβριο που δείχνουν ότι κάτι πάει στραβά με την κατανομή του εκπαιδευτικού δυναμικού της χώρας. Αλλά και πέρα από τις έρευνες, η ίδια η καθημερινή εμπειρία αποδεικνύει πως το υφιστάμενο σύστημα προσλήψεων, μεταθέσεων, αποσπάσεων αλλά και επιλογής στελεχών διοίκησης έχει εξαντλήσει τα όριά του, οδηγεί σε ανορθολογικές καταστάσεις και αδιέξοδα.
Eνα χαρακτηριστικό παράδειγμα.
Η Β΄Βάθμια Εκπαίδευση σε ένα νησί του Αιγαίου έχει 516 εκπαιδευτικούς
Οι 26 είναι στη ΔΙΔΕ. Οι 8 στο εξωτερικό.
Οι 62 (το 12%) είναι σε μακροχρόνια άδεια. (30 ανατροφή, 6 λοχεία, 5 κύηση και 11 επαπειλούμενη κύηση)
Οι 127 (το 25%) είναι αποσπασμένοι σε σχολεία και υπηρεσίες εκτός νομού.
(17 νεοδιόριστοι …15 στο υπουργείο)
Οι 291 (το 57%) υπηρετούν σε σχολεία και διδάσκουν 1.282 * ώρες λιγότερες από το κανονικό τους ωράριο.
Οι ώρες αυτές αντιστοιχούν σε 60 καθηγητές με ωράριο 21 ωρών την εβδομάδα ή 70 με 18 ώρες ή 80 με 16!
Ένα μέρος αυτών των ωρών οφείλεται στις ιδιαιτερότητες του νομού (σχολεία μακριά από τα κέντρα, μικρά νησιά, ανύπαρκτη συγκοινωνία.
Στη χειρότερη περίπτωση οι ώρες αυτές να αντιστοιχούν σε 50 καθηγητές.
Σύμφωνα με τα υπόλοιπα οι εκπαιδευτικοί θα έπρεπε να είναι 466 (516 – 50) και οι διδάσκοντες 241 (291 – 50) δηλ. το …52%!!
*Δεν υπάρχουν στοιχεία από 3 από τα 17 σχολεία του νομού. Με αναλογικότητα οι λιγότερες ώρες είναι 1557 που ανάλογα αντιστοιχούν σε 65 εκπαιδευτικούς
Το 50% !!!
Aναδύεται ανάγλυφα μια εικόνα που πραγματικά δεν τιμά κανέναν. Αυτή η εικόνα πρέπει να αλλάξει. Κι αυτό βάζουμε μπροστά. Για να πάμε σε ένα νέο σύστημα που θα διασφαλίζει αντικειμενικότητα, διαφάνεια, ποιότητα, λειτουργικότητα, αντιμετώπιση όλων των δυσμενών παρενεργειών που έχει το σημερινό διοικητικό χάος στην εύρυθμη λειτουργία των σχολείων. Είναι απόφαση ευθύνης αλλά και δικαιοσύνης. Διότι μην αμφιβάλλετε διόλου πως μέσα από ένα διαχρονικό και πολυπλόκαμο δίκτυο πελατειακών σχέσεων και εξυπηρετήσεων υφίστανται τραγικές αδικίες σε βάρος της μεγάλης πλειοψηφίας των εκπαιδευτικών που συμβαίνει να μην έχουν «μπάρμπα στην Κορώνη».
Έχει πει μια πολύ ωραία φράση ο Μαξ Βέμπερ: «Πολιτική είναι το επίμονο και επίπονο τρύπημα σκληρών επιφανειών. Για αυτό και απαιτεί πάθος και λογική». Και η αλλαγή που βάζουμε μπροστά έχει πάθος για δικαιοσύνη και επιδιώκει να εγγυηθεί τη λογική στην κατανομή του εκπαιδευτικού δυναμικού της χώρας.
Τι μήνυμα δίνουμε στα σημερινά παιδιά και αυριανούς πολίτες όταν στον ίδιο τον χώρο της εκπαίδευσης, που είναι ο κατ’ εξοχήν χώρος της μάθησης διά του παραδείγματος, βλέπουν να πρυτανεύουν τα «κονέ», «τα βίσματα» και οι «άκρες»;
Βάζουμε λοιπόν τελεία και δεν αλλάζουμε απλά σελίδα. Ξαναγράφουμε από την αρχή το κεφάλαιο που αφορά τον εργασιακό βίο και την εξέλιξη των εκπαιδευτικών. Το ξαναγράφουμε πάνω σε βασικές, κατευθυντήριες αρχές:
1. Κωδικοποιούμε όλη τη νομοθεσία που αφορά τους εκπαιδευτικούς της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, ώστε να μην βρισκόμαστε «χαμένοι στη μετάφραση» μιας τεράστιας νομικής πολυπλοκότητας που κλείνει «πόρτες» για να αφήσει ορθάνοιχτα «παράθυρα». Η σαφήνεια και η απλούστευση είναι το τελικό ζητούμενο.
2. Οι προσλήψεις στο εξής θα γίνονται μόνο με τις διαδικασίες του ΑΣΕΠ. Πρόνοια θα ληφθεί για τη μεταβατική περίοδο των πινάκων που είναι σήμερα σε εξέλιξη. Στόχος μας με σαφή προσδιορισμό του τόπου και του χρόνου του διορισμού. Η πρόσληψη δηλαδή μπορεί να γίνεται είτε σε επίπεδο σχολείου, είτε σε επίπεδο αρμόδιας Διεύθυνσης και ο χρόνος υπηρεσίας στον τόπο του πρώτου διορισμού θα πρέπει να είναι εξ’ αρχής προσδιορισμένος. Και για τον τόπο και για τον χρόνο πιστεύουμε πως θα υπάρξουν χρήσιμες προτάσεις στο στάδιο της διαβούλευσης για το οποίο θα σας μιλήσω στη συνέχεια.
3. Επανεξετάζεται ολόκληρο το σύστημα της υφιστάμενης μοριοδότησης. Εδώ η αρχή είναι πολύ συγκεκριμένη. Τα μόρια αφορούν τον τόπο και το αντικείμενο της διδασκαλίας. Άπαξ και ο εκπαιδευτικός μετακινηθεί, τα μόρια δεν τον ακολουθούν. Δεν τα μεταφέρει μαζί του, παραμένουν στη θέση από την οποία ο ίδιος μετακινείται.
4. Κανείς εκπαιδευτικός και για κανέναν λόγο δεν αποσπάται, εάν δεν έχει βρεθεί ο αντικαταστάτης του για τη θέση στην οποία υπηρετεί.
5. Σε ότι αφορά τις μεταθέσεις, βασική αρχή πλέον θα είναι πως κάθε μετάθεση αποφασίζεται για να εξυπηρετηθεί το σχολείο. Δεν είναι αποδεκτό για το δημόσιο συμφέρον να υπάρχουν σχολεία με πλεονάζον προσωπικό και σχολεία με κενά.
6. Ξεκινά διάλογος με την Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης προκειμένου να διερευνηθεί η δυνατότητα ίδρυσης ειδικού τμήματος για την εκπαίδευση στελεχών διοίκησης της εκπαίδευσης.
7. Προσδιορίζεται ένα διαφανές και αξιοκρατικό σύστημα επιλογής στελεχών της εκπαίδευσης και σε αυτή την κατεύθυνση έχουμε τη βεβαιότητα της θετικής συνεισφοράς της ΔΟΕ και της ΟΛΜΕ στη διαμόρφωση των σχετικών κριτηρίων, ώστε να αφήσουμε οριστικά και αμετάκλητα πίσω μας τις γνωστές παθογένειες που ταλανίζουν την εκπαίδευση. Καθαροί κανόνες, καθαρά κριτήρια, καθαρές σχέσεις, καθαρή εκπαίδευση.
Αυτές οι κατευθυντήριες αρχές θα αποτυπωθούν σε ένα κείμενο εργασίας, το οποίο θα αναρτηθεί τις επόμενες μέρες στο διαδίκτυο ώστε να υπάρξει ανοιχτή διαβούλευση.
Το αρχικό κείμενο εργασίας μαζί με το υλικό της διαβούλευσης θα τύχουν συστηματικής επεξεργασίας ώστε να καταλήξουμε σε ένα σχέδιο νόμου, με την πολιτική ευθύνη επιτροπής στην οποία θα συμμετέχουν εκπρόσωποι του Υπουργείου Παιδείας, του Υπουργείου Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, εξειδικευμένοι επιστήμονες με ρόλο εμπειρογνώμονα, εκπρόσωποι των εκπαιδευτικών, των γονέων και της τοπικής αυτοδιοίκησης. Η επιτροπή θα υποστηριχθεί με την αναγκαία τεχνική βοήθεια και θα έχει ένα σαφές χρονοδιάγραμμα τριών μηνών για να ολοκληρώσει το έργο της, ώστε να ακολουθήσει η εισαγωγή του νομοσχεδίου στη Βουλή για την ψήφισή του.
Κάνουμε ένα πρώτο, μεγάλο, σημαντικό και ουσιαστικό βήμα. Ένα βήμα που συμπυκνώνει μια συγκεκριμένη στρατηγική και μεθοδολογία για την εκπαίδευση, που θέλει πρώτα τον μαθητή.
Το ζήτημα των εκπαιδευτικών έχει πολλά κεφάλαια. Και όλα χρήζουν υπεύθυνης και αποτελεσματικής αντιμετώπισης. Είναι το κεφάλαιο της ίδιας της εκπαίδευσής τους και επιμόρφωσης , είναι το κεφάλαιο των αμοιβών τους, είναι το κεφάλαιο της ορθής και δίκαιης αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου τους. Είναι και το κεφάλαιο που αφορά ένα πλήθος ρυθμίσεων για τον εργασιακό τους βίο και την εξέλιξή τους.
Ξεκινάμε από αυτό και όχι τυχαία. Έχουμε διεθνείς έρευνες, με πιο χαρακτηριστική αυτή του ΟΟΣΑ που δημοσιοποιήθηκε τον Σεπτέμβριο που δείχνουν ότι κάτι πάει στραβά με την κατανομή του εκπαιδευτικού δυναμικού της χώρας. Αλλά και πέρα από τις έρευνες, η ίδια η καθημερινή εμπειρία αποδεικνύει πως το υφιστάμενο σύστημα προσλήψεων, μεταθέσεων, αποσπάσεων αλλά και επιλογής στελεχών διοίκησης έχει εξαντλήσει τα όριά του, οδηγεί σε ανορθολογικές καταστάσεις και αδιέξοδα.
Eνα χαρακτηριστικό παράδειγμα.
Η Β΄Βάθμια Εκπαίδευση σε ένα νησί του Αιγαίου έχει 516 εκπαιδευτικούς
Οι 26 είναι στη ΔΙΔΕ. Οι 8 στο εξωτερικό.
Οι 62 (το 12%) είναι σε μακροχρόνια άδεια. (30 ανατροφή, 6 λοχεία, 5 κύηση και 11 επαπειλούμενη κύηση)
Οι 127 (το 25%) είναι αποσπασμένοι σε σχολεία και υπηρεσίες εκτός νομού.
(17 νεοδιόριστοι …15 στο υπουργείο)
Οι 291 (το 57%) υπηρετούν σε σχολεία και διδάσκουν 1.282 * ώρες λιγότερες από το κανονικό τους ωράριο.
Οι ώρες αυτές αντιστοιχούν σε 60 καθηγητές με ωράριο 21 ωρών την εβδομάδα ή 70 με 18 ώρες ή 80 με 16!
Ένα μέρος αυτών των ωρών οφείλεται στις ιδιαιτερότητες του νομού (σχολεία μακριά από τα κέντρα, μικρά νησιά, ανύπαρκτη συγκοινωνία.
Στη χειρότερη περίπτωση οι ώρες αυτές να αντιστοιχούν σε 50 καθηγητές.
Σύμφωνα με τα υπόλοιπα οι εκπαιδευτικοί θα έπρεπε να είναι 466 (516 – 50) και οι διδάσκοντες 241 (291 – 50) δηλ. το …52%!!
*Δεν υπάρχουν στοιχεία από 3 από τα 17 σχολεία του νομού. Με αναλογικότητα οι λιγότερες ώρες είναι 1557 που ανάλογα αντιστοιχούν σε 65 εκπαιδευτικούς
Το 50% !!!
Aναδύεται ανάγλυφα μια εικόνα που πραγματικά δεν τιμά κανέναν. Αυτή η εικόνα πρέπει να αλλάξει. Κι αυτό βάζουμε μπροστά. Για να πάμε σε ένα νέο σύστημα που θα διασφαλίζει αντικειμενικότητα, διαφάνεια, ποιότητα, λειτουργικότητα, αντιμετώπιση όλων των δυσμενών παρενεργειών που έχει το σημερινό διοικητικό χάος στην εύρυθμη λειτουργία των σχολείων. Είναι απόφαση ευθύνης αλλά και δικαιοσύνης. Διότι μην αμφιβάλλετε διόλου πως μέσα από ένα διαχρονικό και πολυπλόκαμο δίκτυο πελατειακών σχέσεων και εξυπηρετήσεων υφίστανται τραγικές αδικίες σε βάρος της μεγάλης πλειοψηφίας των εκπαιδευτικών που συμβαίνει να μην έχουν «μπάρμπα στην Κορώνη».
Έχει πει μια πολύ ωραία φράση ο Μαξ Βέμπερ: «Πολιτική είναι το επίμονο και επίπονο τρύπημα σκληρών επιφανειών. Για αυτό και απαιτεί πάθος και λογική». Και η αλλαγή που βάζουμε μπροστά έχει πάθος για δικαιοσύνη και επιδιώκει να εγγυηθεί τη λογική στην κατανομή του εκπαιδευτικού δυναμικού της χώρας.
Τι μήνυμα δίνουμε στα σημερινά παιδιά και αυριανούς πολίτες όταν στον ίδιο τον χώρο της εκπαίδευσης, που είναι ο κατ’ εξοχήν χώρος της μάθησης διά του παραδείγματος, βλέπουν να πρυτανεύουν τα «κονέ», «τα βίσματα» και οι «άκρες»;
Βάζουμε λοιπόν τελεία και δεν αλλάζουμε απλά σελίδα. Ξαναγράφουμε από την αρχή το κεφάλαιο που αφορά τον εργασιακό βίο και την εξέλιξη των εκπαιδευτικών. Το ξαναγράφουμε πάνω σε βασικές, κατευθυντήριες αρχές:
1. Κωδικοποιούμε όλη τη νομοθεσία που αφορά τους εκπαιδευτικούς της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, ώστε να μην βρισκόμαστε «χαμένοι στη μετάφραση» μιας τεράστιας νομικής πολυπλοκότητας που κλείνει «πόρτες» για να αφήσει ορθάνοιχτα «παράθυρα». Η σαφήνεια και η απλούστευση είναι το τελικό ζητούμενο.
2. Οι προσλήψεις στο εξής θα γίνονται μόνο με τις διαδικασίες του ΑΣΕΠ. Πρόνοια θα ληφθεί για τη μεταβατική περίοδο των πινάκων που είναι σήμερα σε εξέλιξη. Στόχος μας με σαφή προσδιορισμό του τόπου και του χρόνου του διορισμού. Η πρόσληψη δηλαδή μπορεί να γίνεται είτε σε επίπεδο σχολείου, είτε σε επίπεδο αρμόδιας Διεύθυνσης και ο χρόνος υπηρεσίας στον τόπο του πρώτου διορισμού θα πρέπει να είναι εξ’ αρχής προσδιορισμένος. Και για τον τόπο και για τον χρόνο πιστεύουμε πως θα υπάρξουν χρήσιμες προτάσεις στο στάδιο της διαβούλευσης για το οποίο θα σας μιλήσω στη συνέχεια.
3. Επανεξετάζεται ολόκληρο το σύστημα της υφιστάμενης μοριοδότησης. Εδώ η αρχή είναι πολύ συγκεκριμένη. Τα μόρια αφορούν τον τόπο και το αντικείμενο της διδασκαλίας. Άπαξ και ο εκπαιδευτικός μετακινηθεί, τα μόρια δεν τον ακολουθούν. Δεν τα μεταφέρει μαζί του, παραμένουν στη θέση από την οποία ο ίδιος μετακινείται.
4. Κανείς εκπαιδευτικός και για κανέναν λόγο δεν αποσπάται, εάν δεν έχει βρεθεί ο αντικαταστάτης του για τη θέση στην οποία υπηρετεί.
5. Σε ότι αφορά τις μεταθέσεις, βασική αρχή πλέον θα είναι πως κάθε μετάθεση αποφασίζεται για να εξυπηρετηθεί το σχολείο. Δεν είναι αποδεκτό για το δημόσιο συμφέρον να υπάρχουν σχολεία με πλεονάζον προσωπικό και σχολεία με κενά.
6. Ξεκινά διάλογος με την Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης προκειμένου να διερευνηθεί η δυνατότητα ίδρυσης ειδικού τμήματος για την εκπαίδευση στελεχών διοίκησης της εκπαίδευσης.
7. Προσδιορίζεται ένα διαφανές και αξιοκρατικό σύστημα επιλογής στελεχών της εκπαίδευσης και σε αυτή την κατεύθυνση έχουμε τη βεβαιότητα της θετικής συνεισφοράς της ΔΟΕ και της ΟΛΜΕ στη διαμόρφωση των σχετικών κριτηρίων, ώστε να αφήσουμε οριστικά και αμετάκλητα πίσω μας τις γνωστές παθογένειες που ταλανίζουν την εκπαίδευση. Καθαροί κανόνες, καθαρά κριτήρια, καθαρές σχέσεις, καθαρή εκπαίδευση.
Αυτές οι κατευθυντήριες αρχές θα αποτυπωθούν σε ένα κείμενο εργασίας, το οποίο θα αναρτηθεί τις επόμενες μέρες στο διαδίκτυο ώστε να υπάρξει ανοιχτή διαβούλευση.
Το αρχικό κείμενο εργασίας μαζί με το υλικό της διαβούλευσης θα τύχουν συστηματικής επεξεργασίας ώστε να καταλήξουμε σε ένα σχέδιο νόμου, με την πολιτική ευθύνη επιτροπής στην οποία θα συμμετέχουν εκπρόσωποι του Υπουργείου Παιδείας, του Υπουργείου Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, εξειδικευμένοι επιστήμονες με ρόλο εμπειρογνώμονα, εκπρόσωποι των εκπαιδευτικών, των γονέων και της τοπικής αυτοδιοίκησης. Η επιτροπή θα υποστηριχθεί με την αναγκαία τεχνική βοήθεια και θα έχει ένα σαφές χρονοδιάγραμμα τριών μηνών για να ολοκληρώσει το έργο της, ώστε να ακολουθήσει η εισαγωγή του νομοσχεδίου στη Βουλή για την ψήφισή του.
Κάνουμε ένα πρώτο, μεγάλο, σημαντικό και ουσιαστικό βήμα. Ένα βήμα που συμπυκνώνει μια συγκεκριμένη στρατηγική και μεθοδολογία για την εκπαίδευση, που θέλει πρώτα τον μαθητή.
Δευτέρα, Νοέμβριος 09, 2009
Οι σχολικές εκδρομές
Επειδή η ανάρτησή μου για την συμμετοχή των νέων στον διάλογο χαρακτηρίστηκε αυστηρή, θα ήθελα να διευκρινίσω ότι δεν ήταν αυτή η πρόθεσή μου. Τουναντίον, προσπαθώ να δώ τι κάνουμε λάθος. Αν δεν μπορέσουμε να έχουμε διαύλους επικοινωνίας με τους νέους, ό,τι και να κάνουμε θα είναι λίγο. Μην ξεχνάμε: Πρώτα ο μαθητής.
Είδα όμως ένα σοβαρό πρόβλημα της σχολικής ζωής, που ανέδειξε ένα σχόλιο πέντε μαθητών.
Τις εκδρομές.
Παραθέτω στην συνέχεια το σχόλιο όχι μόνο γιατί συμφωνώ με τις επισημάνσεις τους, αλλά και γιατί νομίζω ότι πρόκειται για άλλο ένα θέμα που το έχουμε δει στραβά.
Οι σχολικές εκδρομές έχουν εξελιχθεί σε μια οικονομική διαδικασία με συμφέροντα που υπερκαλύπτουν την ουσία για την οποία καθιερώθηκαν. Είναι κάτι αντίστοιχο με την ίδρυση τμημάτων στα πανεπιστήμια και στα ΤΕΙ ή με την μεταφορά των μαθητών.
Για παράδειγμα, στην Ρόδο μου τέθηκε με έμφαση το θέμα της διάρκειας των εκδρομών στο εσωτερικό. Επειδή αυξήθηκε η διάρκεια των εκδρομών στο εξωτερικό, επλήγη σημαντικά η οικονομία της Ρόδου. Από την πλευρά τους έχουν δίκιο. Ομως, αυτό είναι το πρόβλημα των σχολικών εκδρομών;
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν τον προβληματισμό με το σχόλιο των πέντε μαθητών (που τους ευχαριστώ που το έθιξαν και μου το θύμησαν).
Είδα όμως ένα σοβαρό πρόβλημα της σχολικής ζωής, που ανέδειξε ένα σχόλιο πέντε μαθητών.
Τις εκδρομές.
Παραθέτω στην συνέχεια το σχόλιο όχι μόνο γιατί συμφωνώ με τις επισημάνσεις τους, αλλά και γιατί νομίζω ότι πρόκειται για άλλο ένα θέμα που το έχουμε δει στραβά.
Οι σχολικές εκδρομές έχουν εξελιχθεί σε μια οικονομική διαδικασία με συμφέροντα που υπερκαλύπτουν την ουσία για την οποία καθιερώθηκαν. Είναι κάτι αντίστοιχο με την ίδρυση τμημάτων στα πανεπιστήμια και στα ΤΕΙ ή με την μεταφορά των μαθητών.
Για παράδειγμα, στην Ρόδο μου τέθηκε με έμφαση το θέμα της διάρκειας των εκδρομών στο εσωτερικό. Επειδή αυξήθηκε η διάρκεια των εκδρομών στο εξωτερικό, επλήγη σημαντικά η οικονομία της Ρόδου. Από την πλευρά τους έχουν δίκιο. Ομως, αυτό είναι το πρόβλημα των σχολικών εκδρομών;
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν τον προβληματισμό με το σχόλιο των πέντε μαθητών (που τους ευχαριστώ που το έθιξαν και μου το θύμησαν).
Κύριε υφυπουργέ είστε πολύ αυστηρός με μας τους μαθητές σε σχέση με το θέμα της συμμετοχής μας.
Τις περισσότερες φορές στο σχολείο κανένας δεν μας ρωτάει για τα θέματα που μας ενδιαφέρουν.
Οι εκλογές για τα 15μελή συνήθως γίνονται με διαδικασίες χαβαλέ στις οποίες συμμετέχουν και οι καθηγητές μας. Καλύτερα να σταματήσει αυτή η κοροϊδία, αν δεν γίνει ουσιαστική
Θα σας αναφέρουμε ένα σοβαρό θέμα για το οποίο κανένας δεν ενδιαφέρεται ή μάλλον ενδιαφέρονται πολύ για άλλους λόγους που σε όλους μας είναι γνωστοί.
Πρόκειται για τις σχολικές εκδρομές [τις πολυήμερες, εντός και εκτός Ελλάδας]
Συνήθως δεν μας ρωτάει κανένας . Το κανονίζουν οι καθηγητές και τα 15μελή.
Τα ταξιδιωτικά γραφεία που αναλαμβάνουν τις εκδρομές είναι τα ίδια για ολόκληρες περιοχές [για κάντε μια έρευνα τι γίνεται στην Αθήνα και θα καταλάβετε]
Εμείς θέλαμε να πάμε εκδρομή , αλλά οι γονείς μας δεν μας άφησαν.
Όπως μας είπαν είναι πολύ ακριβά και όταν ρώτησαν το σχολείο διαπίστωσαν ότι δεν είχαν κανένα εκπαιδευτικό περιεχόμενο.
Ακόμα μας είπαν οι γονείς μας οτι επικοινωνησαν με το υπουργείο και τους ρώτησαν γιατί δεν είναι αυστηροι με τον τρόπο που εγκρινονται οι εκδρομες και τους είπαν ότι όλα γίνονται σύμφωνα με τους νόμους.
Εμείς σαν παιδια θα θέλαμε να σας ζητήσουμε να ελέγξετε τα προγράμματα των εκδρομών και να μας πειτε και σεις την άποψη σας. Σας παρακαλούμε κάντε το, αντι να μας κρίνετε αυστηρά.
Εμείς πικραθήκαμε αλλά στο τέλος αναγνωρίσαμε το δίκιο τους. Το πρόγραμμα της εκδρομής λίγη σχέση έχει την εκπαίδευση, για χαβαλέ γίνεται. Για να είμαστε ειλικρινείς και μας μας αρέσει ο χαβαλές αλλά θα έπρεπε τα πρωινά να είχε καθαρά εκπαιδευτικό περιεχόμενο κάτι που δεν γίνεται. Κανένας δεν θέλει να γίνεται. Και μεις θα θέλαμε να βάζαμε αυτά τα θέματα για συζήτηση αλλά όταν το τολμάμε μας αποκαλούν φυτά και οι περισσότεροι καθηγητές μας μας κοιτούν με συμπόνια.
Αν υπάρχει και κάποιος καθηγητής μας που έχει και αυτός την ίδια με μας άποψη τότε όλοι οι άλλοι καθηγητές και μαθητές τον κοιτούν με συμπόνια.
Γι αυτό κύριε υφυπουργέ μην είστε τόσο αυστηρός με μας τα παιδιά που δεν συμμετέχουμε.
Με εκτίμηση
3 Μαθητές και 2 Μαθήτριες κάποιου σχολείου στην Αθήνα
Μην περιμένετε να γράψουμε το όνομά μας, δεν θέλουμε να είμαστε φυτά και σπασικλάκια. Και σημειώστε ότι μέχρι τώρα δεν κάνουμε και φροντιστήριο
Περιμένουμε κάποια απάντηση. Σας ευχαριστούμε πολύ
Και ξέρετε και κάτι ακόμα , σας γράψαμε γιατί κανένας δεν ενδιαφέρετε για τέτοιου είδους blogs και αυτό μας λυπεί πολύ , μα πάρα πολύ, γιατί τα παιδιά ενδιαφέρονται μόνο για ΄…άλλα πράγματα στο INTERNET και αυτό μας λυπεί πολύ μα πάρα πολύ
Οι νέοι και η συμμετοχή στον διάλογο
Διαβάζοντας το Σαββατοκύριακο (για μια δεύτερη συνολική ανάγνωση) τα σχόλια στο blog μου, παρατήρησα ότι είναι μικρή η συμμετοχή νέων ανθρώπων στην ανταλλαγή απόψεων που αναπτύσσεται. (Βέβαια, δεν είναι εύκολο να έχω πλήρη εικόνα αφού τα περισσότερα σχόλια είναι ανώνυμα).
Αυτό με προβληματίζει. Bέβαια, δεν έχω την απαίτηση να διαβάζουν το blog μου -- πολλοί εξ άλλου μπορεί να μην γνωρίζουν καν ποιά είναι η ηγεσία του ΥΠΕΠΘ. Εχω όμως την εντύπωση ότι υπάρχει βαθύτερο "πρόβλημα επικοινωνίας".
Μια προηγούμενη σχετική εμπειρία: Στο Συμβούλιο Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης προβλέπεται η συμμετοχή δύο μαθητών που επιλέγονται με κλήρωση μεταξύ των μαθητών που ήταν μέλη στην τελευταία Βουλή των Εφήβων. Ήλθαν δύο μαθητές στην πρώτη συνεδρίαση, μίλησαν για λίγο και δεν ξαναεμφανίστηκαν. Βέβαια, τις ώρες που συνεδριάζαμε έχουν μάθημα! Αυτό δεν ελήφθη υπ' όψη όταν γραφόταν ο νόμος. (Τώρα που το σκέπτομαι, ποτέ δεν θα είχαν χρόνο αφού όλες τις άλλες ώρες είναι στα φροντιστήρια! Άλλη μια επιβεβαίωση της πολυπλοκότητας των προβλημάτων).
ΥΓ. Μια και αναφέρθηκα στο θέμα, έχω (και είχα) πολλούς προβληματισμούς για τον τρόπο που λειτουργεί η Βουλή των Εφήβων. Δεν είναι όμως της παρούσης. Ούτε είναι αρμοδιότητά μου. Απλώς...
Αυτό με προβληματίζει. Bέβαια, δεν έχω την απαίτηση να διαβάζουν το blog μου -- πολλοί εξ άλλου μπορεί να μην γνωρίζουν καν ποιά είναι η ηγεσία του ΥΠΕΠΘ. Εχω όμως την εντύπωση ότι υπάρχει βαθύτερο "πρόβλημα επικοινωνίας".
Μια προηγούμενη σχετική εμπειρία: Στο Συμβούλιο Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης προβλέπεται η συμμετοχή δύο μαθητών που επιλέγονται με κλήρωση μεταξύ των μαθητών που ήταν μέλη στην τελευταία Βουλή των Εφήβων. Ήλθαν δύο μαθητές στην πρώτη συνεδρίαση, μίλησαν για λίγο και δεν ξαναεμφανίστηκαν. Βέβαια, τις ώρες που συνεδριάζαμε έχουν μάθημα! Αυτό δεν ελήφθη υπ' όψη όταν γραφόταν ο νόμος. (Τώρα που το σκέπτομαι, ποτέ δεν θα είχαν χρόνο αφού όλες τις άλλες ώρες είναι στα φροντιστήρια! Άλλη μια επιβεβαίωση της πολυπλοκότητας των προβλημάτων).
ΥΓ. Μια και αναφέρθηκα στο θέμα, έχω (και είχα) πολλούς προβληματισμούς για τον τρόπο που λειτουργεί η Βουλή των Εφήβων. Δεν είναι όμως της παρούσης. Ούτε είναι αρμοδιότητά μου. Απλώς...
Κυριακή, Νοέμβριος 08, 2009
Οι ανοικτές διαδικασίες επιλογής στελεχών
Βασικοί πυλώνες στην σωστή λειτουργία μίας δημοκρατίας είναι η αξιοκρατία, η διαφάνεια, η λογοδοσία και η συμμετοχή των πολιτών. Δυστυχώς, η χώρα μας πάσχει σοβαρά και στις τέσσερις αυτές παραμέτρους.
Η δημόσια και ανοιχτή προκήρυξη των θέσεων δημόσιας διοίκησης -ξεκινώντας από το επίπεδο του Γενικού Γραμματέα- αποτελεί μία ουσιαστική πρώτη κίνηση που εξυπηρετεί και τους τέσσερις αυτούς σκοπούς.
Σύμφωνα με τον νόμο, οι θέσεις αυτές πληρούνται μετά από κοινή απόφαση του Πρωθυπουργού με τον αρμόδιο Υπουργό. Η τελική απόφαση βέβαια, ανήκει στον ΠΘ. Και αυτό φυσικά γινόταν -και θα γίνει και τώρα.
Στην πράξη, έχουν δοκιμασθεί τρία μοντέλα, με διαφοροποιήσεις. Στο ένα (π.χ. κυβέρνηση Α. Παπανδρέου το 81), ο ΠΘ επέλεγε τους ΓΓ χωρίς προηγούμενη συνεννόηση με τον Υπουργό. Στο άλλο, ο ΠΘ έδινε την ευχέρεια στον Υπουργό να επιλέξει τον ΓΓ χωρίς καμμιά ουσιαστική συμμετοχή του ιδίου ή του γραφείου του. Και οι δύο αυτές προσεγγίσεις είχαν αδυναμίες - ενίοτε μεγάλες, όπως έδειξε η εμπειρία. Κοινό μειονέκτημα ήταν ότι η επιλογή γινόταν επί τη βάσει του (αναγκαστικά μικρού) κύκλου συνεργατών του Υπουργού, ή του ΠΘ.
Αυτό δεν σήμαινε απαραίτητα ότι μία επιλογή γινόταν αναξιοκρατικά (αν και είναι βέβαιο ότι κάτι τέτοιο έχει συμβεί ουκ ολίγες φορές).
Η διαδικασία με την δημόσια πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος επιχειρεί κατ’ αρχήν να επιτρέψει σε κάθε πολίτη που επιθυμεί και μπορεί να προσφέρει, να έχει την δυνατότητα να το κάνει. Χωρίς να απαιτείται η διαμεσολάβηση κανενός κομματικού μεσάζοντα, είτε πιστοποίηση κομματικής ταυτότητας, είτε ανάπτυξη εξαρτησιακής υποχρέωσης. Αυτό κινητοποιεί τους πολίτες της χώρας και δημιουργεί τις συνθήκες να αξιοποιηθούν όλοι οι αξιόλογοι και αξιόμαχοι πολίτες.
Επιπλέον, η διαδικασία εισάγει αξιοκρατικές πρακτικές. Με το παλαιό καθεστώς, είτε ο ΠΘ είτε ο Υπουργός μπορούσε να διορίσει κάποιον χωρίς καμμία αιτιολόγηση, χωρίς κάν να παρουσιάσει το βιογραφικό του. Πλέον, η επιλογή γίνεται περισσότερο ουσιαστική. Υποβάλλονται και συγκρίνονται αναλυτικά βιογραφικά. Και η αξιοκρατία διασφαλίζει την ποιότητα.
Βεβαίως, την εισήγηση την κάνει ο Υπουργός και αποφασίζει ο ΠΘ. Και αυτό προκύπτει όπως προανέφερα από τον νόμο. Πρέπει όμως να διαχωρίσουμε το θέμα της ποιότητας των επιμέρους επιλογών από την αξιολόγηση της διαδικασίας αυτής καθ’ εαυτής.
Μια άλλη σημαντική πτυχή της καινοτομίας αποτελεί η δέσμευση για την δημοσίευση των βιογραφικών στοιχείων όλων όσων επιλεγούν. Η κυβέρνηση δηλαδή, ενώ δεν έχει την τυπική υποχρέωση, θα ενημερώσει το σύνολο των πολιτών για τα προσόντα των στελεχών που τελικώς θα επιλεγούν. Αυτό κάνει την κυβέρνηση άμεσα υπόλογη για τις επιλογές της (άραγε είχαν ποτέ άλλοτε οι πολίτες την δυνατότητα να κρίνουν την ποιότητα των γενικών γραμματέων, έστω και μετά την λήξη της θητείας τους; Ήξερε καν ο πολίτης περισσότερα για τους Γενικούς Γραμματείς από το όνομά τους;). Και βέβαια την υποχρεώνει να κάνει μια σοβαρή δουλειά στην διαδικασία επιλογής, αφού θα κριθεί άμεσα επ' αυτής.
Στόχος πρέπει να είναι η δημόσια διοίκηση να στελεχώνεται με αξιόλογα μέλη της κοινωνίας που μπορούν να συνεισφέρουν στις κυβερνητικές πολιτικές.
Επι μέρους ζητήματα που έχουν τεθεί και κάποιες απαντήσεις σε αυτά:
-Οι θέσεις Γενικών Γραμματέων είναι πολιτικές, δεν μπορεί οι διορισμοί να γίνονται με προκήρυξη
Αναμφίβολα οι θέσεις είναι πολιτικές. Οι Γενικοί Γραμματείς καλούνται να υλοποιήσουν το πρόγραμμα της κυβέρνησης και να συνεργαστούν με τους υπουργούς τους. Αυτό όμως δεν είναι ασυμβίβαστο με την ανοικτή διαδικασία. Η συμβατότητα των πολιτικών προθέσεων ενός υποψηφίου με την πολιτική στρατηγικής του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης, αποτελεί ένα από τα βασικά κριτήρια αξιολόγησης.
Η προϋπόθεση αυτή δεν είναι αναξιοκρατική - είναι μάλλον αυτονόητη. Με το να γίνεται ανοιχτά όμως η διαδικασία, διασφαλίζεται ότι η δεξαμενή υποψηφιοτήτων δεν θα είναι μόνο οι άμεσα γνωστοί ενός Υπουργού, ή κομματικά στελέχη με προσβάσεις, αλλά μπορεί να περιλαμβάνει και πολίτες οι οποίοι, αν και πολιτικά ανένταχτοι ή αδικτύωτοι, έχουν και τις ικανότητες να προσφέρουν, και μοιράζονται τις πολιτικές επιδιώξεις του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης.
-Δεν είναι σωστό να αποκλείονται τα κομματικά στελέχη που έχουν δώσει αγώνες για να κερδηθούν οι εκλογές και που πιστεύουν στις αρχές του κόμματος. Είναι σαν να τιμωρείται η αφοσίωση αυτή.
Ποιός είπε ότι αποκλείονται τα κομματικά στελέχη; Είναι λάθος να πιστεύεται κάτι τέτοιο. Αντίθετα, θα έλεγα ότι με αυτή την διαδικασία είναι πολύ περισσότερα τα κομματικά στελέχη που θα έχουν την ευκαιρία και την δυνατότητα να διεκδικήσουν αυτές τις θέσεις. Μέχρι τώρα μόνο όσοι είχαν άμεση πρόσβαση στον Υπουργό (και δεν ήταν πολλοί), μπορούσαν. Επιπλέον τώρα, η κομματική ταυτότητα δεν αποτελεί το μοναδικό "διαβατήριο".
-Η προκήρυξη δεν είναι παρά ένα επικοινωνιακό βεγγαλικό: Οι επιλογές θα γίνουν όπως πάντα
Η κατηγορία αυτή είναι μάλλον κακοπροαίρετη, και σε κάθε περίπτωση σε κάθε παρόμοια πρωτοποριακή κίνηση, πάντα μπορεί κανείς για να κάνει αντίλογο να μιλήσει για πυροτέχνημα (θυμίζω ότι όταν ο σημερινός πρωθυπουργός είχε προτείνει να εκλέγεται ο αρχηγός του κόμματος από την βάση, είχε τύχει παρόμοιας αντιμετώπισης -- σήμερα όμως θεωρούμε την διαδικασία αυτή αυτονόητη, και έρχονται και οι επικριτές της ακόμα να την υιοθετήσουν πανηγυρικά).
Δεν μπορεί κανείς να αποδείξει το αντίθετο παρά μόνο με την ποιότητα των επιλογών του. Πάντως, αν πράγματι είναι πυροτέχνημα, είναι εξαιρετικά καλά σχεδιασμένο για να φαίνεται αληθινό, όταν 30 μέρες μετά την ανάληψη της κυβέρνησης αρκετές θέσεις δεν έχουν πληρωθεί, και ταυτόχρονα πολλοί εμφανίζονται ενοχλημένοι.
-Σε πολλές περιπτώσεις, θα γίνουν λάθη. Ιδιαίτερα όταν ο όγκος των αιτήσεων είναι τόσο μεγάλος.
Ακόμα και σε περιπτώσεις που δεν θα υπάρξουν κοινά λάθη, είναι πράγματι πιθανόν να μην επιλεγεί ο "καλύτερος" με αυστηρά "ακαδημαϊκούς" ή «τεχνοκρατικούς» όρους. Και αυτό δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται αρνητικά. Οι γενικοί γραμματείς είναι άμεσοι συνεργάτες των Υπουργών, και επομένως στην επιλογή τους λαμβάνονται υπ’ όψιν και κριτήρια όπως το με ποιόν μπορεί να συνεργαστεί καλύτερα ένας Υπουργός. Το βέβαιο είναι ότι με την διαδικασία αξιολόγησης, ακόμα και αν δεν επιλεγεί ο αυστηρά καλύτερος, τουλάχιστον η επιλογή θα πληροί κάποια κριτήρια αξιοκρατίας, αφού θα έχει καταφέρει να φτάσει στην short list. Επομένως, διατηρούμε ένα βασικό standard ποιότητας,
Ας μην ξεχνούμε ότι ο νόμος ορίζει ότι τελικά, είναι ο ΠΘ (με τον Υπουργό) εκείνος που αποφασίζει. Γιατί να μην βοηθηθούν, όμως, να κάνουν τις κατά το δυνατόν καλύτερες επιλογές?
-Οι θέσεις καθυστερούν να πληρωθούν σε μία κρίσιμη περίοδο για την χώρα, επομένως η διαδικασία είναι επιβλαβής
Κάθε πρωτότυπη διαδικασία θα πάρει κάποιον χρόνο. Και θα έχει και κάποιο κόστος. Το κόστος εν προκειμένω είναι μία περιορισμένη περίοδος κατά την οποία τα Υπουργεία θα πρέπει να λειτουργήσουν χωρίς γενικούς γραμματείς. Το κόστος αυτό είναι βραχυπρόθεσμο, και μάλιστα πολύ μικρότερο απ' όσο μπορεί (καλόπιστα) να θεωρεί κάποιος χωρίς κυβερνητική εμπειρία (από τις θητείες μου ως γενικός γραμματέας σε ένα δύσκολο Υπουργείο γνωρίζω ότι για ένα διάστημα τα καθήκοντα αυτά μπορούν να εκτελούνται από ένα έμπειρο στέλεχος της διοίκησης, χωρίς να δημιουργείται πρόβλημα στην λειτουργία του υπουργείου).
Τα οφέλη όμως θα είναι τεράστια. Κατ' αρχήν, μεσοπρόθεσμα: η στελέχωση των θέσεων πολιτικής ευθύνης της κυβέρνησης θα είναι εκ των πραγμάτων -κατά μέσον όρο- καλύτερης ποιότητας από το αν απλώς κάθε Υπουργός διάλεγε κάποιον από την δική του εξαιρετικά περιορισμένη δεξαμενή συνεργατών. Μακροπρόθεσμα, η αλλαγή αυτή σηματοδοτεί μία ρηξικέλευθη αλλαγή στον τρόπο λειτουργίας του κράτους: αν καθιερωθεί, θα βελτιώσει αισθητά την δημόσια διοίκηση της χώρας σε βάθος χρόνου.
Σε τελική ανάλυση, ας δώσω ένα αντιπαράδειγμα. Η προηγούμενη κυβέρνηση στην πρώτη της θητεία, χρειάστηκε δύο μήνες για να πληρώσει τις θέσεις ΓΓ και ΕΓ. Όχι με ανοιχτή διαδικασία και αξιολόγηση χιλιάδων βιογραφικών, αλλά με παρασκηνιακές συνεννοήσεις. Διαμαρτυρήθηκε κανείς τότε για παράλυση του κράτους? Και πού κατέληξε τελικά η απελθούσα κυβέρνηση? Στην επιλογή, πχ. του ΓΓ πολιτισμού και μάλιστα απ’ ευθείας από τον ΠΘ (αφού στην συγκεκριμένη περίπτωση ήταν και Υπουργός).
Κάθε τομή πάντα προκαλεί αναταράξεις στην αρχή της εφαρμογής της. Η πιό ασφαλής μέθοδος για να μην διαταραχθεί τίποτα είναι η πλήρης ακινησία.
-Τα βιογραφικά είναι υπερβολικά πολλά, και δεν θα γίνει σωστή δουλειά αξιολόγησης
Πράγματι, η ανταπόκριση του κόσμου ήταν πέρα από κάθε προσδοκία. Ακόμα και στην short list έχουμε πολλά ονόματα. Είναι βέβαιο ότι θα γίνουν λάθη και ότι η διαδικασία θα έχει ατέλειες. Όμως, εμμένω στο ότι στο τέλος οι επιλογές που θα γίνουν αναγκαστικά θα είναι καλύτερες από εκείνες που θα γίνονταν από ένα περιορισμένο δείγμα ανθρώπων.
Υπάρχει, όμως, και η εξαιρετικά θετική πλευρά: τα βιογραφικά όσων δεν επιλεγούν δεν πετάγονται στον κάλαθο τον αχρήστων. Με την διαδικασία αυτή, αναδείχθηκε ένας τεράστιος αριθμός συμπολιτών μας με εξαιρετικά προσόντα που έχουν την διάθεση και τις ικανότητες να προσφέρουν. Και οι πολίτες αυτοί θα "χάνονταν" αν η διαδικασία αυτή δεν γινόταν. Τώρα όμως μπορούν να αποτελέσουν μια πηγή αρίστων για την στελέχωση της ευρύτερης δημόσιας διοίκησης και να αξιοποιηθούν μελλοντικά.
Στην Ελλάδα, είχαμε το πρόβλημα παραδοσιακά ότι ο πολίτης που θέλει να προσφέρει αλλά δεν είναι κομματικό στέλεχος –και μάλιστα προσκείμενο σε κάποιο «κορυφαίο στέλεχος» κατά την έκφραση των ΜΜΕ, ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ. Εκτός και αν το κάνει εθελοντικά, αλλά ο εθελοντισμός δυστυχώς δεν έχει ακόμα στην χώρα μας την ανάπτυξη που έχει αλλού. Πλέον όμως, η διαδικασία αυτή προσφέρει μία πύλη στους πολίτες που θέλουν να συνεισφέρουν να το κάνουν εν δυνάμει από θέσεις πραγματικής επιρροής.
Ας μην ξεχνάμε ότι η αποξένωση του πολίτη από την δυνατότητα προσφοράς, είναι από τις βασικές αιτίες κρίσης του πολιτικού μας συστήματος.
Τέλος, για να το πάμε ανάποδα: με εξαίρεση όποια καθυστέρηση στην πλήρωση των θέσεων (άν πράγματι υπάρχει με βάση το παρελθόν), πιστεύει κανείς ότι η παλαιά διαδικασία ήταν καλύτερη από την καινούργια?
ΥΓ. Υπάρχει και μια άλλη (τεχνική) διάσταση που έχει αγνοηθεί. Για πρώτη φορά στην δημόσια διοίκηση η υποβολή ενός βιογραφικού γίνεται με ηλεκτρονικό τρόπο που επιτρέπει την ηλεκτρονική επεξεργασία των στοιχείων. Ακόμα, και το ΑΣΕΠ με εμπειρία χρόνων, εξακολουθεί και παραλαμβάνει την χαρτούρα σε φακέλλους, ταχυδρομικά ή αυτοπροσώπως. Ατέλειωτες χαμένες ανθρωποώρες, χρήματα για ταχυδρομικά, αποθηκευτικοί χώροι, ταξινόμηση και (όπως έγραψα και σε άλλη ανάρτησή μου), αναστεναγμοί από τον Αμαζόνιο.
Η δημόσια και ανοιχτή προκήρυξη των θέσεων δημόσιας διοίκησης -ξεκινώντας από το επίπεδο του Γενικού Γραμματέα- αποτελεί μία ουσιαστική πρώτη κίνηση που εξυπηρετεί και τους τέσσερις αυτούς σκοπούς.
Σύμφωνα με τον νόμο, οι θέσεις αυτές πληρούνται μετά από κοινή απόφαση του Πρωθυπουργού με τον αρμόδιο Υπουργό. Η τελική απόφαση βέβαια, ανήκει στον ΠΘ. Και αυτό φυσικά γινόταν -και θα γίνει και τώρα.
Στην πράξη, έχουν δοκιμασθεί τρία μοντέλα, με διαφοροποιήσεις. Στο ένα (π.χ. κυβέρνηση Α. Παπανδρέου το 81), ο ΠΘ επέλεγε τους ΓΓ χωρίς προηγούμενη συνεννόηση με τον Υπουργό. Στο άλλο, ο ΠΘ έδινε την ευχέρεια στον Υπουργό να επιλέξει τον ΓΓ χωρίς καμμιά ουσιαστική συμμετοχή του ιδίου ή του γραφείου του. Και οι δύο αυτές προσεγγίσεις είχαν αδυναμίες - ενίοτε μεγάλες, όπως έδειξε η εμπειρία. Κοινό μειονέκτημα ήταν ότι η επιλογή γινόταν επί τη βάσει του (αναγκαστικά μικρού) κύκλου συνεργατών του Υπουργού, ή του ΠΘ.
Αυτό δεν σήμαινε απαραίτητα ότι μία επιλογή γινόταν αναξιοκρατικά (αν και είναι βέβαιο ότι κάτι τέτοιο έχει συμβεί ουκ ολίγες φορές).
Η διαδικασία με την δημόσια πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος επιχειρεί κατ’ αρχήν να επιτρέψει σε κάθε πολίτη που επιθυμεί και μπορεί να προσφέρει, να έχει την δυνατότητα να το κάνει. Χωρίς να απαιτείται η διαμεσολάβηση κανενός κομματικού μεσάζοντα, είτε πιστοποίηση κομματικής ταυτότητας, είτε ανάπτυξη εξαρτησιακής υποχρέωσης. Αυτό κινητοποιεί τους πολίτες της χώρας και δημιουργεί τις συνθήκες να αξιοποιηθούν όλοι οι αξιόλογοι και αξιόμαχοι πολίτες.
Επιπλέον, η διαδικασία εισάγει αξιοκρατικές πρακτικές. Με το παλαιό καθεστώς, είτε ο ΠΘ είτε ο Υπουργός μπορούσε να διορίσει κάποιον χωρίς καμμία αιτιολόγηση, χωρίς κάν να παρουσιάσει το βιογραφικό του. Πλέον, η επιλογή γίνεται περισσότερο ουσιαστική. Υποβάλλονται και συγκρίνονται αναλυτικά βιογραφικά. Και η αξιοκρατία διασφαλίζει την ποιότητα.
Βεβαίως, την εισήγηση την κάνει ο Υπουργός και αποφασίζει ο ΠΘ. Και αυτό προκύπτει όπως προανέφερα από τον νόμο. Πρέπει όμως να διαχωρίσουμε το θέμα της ποιότητας των επιμέρους επιλογών από την αξιολόγηση της διαδικασίας αυτής καθ’ εαυτής.
Μια άλλη σημαντική πτυχή της καινοτομίας αποτελεί η δέσμευση για την δημοσίευση των βιογραφικών στοιχείων όλων όσων επιλεγούν. Η κυβέρνηση δηλαδή, ενώ δεν έχει την τυπική υποχρέωση, θα ενημερώσει το σύνολο των πολιτών για τα προσόντα των στελεχών που τελικώς θα επιλεγούν. Αυτό κάνει την κυβέρνηση άμεσα υπόλογη για τις επιλογές της (άραγε είχαν ποτέ άλλοτε οι πολίτες την δυνατότητα να κρίνουν την ποιότητα των γενικών γραμματέων, έστω και μετά την λήξη της θητείας τους; Ήξερε καν ο πολίτης περισσότερα για τους Γενικούς Γραμματείς από το όνομά τους;). Και βέβαια την υποχρεώνει να κάνει μια σοβαρή δουλειά στην διαδικασία επιλογής, αφού θα κριθεί άμεσα επ' αυτής.
Στόχος πρέπει να είναι η δημόσια διοίκηση να στελεχώνεται με αξιόλογα μέλη της κοινωνίας που μπορούν να συνεισφέρουν στις κυβερνητικές πολιτικές.
Επι μέρους ζητήματα που έχουν τεθεί και κάποιες απαντήσεις σε αυτά:
-Οι θέσεις Γενικών Γραμματέων είναι πολιτικές, δεν μπορεί οι διορισμοί να γίνονται με προκήρυξη
Αναμφίβολα οι θέσεις είναι πολιτικές. Οι Γενικοί Γραμματείς καλούνται να υλοποιήσουν το πρόγραμμα της κυβέρνησης και να συνεργαστούν με τους υπουργούς τους. Αυτό όμως δεν είναι ασυμβίβαστο με την ανοικτή διαδικασία. Η συμβατότητα των πολιτικών προθέσεων ενός υποψηφίου με την πολιτική στρατηγικής του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης, αποτελεί ένα από τα βασικά κριτήρια αξιολόγησης.
Η προϋπόθεση αυτή δεν είναι αναξιοκρατική - είναι μάλλον αυτονόητη. Με το να γίνεται ανοιχτά όμως η διαδικασία, διασφαλίζεται ότι η δεξαμενή υποψηφιοτήτων δεν θα είναι μόνο οι άμεσα γνωστοί ενός Υπουργού, ή κομματικά στελέχη με προσβάσεις, αλλά μπορεί να περιλαμβάνει και πολίτες οι οποίοι, αν και πολιτικά ανένταχτοι ή αδικτύωτοι, έχουν και τις ικανότητες να προσφέρουν, και μοιράζονται τις πολιτικές επιδιώξεις του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης.
-Δεν είναι σωστό να αποκλείονται τα κομματικά στελέχη που έχουν δώσει αγώνες για να κερδηθούν οι εκλογές και που πιστεύουν στις αρχές του κόμματος. Είναι σαν να τιμωρείται η αφοσίωση αυτή.
Ποιός είπε ότι αποκλείονται τα κομματικά στελέχη; Είναι λάθος να πιστεύεται κάτι τέτοιο. Αντίθετα, θα έλεγα ότι με αυτή την διαδικασία είναι πολύ περισσότερα τα κομματικά στελέχη που θα έχουν την ευκαιρία και την δυνατότητα να διεκδικήσουν αυτές τις θέσεις. Μέχρι τώρα μόνο όσοι είχαν άμεση πρόσβαση στον Υπουργό (και δεν ήταν πολλοί), μπορούσαν. Επιπλέον τώρα, η κομματική ταυτότητα δεν αποτελεί το μοναδικό "διαβατήριο".
-Η προκήρυξη δεν είναι παρά ένα επικοινωνιακό βεγγαλικό: Οι επιλογές θα γίνουν όπως πάντα
Η κατηγορία αυτή είναι μάλλον κακοπροαίρετη, και σε κάθε περίπτωση σε κάθε παρόμοια πρωτοποριακή κίνηση, πάντα μπορεί κανείς για να κάνει αντίλογο να μιλήσει για πυροτέχνημα (θυμίζω ότι όταν ο σημερινός πρωθυπουργός είχε προτείνει να εκλέγεται ο αρχηγός του κόμματος από την βάση, είχε τύχει παρόμοιας αντιμετώπισης -- σήμερα όμως θεωρούμε την διαδικασία αυτή αυτονόητη, και έρχονται και οι επικριτές της ακόμα να την υιοθετήσουν πανηγυρικά).
Δεν μπορεί κανείς να αποδείξει το αντίθετο παρά μόνο με την ποιότητα των επιλογών του. Πάντως, αν πράγματι είναι πυροτέχνημα, είναι εξαιρετικά καλά σχεδιασμένο για να φαίνεται αληθινό, όταν 30 μέρες μετά την ανάληψη της κυβέρνησης αρκετές θέσεις δεν έχουν πληρωθεί, και ταυτόχρονα πολλοί εμφανίζονται ενοχλημένοι.
-Σε πολλές περιπτώσεις, θα γίνουν λάθη. Ιδιαίτερα όταν ο όγκος των αιτήσεων είναι τόσο μεγάλος.
Ακόμα και σε περιπτώσεις που δεν θα υπάρξουν κοινά λάθη, είναι πράγματι πιθανόν να μην επιλεγεί ο "καλύτερος" με αυστηρά "ακαδημαϊκούς" ή «τεχνοκρατικούς» όρους. Και αυτό δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται αρνητικά. Οι γενικοί γραμματείς είναι άμεσοι συνεργάτες των Υπουργών, και επομένως στην επιλογή τους λαμβάνονται υπ’ όψιν και κριτήρια όπως το με ποιόν μπορεί να συνεργαστεί καλύτερα ένας Υπουργός. Το βέβαιο είναι ότι με την διαδικασία αξιολόγησης, ακόμα και αν δεν επιλεγεί ο αυστηρά καλύτερος, τουλάχιστον η επιλογή θα πληροί κάποια κριτήρια αξιοκρατίας, αφού θα έχει καταφέρει να φτάσει στην short list. Επομένως, διατηρούμε ένα βασικό standard ποιότητας,
Ας μην ξεχνούμε ότι ο νόμος ορίζει ότι τελικά, είναι ο ΠΘ (με τον Υπουργό) εκείνος που αποφασίζει. Γιατί να μην βοηθηθούν, όμως, να κάνουν τις κατά το δυνατόν καλύτερες επιλογές?
-Οι θέσεις καθυστερούν να πληρωθούν σε μία κρίσιμη περίοδο για την χώρα, επομένως η διαδικασία είναι επιβλαβής
Κάθε πρωτότυπη διαδικασία θα πάρει κάποιον χρόνο. Και θα έχει και κάποιο κόστος. Το κόστος εν προκειμένω είναι μία περιορισμένη περίοδος κατά την οποία τα Υπουργεία θα πρέπει να λειτουργήσουν χωρίς γενικούς γραμματείς. Το κόστος αυτό είναι βραχυπρόθεσμο, και μάλιστα πολύ μικρότερο απ' όσο μπορεί (καλόπιστα) να θεωρεί κάποιος χωρίς κυβερνητική εμπειρία (από τις θητείες μου ως γενικός γραμματέας σε ένα δύσκολο Υπουργείο γνωρίζω ότι για ένα διάστημα τα καθήκοντα αυτά μπορούν να εκτελούνται από ένα έμπειρο στέλεχος της διοίκησης, χωρίς να δημιουργείται πρόβλημα στην λειτουργία του υπουργείου).
Τα οφέλη όμως θα είναι τεράστια. Κατ' αρχήν, μεσοπρόθεσμα: η στελέχωση των θέσεων πολιτικής ευθύνης της κυβέρνησης θα είναι εκ των πραγμάτων -κατά μέσον όρο- καλύτερης ποιότητας από το αν απλώς κάθε Υπουργός διάλεγε κάποιον από την δική του εξαιρετικά περιορισμένη δεξαμενή συνεργατών. Μακροπρόθεσμα, η αλλαγή αυτή σηματοδοτεί μία ρηξικέλευθη αλλαγή στον τρόπο λειτουργίας του κράτους: αν καθιερωθεί, θα βελτιώσει αισθητά την δημόσια διοίκηση της χώρας σε βάθος χρόνου.
Σε τελική ανάλυση, ας δώσω ένα αντιπαράδειγμα. Η προηγούμενη κυβέρνηση στην πρώτη της θητεία, χρειάστηκε δύο μήνες για να πληρώσει τις θέσεις ΓΓ και ΕΓ. Όχι με ανοιχτή διαδικασία και αξιολόγηση χιλιάδων βιογραφικών, αλλά με παρασκηνιακές συνεννοήσεις. Διαμαρτυρήθηκε κανείς τότε για παράλυση του κράτους? Και πού κατέληξε τελικά η απελθούσα κυβέρνηση? Στην επιλογή, πχ. του ΓΓ πολιτισμού και μάλιστα απ’ ευθείας από τον ΠΘ (αφού στην συγκεκριμένη περίπτωση ήταν και Υπουργός).
Κάθε τομή πάντα προκαλεί αναταράξεις στην αρχή της εφαρμογής της. Η πιό ασφαλής μέθοδος για να μην διαταραχθεί τίποτα είναι η πλήρης ακινησία.
-Τα βιογραφικά είναι υπερβολικά πολλά, και δεν θα γίνει σωστή δουλειά αξιολόγησης
Πράγματι, η ανταπόκριση του κόσμου ήταν πέρα από κάθε προσδοκία. Ακόμα και στην short list έχουμε πολλά ονόματα. Είναι βέβαιο ότι θα γίνουν λάθη και ότι η διαδικασία θα έχει ατέλειες. Όμως, εμμένω στο ότι στο τέλος οι επιλογές που θα γίνουν αναγκαστικά θα είναι καλύτερες από εκείνες που θα γίνονταν από ένα περιορισμένο δείγμα ανθρώπων.
Υπάρχει, όμως, και η εξαιρετικά θετική πλευρά: τα βιογραφικά όσων δεν επιλεγούν δεν πετάγονται στον κάλαθο τον αχρήστων. Με την διαδικασία αυτή, αναδείχθηκε ένας τεράστιος αριθμός συμπολιτών μας με εξαιρετικά προσόντα που έχουν την διάθεση και τις ικανότητες να προσφέρουν. Και οι πολίτες αυτοί θα "χάνονταν" αν η διαδικασία αυτή δεν γινόταν. Τώρα όμως μπορούν να αποτελέσουν μια πηγή αρίστων για την στελέχωση της ευρύτερης δημόσιας διοίκησης και να αξιοποιηθούν μελλοντικά.
Στην Ελλάδα, είχαμε το πρόβλημα παραδοσιακά ότι ο πολίτης που θέλει να προσφέρει αλλά δεν είναι κομματικό στέλεχος –και μάλιστα προσκείμενο σε κάποιο «κορυφαίο στέλεχος» κατά την έκφραση των ΜΜΕ, ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ. Εκτός και αν το κάνει εθελοντικά, αλλά ο εθελοντισμός δυστυχώς δεν έχει ακόμα στην χώρα μας την ανάπτυξη που έχει αλλού. Πλέον όμως, η διαδικασία αυτή προσφέρει μία πύλη στους πολίτες που θέλουν να συνεισφέρουν να το κάνουν εν δυνάμει από θέσεις πραγματικής επιρροής.
Ας μην ξεχνάμε ότι η αποξένωση του πολίτη από την δυνατότητα προσφοράς, είναι από τις βασικές αιτίες κρίσης του πολιτικού μας συστήματος.
Τέλος, για να το πάμε ανάποδα: με εξαίρεση όποια καθυστέρηση στην πλήρωση των θέσεων (άν πράγματι υπάρχει με βάση το παρελθόν), πιστεύει κανείς ότι η παλαιά διαδικασία ήταν καλύτερη από την καινούργια?
ΥΓ. Υπάρχει και μια άλλη (τεχνική) διάσταση που έχει αγνοηθεί. Για πρώτη φορά στην δημόσια διοίκηση η υποβολή ενός βιογραφικού γίνεται με ηλεκτρονικό τρόπο που επιτρέπει την ηλεκτρονική επεξεργασία των στοιχείων. Ακόμα, και το ΑΣΕΠ με εμπειρία χρόνων, εξακολουθεί και παραλαμβάνει την χαρτούρα σε φακέλλους, ταχυδρομικά ή αυτοπροσώπως. Ατέλειωτες χαμένες ανθρωποώρες, χρήματα για ταχυδρομικά, αποθηκευτικοί χώροι, ταξινόμηση και (όπως έγραψα και σε άλλη ανάρτησή μου), αναστεναγμοί από τον Αμαζόνιο.
Παρασκευή, Νοέμβριος 06, 2009
Μια δύσκολη μέρα
Δεν είναι εύκολο να αλλάξουν νοοτροπίες.
Και οι αντιδράσεις δεν προέρχονται μόνο από πλευρές που θα τις περίμενε κανείς.
Φαίνεται ότι οι παράγοντες που επηρέαζαν μέχρι σήμερα τον τρόπο στελέχωσης της δημόσιας διοίκησης ήταν περισσότεροι από όσους νομίζουμε.
Ομως, συνεχίζουμε.
Και οι αντιδράσεις δεν προέρχονται μόνο από πλευρές που θα τις περίμενε κανείς.
Φαίνεται ότι οι παράγοντες που επηρέαζαν μέχρι σήμερα τον τρόπο στελέχωσης της δημόσιας διοίκησης ήταν περισσότεροι από όσους νομίζουμε.
Ομως, συνεχίζουμε.
Αρχίζει η δεύτερη φάση της ανοικτής διακυβέρνησης
Αρχίζει σήμερα η δεύτερη φάση της στελέχωσης του κρατικού μηχανισμού με την ανοικτή πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος για τις παρακάτω ενότητες.
α) θέσεις που αφορούν τον τομέα της ενέργειας
β) θέσεις περιφερειακών διευθυντών εκπαίδευσης
Η πλήρωση των θέσεων αυτών θα γίνει σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις.
Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να συμπληρώνουν την σχετική φόρμα, επιλέγοντας ταυτόχρονα τις θέσεις που τους ενδιαφέρουν.
α) θέσεις που αφορούν τον τομέα της ενέργειας
β) θέσεις περιφερειακών διευθυντών εκπαίδευσης
Η πλήρωση των θέσεων αυτών θα γίνει σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις.
Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να συμπληρώνουν την σχετική φόρμα, επιλέγοντας ταυτόχρονα τις θέσεις που τους ενδιαφέρουν.
Πέμπτη, Νοέμβριος 05, 2009
Η αποκέντρωση της εκπαίδευσης, η τοπική αυτοδιοίκηση και οι εκπαιδευτικοί
Μια από τις δυσκολίες για την αποκέντρωση του εκπαιδευτικού συστήματος είναι η ανησυχία των εκπαιδευτικών. Ανησυχία που εδράζεται σε φόβους για αυθαιρεσίες. (Αναφέρομαι μόνο στις καλοπροαίρετες ανησυχίες)
Έχω πάρει μέρος σε δημόσιες συζητήσεις όπου η αντιπαράθεση μεταξύ δημάρχων και συνδικαλιστών εκπαιδευτικών, ακόμα και των ιδίων πολιτικών πεποιθήσεων, μυρίζει μπαρούτι.
Αν δεν μπορέσουμε να διασκεδάσουμε αυτούς τους φόβους δεν θα είναι εύκολο να προχωρήσουμε στο επόμενο βήμα. Για να γίνει αυτό πρέπει να τεθούν οι βάσεις ενός ειλικρινούς διαλόγου
Είχαμε σήμερα συνάντηση με το προεδρείο της ΚΕΔΚΕ. Η Υπουργός, έθεσε προς το τέλος της συνάντησης ένα εύστοχο ερώτημα, η απάντηση στο οποίο ομολογώ με εξέπληξε. Ρώτησε: Έχετε ποτέ μιλήσει με τις ηγεσίες των συνδικαλιστικών οργανώσεων των εκπαιδευτικών; Η ερώτηση μάλλον αιφνιδίασε τους συνομιλητές μας. Την απάντηση την καταλαβαίνετε.
Έχω πάρει μέρος σε δημόσιες συζητήσεις όπου η αντιπαράθεση μεταξύ δημάρχων και συνδικαλιστών εκπαιδευτικών, ακόμα και των ιδίων πολιτικών πεποιθήσεων, μυρίζει μπαρούτι.
Αν δεν μπορέσουμε να διασκεδάσουμε αυτούς τους φόβους δεν θα είναι εύκολο να προχωρήσουμε στο επόμενο βήμα. Για να γίνει αυτό πρέπει να τεθούν οι βάσεις ενός ειλικρινούς διαλόγου
Είχαμε σήμερα συνάντηση με το προεδρείο της ΚΕΔΚΕ. Η Υπουργός, έθεσε προς το τέλος της συνάντησης ένα εύστοχο ερώτημα, η απάντηση στο οποίο ομολογώ με εξέπληξε. Ρώτησε: Έχετε ποτέ μιλήσει με τις ηγεσίες των συνδικαλιστικών οργανώσεων των εκπαιδευτικών; Η ερώτηση μάλλον αιφνιδίασε τους συνομιλητές μας. Την απάντηση την καταλαβαίνετε.
Τετάρτη, Νοέμβριος 04, 2009
Επίσκεψη στο ΚΠΣ και στην ΓΓΕΤ
Η Υπουργός και εγώ, επισκεφθήκαμε χθες τις δύο αυτές υπηρεσίες. Μείναμε αρκετή ώρα σε κάθε μια.
Πολλά τα ενδιαφέροντα που προέκυψαν. Ελπίζω να βρώ χρόνο να καταγράψω και εδώ τα σημαντικότερα.
Πολλά τα ενδιαφέροντα που προέκυψαν. Ελπίζω να βρώ χρόνο να καταγράψω και εδώ τα σημαντικότερα.
Τρίτη, Νοέμβριος 03, 2009
Ηλικίες και ενημέρωση...
Διάβασα σήμερα ότι "εισηγήθηκα" να υπάρχει όριο ηλικίας (άνω και κάτω) για τους Γενικούς Γραμματείς.
Ευχαριστώ για την ενημέρωση. Δεν το γνώριζα.
Ευχαριστώ για την ενημέρωση. Δεν το γνώριζα.
Δευτέρα, Νοέμβριος 02, 2009
Οι θέσεις στο γραφείο μου (5)
Η διαδικασία αξιολόγησης των βιογραφικών βρίκεται σε εξέλιξη. Δεν είναι εύκολη δουλειά. Υπάρχουν εξαιρετικά βιογραφικά και αυτό κάνει την διαδικασία να προχωρά αργά.
Ανακοίνωση από το γραφείο Π/Θ για την ανοικτή διακυβέρνηση
Η ανοικτή διακυβέρνηση αποτελεί μια από τις θεμελιώδεις προεκλογικές δεσμεύσεις της κυβέρνησης.
Αναπόσπαστα στοιχεία της πολιτικής αυτής είναι η αξιοκρατία και η διαφάνεια στην επιλογή των στελεχών της διοίκησης αλλά και η δημόσια διαβούλευση.
Ήδη, η κυβέρνηση δίνει το πρώτο δείγμα γραφής με την ανοικτή διαδικασία των θέσεων των Γενικών και Ειδικών Γραμματέων και με την δημόσια διαβούλευση για κρίσιμα επίκαιρα θέματα.
Ξεκινά σήμερα η δεύτερη φάση της πρωτοβουλίας που αφορά τομείς ενδιαφέροντος που θα ανακοινωθούν αναλυτικά τις προσεχείς μέρες.
Οι διαδικασίες αυτές είναι πρωτόγνωρες στην χώρα μας. Γι’ αυτό χρειάζεται να καθιερωθούν και να οργανωθούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Για να μην μείνουν απλώς μια πρωτοβουλία της παρούσας κυβέρνησης αλλά για να αποτελέσουν τρόπο διακυβέρνησης και στο μέλλον.
Για τον λόγο αυτό ανακοινώνεται σήμερα ότι, με απόφαση του Πρωθυπουργού, ορίζεται πολιτικός υπεύθυνος για τον συντονισμό και την εποπτεία των σχετικών διαδικασιών ο Υφυπουργός Παιδείας, δια βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων καθηγητής Ιωάννης Πανάρετος.
Παρασκευή, Οκτώβριος 30, 2009
Η επίσκεψη στον Ρόδο
Την Τετάρτη 28 Οκτωβρίου, εκπροσώπησα την κυβέρνηση στην Ρόδο για την εορτασμό της εθνικής γιορτής. Αποφάσισα να μείνω μια μέρα ακόμα για να επισκεφθώ εκπαιδευτικές μονάδες όλες των βαθμίδων.
Συγκεκριμένα, επισκέφθηκα:
-Το δημοτικό σχολείο και το Νηπιαγωγείο της Κοσκινού (5 χλμ. από την πόλη της Ρόδου), που είναι δωδεκαθέσιο με 209 μαθητές, έχει ολοήμερο (με 33 μαθητές) και τάξη ένταξης (όπου φοιτούν 13 παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες).
-Το δημοτικό Σχολείο Σγουρού (5 χλμ. από την πόλη της Ρόδου).
-Το Δημοτικό Σχολείο Βαρηκών Ρόδου
-Το 17 δημοτικό σχολείο Ρόδου.
-Το Ειδικό Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο, με μαθητές με νοητική καθυστέρηση και άλλες αναπηρίες.
-Το 6ο Νηπιαγωγείο Ρόδου
-Το 1ο Λύκειο και το 3ο Γυμνάσιο (συστεγαζόμενα), σε ένα κτίριο 100 χρόνων, αναπαλαιωμένο που παλιά ήταν ξενώνας των Ιταλών. Τα σχολεία αυτά βρίσκονται σε συγκρότημα όπου στεγάζονται και άλλα 5 δημοτικά, και έχει και μια βιβλιοθήκη με παλιά βιβλία από το 1500.
Πριν αναχωρήσω επισκέφθηκα επίσης το παράρτημα του Πανεπιστημίου Αιγαίου στην Ρόδο.
Κουράστηκα κάπως σωματικά. Αναζωγονήθηκα όμως ψυχικά και πήρα δυνάμεις. Γιατί συνάντησα παιδιά από το νηπιαγωγείο μέχρι το πανεπιστήμιο που έχουν δυσκολίες αλλά χαμογελούν, που έχουν προβλήματα αλλά δεν είναι γκρινιάρικα. Συνάντησα γονείς που συμμετέχουν στην εκπαιδευτική διαδικασία και φροντίζουν για το καλό των παιδιών τους. Ακουσα για γιαγιάδες που είχαν αναλάβει την σίτιση των μαθητών του ολοήμερου και φρόντιζαν ιδιαίτερα το φαγητό αφού από αυτό θα έτρωγαν και τα εγγόνια τους. Συνάντησα εκπαιδευτικούς με όρεξη για δουλειά που δεν μεμψιμοιρούν, με δημιουργικές απόψεις και προτάσεις. Συνάντησα στελέχη της αυτοδιοίκησης που βάζουν σε πρώτη προτεραιότητα την παιδεία. Ακουσα με χαρά ότι υπάρχει δημόσιο σχολείο που έχει αιτήσεις από μαθητές ιδιωτικών σχολείων. Μπήκα σε μια αίθουσα και μίλησα μόνο με μαθητές, χωρίς την παρουσία των δασκάλων τους ή άλλων στελεχών που με συνόδευαν. Και τους άκουσα να μιλούν με ειλκρίνεια και ωριμότητα. Είδα παιδιά με ειδικές ανάγκες να χαμογελούν και τις δασκάλες τους να τα φροντίζουν με τρυφερότητα και όχι με επαγγελματική υποχρέωση. Είδα ένα δημόσιο νηπιαγωγείο μπουτίκ που θα τα ζήλευαν οι Φινλανδοί, οι Δανοί και όλες οι φυλές του Ισραήλ και που θα ήμουν ευτυχής αν είχα παιδί ή εγγόνι που θα πήγαινε εκεί. Είδα ένα σχολείο που οι μουσουλμάνοι και χριστιανοί μαθητές συμβιώνουν αρμονικά με ευχαριστημένους γονείς, το ίδιο αρμονικά όπως συμβιώνουν απέναντι από το σχολείο ένα τζαμί και μια εκκλησία.
Το σημαντικότερο για μένα είναι ότι συνάντησα καλές πρακτικές. Σε όλα τα επίπεδα. Πρακτικές που πρέπει να προβληθούν για να βρουν μιμητές.
Δεν υπήρχαν παράπονα ή προβλήματα; Και βέβαια υπήρχαν. Αλλά δεν τέθηκαν με μιζέρια. Προβλήθηκαν ως αδυναμίες που αν υπερπηδηθούν θα βελτιώσουν ακόμα περισσότερο τα πράγματα και όχι ως το τέλος του κόσμου.
Συγκεκριμένα, επισκέφθηκα:
-Το δημοτικό σχολείο και το Νηπιαγωγείο της Κοσκινού (5 χλμ. από την πόλη της Ρόδου), που είναι δωδεκαθέσιο με 209 μαθητές, έχει ολοήμερο (με 33 μαθητές) και τάξη ένταξης (όπου φοιτούν 13 παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες).
-Το δημοτικό Σχολείο Σγουρού (5 χλμ. από την πόλη της Ρόδου).
-Το Δημοτικό Σχολείο Βαρηκών Ρόδου
-Το 17 δημοτικό σχολείο Ρόδου.
-Το Ειδικό Δημοτικό Σχολείο και Νηπιαγωγείο, με μαθητές με νοητική καθυστέρηση και άλλες αναπηρίες.
-Το 6ο Νηπιαγωγείο Ρόδου
-Το 1ο Λύκειο και το 3ο Γυμνάσιο (συστεγαζόμενα), σε ένα κτίριο 100 χρόνων, αναπαλαιωμένο που παλιά ήταν ξενώνας των Ιταλών. Τα σχολεία αυτά βρίσκονται σε συγκρότημα όπου στεγάζονται και άλλα 5 δημοτικά, και έχει και μια βιβλιοθήκη με παλιά βιβλία από το 1500.
Πριν αναχωρήσω επισκέφθηκα επίσης το παράρτημα του Πανεπιστημίου Αιγαίου στην Ρόδο.
Κουράστηκα κάπως σωματικά. Αναζωγονήθηκα όμως ψυχικά και πήρα δυνάμεις. Γιατί συνάντησα παιδιά από το νηπιαγωγείο μέχρι το πανεπιστήμιο που έχουν δυσκολίες αλλά χαμογελούν, που έχουν προβλήματα αλλά δεν είναι γκρινιάρικα. Συνάντησα γονείς που συμμετέχουν στην εκπαιδευτική διαδικασία και φροντίζουν για το καλό των παιδιών τους. Ακουσα για γιαγιάδες που είχαν αναλάβει την σίτιση των μαθητών του ολοήμερου και φρόντιζαν ιδιαίτερα το φαγητό αφού από αυτό θα έτρωγαν και τα εγγόνια τους. Συνάντησα εκπαιδευτικούς με όρεξη για δουλειά που δεν μεμψιμοιρούν, με δημιουργικές απόψεις και προτάσεις. Συνάντησα στελέχη της αυτοδιοίκησης που βάζουν σε πρώτη προτεραιότητα την παιδεία. Ακουσα με χαρά ότι υπάρχει δημόσιο σχολείο που έχει αιτήσεις από μαθητές ιδιωτικών σχολείων. Μπήκα σε μια αίθουσα και μίλησα μόνο με μαθητές, χωρίς την παρουσία των δασκάλων τους ή άλλων στελεχών που με συνόδευαν. Και τους άκουσα να μιλούν με ειλκρίνεια και ωριμότητα. Είδα παιδιά με ειδικές ανάγκες να χαμογελούν και τις δασκάλες τους να τα φροντίζουν με τρυφερότητα και όχι με επαγγελματική υποχρέωση. Είδα ένα δημόσιο νηπιαγωγείο μπουτίκ που θα τα ζήλευαν οι Φινλανδοί, οι Δανοί και όλες οι φυλές του Ισραήλ και που θα ήμουν ευτυχής αν είχα παιδί ή εγγόνι που θα πήγαινε εκεί. Είδα ένα σχολείο που οι μουσουλμάνοι και χριστιανοί μαθητές συμβιώνουν αρμονικά με ευχαριστημένους γονείς, το ίδιο αρμονικά όπως συμβιώνουν απέναντι από το σχολείο ένα τζαμί και μια εκκλησία.
Το σημαντικότερο για μένα είναι ότι συνάντησα καλές πρακτικές. Σε όλα τα επίπεδα. Πρακτικές που πρέπει να προβληθούν για να βρουν μιμητές.
Δεν υπήρχαν παράπονα ή προβλήματα; Και βέβαια υπήρχαν. Αλλά δεν τέθηκαν με μιζέρια. Προβλήθηκαν ως αδυναμίες που αν υπερπηδηθούν θα βελτιώσουν ακόμα περισσότερο τα πράγματα και όχι ως το τέλος του κόσμου.
Τρίτη, Οκτώβριος 27, 2009
Η εκλογή Γραμματέα του ΠΑΣΟΚ και τα ΜΜΕ
Διαβάζω μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση για το θέμα από τον Π. Μανδραβέλη στην Καθημερινή.
Αν δεν υπήρχε το Διαδίκτυο θα είχαμε κι εμείς την ίδια απορία με τους κομισάριους του ΠΑΣΟΚ που έλεγαν προχθές στο Εθνικό Συμβούλιο «αν είσαι μάνα και πονείς πες μας ποιος είναι ο Ξυνίδης». Ας είναι όμως καλά το YouTube, συν ένας φίλος του blogger από την Ξάνθη που τον επισήμανε. Ετσι κάθε χρήστης μπορούσε να τον δει και να τον ακούσει, πριν καν προταθεί για γραμματέας, όταν έτρεχε να μαζέψει σταυρούς στην Ξάνθη.
Δεν γνωρίζουμε αν και ο κ. Γιώργος Παπανδρέου διαπίστωσε με τον ίδιο τρόπο τον πραγματικά μεστό πολιτικό λόγο που έχει ο νεοεκλεγείς γραμματέας του ΠΑΣΟΚ, και τον πρότεινε για τη θέση. Αλλά, το πρώτο σημαντικό που πρέπει να κρατήσουμε από την ανάδειξη του κ. Σωκράτη Ξυνίδη είναι ότι το Διαδίκτυο σπάει τους φραγμούς της περιφέρειας. Επιτρέπει σε αυτούς, που στα σαλόνια της Αθήνας θα αποκαλούνταν «επαρχιώτες πολιτευτές», να προσεγγίσουν ένα ευρύτερο κοινό, χωρίς τη διαμεσολάβηση των δημοσιογράφων και των Μέσων Ενημέρωσης. Κι αυτό είναι διπλά σημαντικό· οι πολιτικοί μαθαίνουν σιγά σιγά ότι μπορούν να έχουν στον ήλιο μοίρα χωρίς να χρειάζεται να προσκυνήσουν σε δημοσιογραφικά γραφεία· ότι μπορούν να γίνουν γραμματείς ενός κόμματος χωρίς τις «ευλογίες» κάποιων εκδοτών και διευθυντών· ότι μπορούν να κάνουν πολιτική, εκτός Da Capo ή έστω του «επαναστατικού» Φίλιον στο οποίο συχνάζει ο αντίπαλός του για τη θέση κ. Γ. Παναγιωτακόπουλος. Δεν άλλαξε ξαφνικά ο κόσμος και από τη δικτατορία των ΜΜΕ περάσαμε στην πολυφωνία των νέων Μέσων, αλλά ο χώρος της ενημέρωσης γίνεται σιγά σιγά πλατεία. Δεν υπάρχει «μαγαζί γωνία» στο οποίο οι πολιτικοί οφείλουν να υποβάλουν τα σέβη τους.
---
Φυσικά δεν γνωρίζουμε αν ο κ. Ξυνίδης τα καταφέρει στην απαιτητική θέση που εξελέγη. Θα το μάθουμε τώρα που θα δοκιμαστεί. Το θέμα είναι ότι η πρόταση καθαυτή ήταν υπέρβαση. Τιμά την εκτός των τειχών Ελλάδα, ανακατεύει τον τραχανά, κάνει ανθρώπους που βρίσκονται μακριά από τα γνωστά κυκλώματα -δημοσιογραφικά και παλαιοκομματικά- να ελπίζουν. Ακυρώνει τους ενδιάμεσους στην πολιτική διαδικασία. Και το κυριότερο: θα αποσυμφορηθούν λίγο από τους υποψήφιους τα καφέ του Κολωνακίου και μπορεί να πέσουν οι τιμές...
Δευτέρα, Οκτώβριος 26, 2009
Ελλη Παππά
Την γνώρισα ως συντάκτρια του εκπαιδευτικού ρεπορτάζ στο Υπ. Παιδείας το 1988. Πάντα αξιοπρεπή με ενδιαφέρον για την ουσία των θεμάτων και όχι για τις εντυπώσεις. Αθόρυβη και χωρίς να προβάλει ποτέ την προσωπική της ιστορία.
Για την ζωή της, υπάρχουν καταλληλότεροι από μένα να γράψουν.
Αντίο Ελλη.
Για την ζωή της, υπάρχουν καταλληλότεροι από μένα να γράψουν.
Αντίο Ελλη.
Οι οικονομικές υποχρεώσεις του ΥΠΕΠΘ για το 2009
Οι οικονομικές υποχρεώσεις του Υπ. Παιδείας μέχρι το τέλος του έτους πλησιάζουν τα 530 εκ. ευρώ. (Τα μισά περίπου αφορούν τον τακτικό προϋπολογισμό και τα υπόλοιπα τις δημόσιες επενδύσεις).
Το άσχημο είναι ότι ελάχιστα από τα ποσά αυτά αφορούν δραστηριότητες που θα βοηθήσουν ουσιαστικά το εκπαιδευτικό σύστημα. Ενδεικτικά σημειώνω ότι τα 110 εκ αφορούν τις μετακινήσεις μαθητών (μιας διαχρονικά λαθεμένης πολιτικής που έχει επιτρέψει απαράδεκτες καταστάσεις), ενώ 4 εκ. ευρώ απαιτούνται για προμήθεια χαρτιού (αναστενάζει ο Αμαζόνιος).
ΥΓ. Εντύπωση μου έχει προκαλέσει μια υποχρέωση δαπάνης 800 χιλ ευρώ για "Επιχορήγηση ΟΕΔΒ για την προμήθεια των βιβλίων ΥΠΕΡΟΧΗ ΕΛΛΑΔΑ και ΠΑΠΙΣΣΑ ΙΩΑΝΝΑ".
Το άσχημο είναι ότι ελάχιστα από τα ποσά αυτά αφορούν δραστηριότητες που θα βοηθήσουν ουσιαστικά το εκπαιδευτικό σύστημα. Ενδεικτικά σημειώνω ότι τα 110 εκ αφορούν τις μετακινήσεις μαθητών (μιας διαχρονικά λαθεμένης πολιτικής που έχει επιτρέψει απαράδεκτες καταστάσεις), ενώ 4 εκ. ευρώ απαιτούνται για προμήθεια χαρτιού (αναστενάζει ο Αμαζόνιος).
ΥΓ. Εντύπωση μου έχει προκαλέσει μια υποχρέωση δαπάνης 800 χιλ ευρώ για "Επιχορήγηση ΟΕΔΒ για την προμήθεια των βιβλίων ΥΠΕΡΟΧΗ ΕΛΛΑΔΑ και ΠΑΠΙΣΣΑ ΙΩΑΝΝΑ".
Η πολιτική στην παιδεία και το σύστημα πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση
Η κλασική πολιτική προτεραιότητα στο Yπ. Παιδείας και μια από τις πρώτες ενέργειες των πολιτικών του ηγεσιών όταν αναλάμβάνουν τις ευθύνες του υπουργείου, είναι η διαμόρφωση ένος νέου συστήματος πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Αυτό συνδυάζεται με την προσπάθεια ανταπόκρισης στο (δίκαιο και εύλογο) αίτημα της κοινωνίας για περιορισμό των φροντιστηρίων.
Βέβαια αυτός είναι και ένας «εύκολος» τρόπος να φανεί ότι το Yπουργείο παράγει «μεταρρυθμίσεις». Εύκολος υπό την έννοια ότι αποτελεί ρύθμιση και όχι πραγματική αλλαγή: το εξεταστικό είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου. Και αν δεν κοιτάξουμε τι βρίσκεται κάτω από το νερό, οποιοδήποτε και να είναι το εξεταστικό σύστημα, θα βρίσκουμε τα ίδια προβλήματα μπροστά μας.
Την άποψη αυτή την έχω διαμορφώσει μετά από χρόνια εμπειρίας και έχω πεισθεί για το λάθος της προσεγγίσης αυτής, για μια σειρά από λόγους.
Πριν εξηγήσω την άποψη μου θα δοκιμάσω μια ιστορική αναδρομή που θα βοηθήσει την επιχειρηματολογία μου.
Οι περισσότεροι υπουργοί Παιδείας ξεκίνησαν με αυτό ως πολιτική. Μερικοί μάλιστα, το συνδύασαν με τον στόχο της κατάργησης των φροντιστηρίων. Ποιό είναι το αποτέλεσμα; Σε κάθε τέτοια προσπάθεια, τα φροντιστήρια γίνονται περισσότερο αναγκαία και όλοι συζητούν για το «νέο σύστημα». Και όταν ο βασικός στόχος μιας πολιτικής αποτυγχάνει, όλα τα άλλα είναι ακαδημική συζήτηση.
Παρενθετικά μάλιστα θα έλεγα ότι τα στοιχεία δείχνουν ότι όποτε ανακοινώνεται ένα νέο σύστημα, η πελατεία των φροντιστηρίων διευρύνεται. Και αυτό είναι εύκολα εξηγήσιμο. Τα φροντιστήρια, ως ιδιωτικές μονάδες, προσαρμόζονται ευκολότερα και ταχύτερα στα νέα δεδομένα. (Θυμάμαι το 1995 όταν θέσαμε σε δημόσιο διάλογο την πρόταση για το Εθνικό απολυτήριο, η ένωση φροντιστών παρουσίασε ταχύτατα ένα φυλλάδιο που ανέλυε το σύστημα!)
Είναι φανερό λοιπόν ότι όλες οι προηγούμενες προσπάθειες απέτυχαν. Γι’ αυτό άλλωστε συζητάμε πάλι σήμερα μετά τις εκλογές, -όπως και πριν τις εκλογές- για το ίδιο θέμα.
Ποιοί είναι οι λόγοι της αποτυχίας;
Το σύστημα πρόσβασης είναι ένα τεχνικό ζήτημα. Είναι το μεταβατικό στάδιο μιας εκπαιδευτικής φάσης και η απαρχή μια άλλης. Για να είναι επιτυχές, πρέπει ικανοποιεί τους στόχους που είχαν τεθεί για την μαθησιακή διαδικασία στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση και να διασφαλίζει ότι τα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ, η άλλη πλευρά την διάβασης, θα υποδέχονται τους φοιτητές που θα ήθελαν να εκπαιδεύσουν.
Έχει συμβεί ποτέ αυτό; Θα έλεγα όχι. Οταν στην αρχή κάθε χρονιάς κυνηγάμε τα κενά στα σχολεία, τις αποσπάσεις και την πρόσληψη ωρομισθίων, την αποστολή του μοναδικού βιβλίου για κάθε μάθημα σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, όταν δηλαδή δεν έχουμε εξασφαλίσει την σωστή εκπαιδευτική διαδικασία στο γυμνάσιο και στο Λύκειο δεν μπορούμε να προχωρήσουμε στο άλλο βήμα.
Δεν μπορούμε να προχωρήσουμε ούτε αν από την άλλη πλευρά δεν επιτρέψουμε στα Ιδρύματα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης να έχουν την αποκλειστική ευθύνη διαμόρφωσης του τρόπου λειτουργίας τους με κοινωνική λογοδοσία και με την δυνατότητα να μπορούν να καθορίζουν την φυσιογνωμία των φοιτητών που θέλουν να εκπαιδεύουν.
Αυτά προηγούνται. Οταν αυτό το πλαίσιο διαμορφωθεί, η επιλογή συστήματος μετάβασης από την μια βαθμίδα στην άλλη είναι ένα τεχνικό θέμα που μπορεί να διαμορφωθεί από ειδικούς, χωρίς κομματικές αντιπαραθέσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι ελάχιστες είναι οι χώρες στις οποίες το σύστημα πρόσβασης αποτελεί εθνικό θέμα.
Γιατί βέβαια, δεν μπορεί να είναι θέμα εθνικού διαλόγου αν οι υποψήφιοι εξετάζονται σε 4 ή 6 μαθήματα ή αν θα υπάρχει τράπεζα θεμάτων ή αν οι εξετάσεις είναι εθνικές ή περιφερειακές.
ΥΓ. Και μια αναφορά στα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα. Εχουν αναχθεί σε εικονικό εχθρό ενώ ταυτόχρονα όλοι προσφεύγουν σε αυτά.
Τα φροντιστήρια είναι δύσκολο να εκλείψουν όταν υπάρχει διαγωνισμός για περιορισμένες θέσεις σε σχολές υψηλής ζήτησης. Τα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα παρέχουν την ευχέρεια εκμάθησης τεχνικών για την αντιμετώπιση εξετάσεων. Δυστυχώς, στην χώρα μας (ακόμα και στην τριτοβάθμια εκπαίδευση), έχουμε αναγάγει τις εξετάσεις και τον χρόνο φοίτησης σε μοναδικό κριτήριο αποτίμησης της γνώσης των αποδεκτών της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Εξ’ ου και η άνθηση των φροντιστηρίων. Και έχουμε φροντιστήρια και για τα πανεπιστήμια και για το ΑΣΕΠ και οπουδήποτε αλλού γίνεται διαγωνισμός.
Ο περιορισμός της ανάγκης προσφυγής στα φροντιστήρια δεν μπορεί να γίνει ούτε με εξαγγελίες ούτε με διοικητικά μέτρα. Ούτε βέβαια με κρατικά φροντιστήρια.
Ο περιορισμός (και όχι η εξάλειψη), θα επιτευχθεί όταν η ποιότητα της δημόσιας (αλλά και της ιδιωτικής) εκπαίδευσης βελτιωθεί.
Αυτό συνδυάζεται με την προσπάθεια ανταπόκρισης στο (δίκαιο και εύλογο) αίτημα της κοινωνίας για περιορισμό των φροντιστηρίων.
Βέβαια αυτός είναι και ένας «εύκολος» τρόπος να φανεί ότι το Yπουργείο παράγει «μεταρρυθμίσεις». Εύκολος υπό την έννοια ότι αποτελεί ρύθμιση και όχι πραγματική αλλαγή: το εξεταστικό είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου. Και αν δεν κοιτάξουμε τι βρίσκεται κάτω από το νερό, οποιοδήποτε και να είναι το εξεταστικό σύστημα, θα βρίσκουμε τα ίδια προβλήματα μπροστά μας.
Την άποψη αυτή την έχω διαμορφώσει μετά από χρόνια εμπειρίας και έχω πεισθεί για το λάθος της προσεγγίσης αυτής, για μια σειρά από λόγους.
Πριν εξηγήσω την άποψη μου θα δοκιμάσω μια ιστορική αναδρομή που θα βοηθήσει την επιχειρηματολογία μου.
Οι περισσότεροι υπουργοί Παιδείας ξεκίνησαν με αυτό ως πολιτική. Μερικοί μάλιστα, το συνδύασαν με τον στόχο της κατάργησης των φροντιστηρίων. Ποιό είναι το αποτέλεσμα; Σε κάθε τέτοια προσπάθεια, τα φροντιστήρια γίνονται περισσότερο αναγκαία και όλοι συζητούν για το «νέο σύστημα». Και όταν ο βασικός στόχος μιας πολιτικής αποτυγχάνει, όλα τα άλλα είναι ακαδημική συζήτηση.
Παρενθετικά μάλιστα θα έλεγα ότι τα στοιχεία δείχνουν ότι όποτε ανακοινώνεται ένα νέο σύστημα, η πελατεία των φροντιστηρίων διευρύνεται. Και αυτό είναι εύκολα εξηγήσιμο. Τα φροντιστήρια, ως ιδιωτικές μονάδες, προσαρμόζονται ευκολότερα και ταχύτερα στα νέα δεδομένα. (Θυμάμαι το 1995 όταν θέσαμε σε δημόσιο διάλογο την πρόταση για το Εθνικό απολυτήριο, η ένωση φροντιστών παρουσίασε ταχύτατα ένα φυλλάδιο που ανέλυε το σύστημα!)
Είναι φανερό λοιπόν ότι όλες οι προηγούμενες προσπάθειες απέτυχαν. Γι’ αυτό άλλωστε συζητάμε πάλι σήμερα μετά τις εκλογές, -όπως και πριν τις εκλογές- για το ίδιο θέμα.
Ποιοί είναι οι λόγοι της αποτυχίας;
Το σύστημα πρόσβασης είναι ένα τεχνικό ζήτημα. Είναι το μεταβατικό στάδιο μιας εκπαιδευτικής φάσης και η απαρχή μια άλλης. Για να είναι επιτυχές, πρέπει ικανοποιεί τους στόχους που είχαν τεθεί για την μαθησιακή διαδικασία στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση και να διασφαλίζει ότι τα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ, η άλλη πλευρά την διάβασης, θα υποδέχονται τους φοιτητές που θα ήθελαν να εκπαιδεύσουν.
Έχει συμβεί ποτέ αυτό; Θα έλεγα όχι. Οταν στην αρχή κάθε χρονιάς κυνηγάμε τα κενά στα σχολεία, τις αποσπάσεις και την πρόσληψη ωρομισθίων, την αποστολή του μοναδικού βιβλίου για κάθε μάθημα σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, όταν δηλαδή δεν έχουμε εξασφαλίσει την σωστή εκπαιδευτική διαδικασία στο γυμνάσιο και στο Λύκειο δεν μπορούμε να προχωρήσουμε στο άλλο βήμα.
Δεν μπορούμε να προχωρήσουμε ούτε αν από την άλλη πλευρά δεν επιτρέψουμε στα Ιδρύματα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης να έχουν την αποκλειστική ευθύνη διαμόρφωσης του τρόπου λειτουργίας τους με κοινωνική λογοδοσία και με την δυνατότητα να μπορούν να καθορίζουν την φυσιογνωμία των φοιτητών που θέλουν να εκπαιδεύουν.
Αυτά προηγούνται. Οταν αυτό το πλαίσιο διαμορφωθεί, η επιλογή συστήματος μετάβασης από την μια βαθμίδα στην άλλη είναι ένα τεχνικό θέμα που μπορεί να διαμορφωθεί από ειδικούς, χωρίς κομματικές αντιπαραθέσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι ελάχιστες είναι οι χώρες στις οποίες το σύστημα πρόσβασης αποτελεί εθνικό θέμα.
Γιατί βέβαια, δεν μπορεί να είναι θέμα εθνικού διαλόγου αν οι υποψήφιοι εξετάζονται σε 4 ή 6 μαθήματα ή αν θα υπάρχει τράπεζα θεμάτων ή αν οι εξετάσεις είναι εθνικές ή περιφερειακές.
ΥΓ. Και μια αναφορά στα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα. Εχουν αναχθεί σε εικονικό εχθρό ενώ ταυτόχρονα όλοι προσφεύγουν σε αυτά.
Τα φροντιστήρια είναι δύσκολο να εκλείψουν όταν υπάρχει διαγωνισμός για περιορισμένες θέσεις σε σχολές υψηλής ζήτησης. Τα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα παρέχουν την ευχέρεια εκμάθησης τεχνικών για την αντιμετώπιση εξετάσεων. Δυστυχώς, στην χώρα μας (ακόμα και στην τριτοβάθμια εκπαίδευση), έχουμε αναγάγει τις εξετάσεις και τον χρόνο φοίτησης σε μοναδικό κριτήριο αποτίμησης της γνώσης των αποδεκτών της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Εξ’ ου και η άνθηση των φροντιστηρίων. Και έχουμε φροντιστήρια και για τα πανεπιστήμια και για το ΑΣΕΠ και οπουδήποτε αλλού γίνεται διαγωνισμός.
Ο περιορισμός της ανάγκης προσφυγής στα φροντιστήρια δεν μπορεί να γίνει ούτε με εξαγγελίες ούτε με διοικητικά μέτρα. Ούτε βέβαια με κρατικά φροντιστήρια.
Ο περιορισμός (και όχι η εξάλειψη), θα επιτευχθεί όταν η ποιότητα της δημόσιας (αλλά και της ιδιωτικής) εκπαίδευσης βελτιωθεί.
Κυριακή, Οκτώβριος 25, 2009
Οι πρώτες 19 μέρες
Μια παρατήρηση από την εμπειρία των δεκαεννέα ημερών.
Χθες βράδυ ολοκλήρωσα το διάβασμα των γραπτών αιτημάτων πολιτών (εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας ,δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, συνδικαλιστικών οργανώσεων, γονέων, φοιτητών και γενικά πολιτών που έχουν σχέση με τα εκπαιδευτικά δρώμενα).
Το 95% των αιτημάτων αναφερόταν σε προσωπικές εξυπηρετήσεις (αποσπάσεις και μεταθέσεις εκπαιδευτικών, μετατάξεις, θητεία πρυτάνεων, αποζημιώσεις μελών ΔΕΠ κ.λ.π). Σε κανένα από τα αιτήματα των παιδαγωγών μας ή των παιδαγωγών οι οποίοι εκπροσωπούν τις εκπαιδευτικές μονάδες, δεν αναφερόταν η λέξη παιδί, μαθητής, φοιτητής ή έστω να διαφαίνεται αυτό μέσα από το κείμενο .
Το ίδιο συμβαίνει και με καθημερινές τηλεφωνικές επικοινωνίες με το γραφείο μου.
Κανένας διευθυντής σχολείου, διευθυντής εκπαίδευσης κ.λ.π., οι οποίοι είναι κοντά με τά παιδιά καθημερινά και λόγω του ότι βρισκόμαστε στην αρχή της σχολικής χρονιάς δεν έχει επικοινωνήσει μαζί μας.
Τα χειρόγραφα αιτήματα των μαθητών στις καταλήψεις μας διαβιβάζονται "κατά καθήκον" ή και "εκ παραδρομής" (δύο φράσεις τις οποίες χρησιμοποιεί στα εγγραφά του ο δημόσιος υπάλληλος για να έχει τηνσυνείδησή του ήσυχη για τα θέματα που δεν μπορεί να χειριστεί).
΄Εχουν αποσταλεί στο γραφείο και κάποιες προτάσεις και απόψεις γενικά για την εκπαίδευση τις οποίες δεν έχω προφθάσει να τις διαβάσω.
Τα παραπάνω δεν τα γράφω για να κάνω κριτική. Φυσικά δεν φταίνε οι άνθρωποι που τα στέλνουν. Ετσι λειτουργούσε το σύστημα μέχρι σήμερα και εκεί τους οδηγούσε. Εχουμε δημιουργήσει ένα εξαιρετικά γραφειοκρατικό εκπαιδευτικό σύστημα όπου τα περισσότερα προσωπικά αιτήματα έπρεπε να φτάσουν στο γραφείο του Υπουργού για να λυθούν (ίσως και για να δημιουργούνται υποχρεώσεις").
Ομως, ήλθε ο καιρός να μπει στο επίκεντρο της εκπαιδευτικής διαδικασίας ο φυσικός αποδέκτης της. Τα υπόλοιπα έπονται.
Χθες βράδυ ολοκλήρωσα το διάβασμα των γραπτών αιτημάτων πολιτών (εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας ,δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, συνδικαλιστικών οργανώσεων, γονέων, φοιτητών και γενικά πολιτών που έχουν σχέση με τα εκπαιδευτικά δρώμενα).
Το 95% των αιτημάτων αναφερόταν σε προσωπικές εξυπηρετήσεις (αποσπάσεις και μεταθέσεις εκπαιδευτικών, μετατάξεις, θητεία πρυτάνεων, αποζημιώσεις μελών ΔΕΠ κ.λ.π). Σε κανένα από τα αιτήματα των παιδαγωγών μας ή των παιδαγωγών οι οποίοι εκπροσωπούν τις εκπαιδευτικές μονάδες, δεν αναφερόταν η λέξη παιδί, μαθητής, φοιτητής ή έστω να διαφαίνεται αυτό μέσα από το κείμενο .
Το ίδιο συμβαίνει και με καθημερινές τηλεφωνικές επικοινωνίες με το γραφείο μου.
Κανένας διευθυντής σχολείου, διευθυντής εκπαίδευσης κ.λ.π., οι οποίοι είναι κοντά με τά παιδιά καθημερινά και λόγω του ότι βρισκόμαστε στην αρχή της σχολικής χρονιάς δεν έχει επικοινωνήσει μαζί μας.
Τα χειρόγραφα αιτήματα των μαθητών στις καταλήψεις μας διαβιβάζονται "κατά καθήκον" ή και "εκ παραδρομής" (δύο φράσεις τις οποίες χρησιμοποιεί στα εγγραφά του ο δημόσιος υπάλληλος για να έχει τηνσυνείδησή του ήσυχη για τα θέματα που δεν μπορεί να χειριστεί).
΄Εχουν αποσταλεί στο γραφείο και κάποιες προτάσεις και απόψεις γενικά για την εκπαίδευση τις οποίες δεν έχω προφθάσει να τις διαβάσω.
Τα παραπάνω δεν τα γράφω για να κάνω κριτική. Φυσικά δεν φταίνε οι άνθρωποι που τα στέλνουν. Ετσι λειτουργούσε το σύστημα μέχρι σήμερα και εκεί τους οδηγούσε. Εχουμε δημιουργήσει ένα εξαιρετικά γραφειοκρατικό εκπαιδευτικό σύστημα όπου τα περισσότερα προσωπικά αιτήματα έπρεπε να φτάσουν στο γραφείο του Υπουργού για να λυθούν (ίσως και για να δημιουργούνται υποχρεώσεις").
Ομως, ήλθε ο καιρός να μπει στο επίκεντρο της εκπαιδευτικής διαδικασίας ο φυσικός αποδέκτης της. Τα υπόλοιπα έπονται.
ΥΓ. Γράφοντας την ανάρτηση αυτή, μου ήλθε στο μυαλό το παρακάτω απόσπασμα της ομιλίας Πρωθυπουργού στο εθνικό συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ.
"Θα συγκρουστούμε με κάθε προνομιούχο μειοψηφία που λειτουργεί σήμερα εις βάρος του δημοσίου συμφέροντος εις βάρος της ίδιας της χώρας. Με κάθε είδους συντεχνιακή αντίληψη που βάζει το εγώ απέναντι στο συμφέρον του εμείς. Με το βόλεμα, τη στασιμότητα, την άρνηση στην αλλαγή, την άρνηση στο δημόσιο συμφέρον".
Κάλεσε τα στελέχη να θυμούνται κάθε μέρα αυτό το μήνυμα διότι "είναι το εμβόλιο κατά του μικροβίου του μικροκομματισμού, της απορρόφησης από τον κυβερνητισμό, της αλαζονείας της εξουσίας, της αποξένωσης από τους πολίτες" .
"Θα συγκρουστούμε με κάθε προνομιούχο μειοψηφία που λειτουργεί σήμερα εις βάρος του δημοσίου συμφέροντος εις βάρος της ίδιας της χώρας. Με κάθε είδους συντεχνιακή αντίληψη που βάζει το εγώ απέναντι στο συμφέρον του εμείς. Με το βόλεμα, τη στασιμότητα, την άρνηση στην αλλαγή, την άρνηση στο δημόσιο συμφέρον".
Κάλεσε τα στελέχη να θυμούνται κάθε μέρα αυτό το μήνυμα διότι "είναι το εμβόλιο κατά του μικροβίου του μικροκομματισμού, της απορρόφησης από τον κυβερνητισμό, της αλαζονείας της εξουσίας, της αποξένωσης από τους πολίτες" .
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
